Konu: sevgiliye hitaben....

Sevgi; Buğulu gözlerin birbirini araması, baygın bakışların ondan kendini alamaması, kuru bir dudaktan cılız bir titreyişle taa kalpten gelen sıcaklığın aniden dışarıya yansıtılmasıdır. Sevgi; Aşkın tomurcuğu, tertemiz duygular topluluğu, onu onsuz bile yaşayabilme tutkusudur

Benim bu duyguyla tanışmam seni farkettiğim andan itibaren kendini içimde amansızca hissettirmeye başladı: içimdeki ılık rüzgar, daha yeni yeni tomurcuklanan sevgimle candan iki kardeş gibi sarmaş dolaştı sanki....NELER OLDUĞUNA BİR ANLAM VEREMİYORDUM...

Gönlüm benden bağımsızca hareket ediyor. Kendini sevip sevmediğini bile bilmediği birine kendince candan kopan buseler gönderiyor; onu her geçen gün KALBİN DORUK NOKTASINA YİV YİV DERİNLEŞEN YAZILARLA KAZIYORDU. Sanki biri içime seni gizi gizli, yavaş yavaş ve nakış nakış işliyor gibiydi. taze kan kadar sıcak, yeni doğmuş bir çocuktan daha masum ve tertemiz duygularım benim sevgimle besleniyor..her gün biraz daha büyüyordu.

seni gördüğüm an içimde nihayetsiz bir heyecan, ölçüsüz bir sevinç başlar, kalbim sanki sana yıllardan sonra kavuşmuşcasına "SEVİYORUM" demek için atışlarını hızlandırıyordu. Bu duygular içerisinde gidip geliyorken sana açılmaya karar verdim. Nİhayet senin benim için ne demek olduğunu, yeni dünyamı hayalimle kurduğumu, mutluluğu ancak seninle bulduğumu büyük bir heyecan eşliğinde sana söylemeyi başardım. seninde bana karşı ılımlı tavırların adeta mutluluğumu katmerledi. bu benim için bir anda imkansızın olması; Kaf Dağı' na varmadan düşünüp vukuu bulması demekti. Dudaklarının arasından çıkacak tek kelimeyle titreyen benliğim bir anda hayat bulacak, gönlümde ilk defa sevgi denen tomurcuklar, yerini aşk denen gonca güllere bırakacaktı....

Seninle konuşmak, seninle yürümek vs. beni sıkıntılı anlarımda bile mutlu kılan tek etmendi. Sana olan emsalsiz sevgimden dolayı, seni her an yanımda bulmak, sesini duymak, seninle gönlümün arasında bir köprü kurmak için sana doğru koşarcasına gelmek isterdim...İnan bu nedenle adımlarımı dahi sıklaştırdığım olurdu. ben bu duygular içerisinde sana doğru, sevgimin izinde, kaybolmaya yüz tutmuş umutlarımın ardından, büyük bir heyecan fırtınası eşliğinde koşarcasına gelirken; bir anda seni bir başkasıyla herhangi bir nedenden dolayı konuşurken buluvermek.....seni tüm duygular içerisinde özleyip, senin BUZ gibi soğuk tavırlarınla karşılaşıvermek....sanki benden sıkıldığını, tedirgin oduğunu, varlığımıdan rahatsız olduğunu hissetmek
İşte bu duygular....!

O anda; mevsimsiz açan bir çiçeğin solması, canımdan çok sevdiğimin adının zoraki vefasız olması, kalbide seni yazdığım ince va zarif nakışların belki de bir telinin kopması demekti.
Derin bir ah devleşti kuru dudaklarımda...

(Her gün bırakmak için tövbeler ettiğim, zor günlerin tek dostu SİGARAM yine avuçlarımda)

Gönlümün bitmek tükenmek bilmeyen neşesi bir anda söndü.kırık bir kalbin iç dünyası yansıyordu artık çehreme...seni gördüğümde heyecandan titreyen ellerim cebimden çıkmaz oldu artık...Meltem notalı rüzgarlar, yerini hüzünü fırtınalara bıraktı. Dallarında sevinçten titreyen yapraklar gamlı savruluşlarla yere düştü. Mevsim hazandı artık gönül evimde...bir çöl yalnızlığı başladı ruhumda...

Demek hayatın tuhaf yanları vardı....demek ki sevmek çok acı çekmekti....demek kanadığı halde acı vermeyen yara olamazdı..Demekki aşk karşılıklı fedakarlık isterdi....

çok güzel eline sağlik....