Konu: İsmail Sarıgene Siirleri

Vasiyetimdir Sana...

Kışın üşürsem mezarımda / Alevlerle değil ; / En sevdiğin cicekleri / Örtsünler üzerimi. / Vasiyetimdir sana. /

Ölüme gebe nefesimle
Yazıyorum bu mektubu.
Yatağıma serili çivilerin kanattığı
Hançerin gölgesinde
Son kez soluyorum
Gözlerindeki umudu.

Kırık dökük bir yüreğimi,
Yarım bedenimi,
Toprağa usulca serip
Serçenin gözlerinde ağlamaya gidiyorum.
Sevdayı haketmemiş yazgımı
Umutla hiç öpülmemiş alnımı
Taşlarda delice ezip
Karanlıklara uzanmaya gidiyorum.

Vasiyetimdir sana.
Nisan yağmurlarıyla değil;
Gözyaşlarınla yıkasınlar
Suskun bedenimi.

Kışın üşürsem mezarımda
Alevlerle değil ;
En sevdiğin cicekleri
Örtsünler üzerimi.
Vasiyetimdir sana.

Gidiyorum,
Yamalı bedenimi
Son kez ellerimle söküp
Vuslatı dudaklarından öpmeye gidiyorum.
Ne olur unutma beni,
Son nefesimde ismin,
Toprağımda hep yüreğin olacak.

16.06.2006

İsmail Sarıgene

yüreğine sağlık ebruli
iyiki foruma geri döndün.

Yıldızlara Kapat Gözlerini...

" Sen ki, gül yüzlüm
Karanlıklarıma gülümseyen güneşim,
Acılarımda sığındığım nefesim,
Gülümsediğimde gamzelerimsin..."

Yıldızlara kapat gözlerini.
Sabah uyandığında,
Güneşle birlikte doğamazsam gözlerine
Arama beni yalnızlığın sokaklarında.
Ben,
Gözlerini ıslatan yağmurlarla kavgalardayım.
Ve bir gece yüreğine döndüğümde,
Kan revan içinde görürsen sinemi
Ağlama ne olur gül yüreklim.
Gülüşlerine kanatlanan düşlerim,
Yetim düşmüştür sana koştuğum yollarda...

Kurak topraklara ser gülüşlerini.
Baharlar , gölgelerine gülümsediğinde
Nefesimle gülümseyemezsem yüreğine,
Arama beni karlı dağların zirvelerinde.
Acılarının icinde
Bedenimle " sana " yanmaktayım.
Ve alevlerle düşersem omuzlarına,
Durma ne olur,
Gözlerindeki umut pınarlarıyla söndür
Sana yanan yüreğimin alevlerini..

Bir yaz gecesi,
Saçlarını rüzgarlar çözerse
Kızma ne olur onlara.
Saçlarının her teline yıldızları giydirmek icin
Rüzgarın koynuna girip
Saçlarını yavaşca çözen benim.

Haydi, uyu ne olur.
Birazdan safaklar sökecek karanlıklarından.
Yıldızlara kapat gözlerini.
Sen uyurken,
Ben, gözlerindeki Cennetin içinde
Sana ve hayata gülümsüyor olacağım.

Git Diyorsun Git...

" Ellerinden sunulmuş ayrılık,
Kendince bana verilmiş bir ödülse;
Senin kollarında ölmek,
Bana verebileceğin en güzel hediyedir.."

Zamanı durdurup
Git diyorsun , git...
Neden,
Neden gitmeliydim...
Kelimelerin alev alev,
Sanki yanardağları içirmişsin yüreğine.
Gözlerin bir cellat gibi acımasız,
Bakışların bir o kadar anlamsızdı.
Nefesin kan kokuyordu,
Sanki kör bıçakları giyinmişsin üzerine..

Heybeme yalnızlığı doldurup
Git diyorsun, git...
Nereye,
Sensiz yüreğimi nereye gömmeliydim ?
Aşka ödenmiş tövbelerin yarım yamalak,
Ayrılık kelimelerin bir o kadar çıplak...
Gözlerin, bir fırtına kadar hırçın,
Sesin, bir o kadar kırgın...
Git diyorsun, git....

Tek kelime bile etmeden,
Yalnızlığa gömüyorsun beni.
Ve sonra üzerime geceyi devirip
Karanlığın içinde kayboluyorsun..
Ayrılığınla yüreğimi ezip
Ardına bakmadan gidiyorsun...

Git diyorsun, git...
Sancılar giriyor hücrelerime.
Çicek diye öptüğüm baharlardan,
Günahkâr kurşunlar yağıyor
Sipersiz yüreğime.
Yığılıyorum olduğum yere.
Kanıyorum içten ice..
Son kez hayata tutunmak için
Bulutların eteklerini ararken
Arsız yangınlar sarılıyor dizlerime..

Git diyorsun, git..
Oysa ben " sana" ölüyordum.
Göğsümden boşalan kanlar
Kırık kaldırım taşlarına sarılıyor.
Ruhum kanatlanırken gökyüzüne,
Yalnızlığın iki yüzlü toprağında
Terkedilmiş yüreğim tek başına
Uçurumlara yaslanıp kan ağlıyor....

Unut Beni...

Uçurumlara göm yüreğimi.
Sevda masallarının tek suçlusu ,
Tek günahıydı yüreğim.
Unut beni, dipsiz kuyularda.
Sel olup yıkayamaz ki gözlerimin kirini.
Kan olup akıtamazsın ki günaha adanmış zehirini.
Unut beni, ipsiz uçurumlarda.

Tufana bırak solgun nefesimi.
Yalnızlıkların son tetikçisi ,
Karanlığın tek silahıydı gözlerim.
Unut beni, Belkıs’ın diyarlarında.
Rüzgar olup,
Koparamazsın ki darağacımın ipini.
Aynalar ellerimde parçalanmış,
Kar olup örtemezsin ki kanımın izini.
Unut beni, yakılmış anıların avuçlarında.

Hadi unut artık beni.
Bedenimi yıkamak için
Hüzün yüklü bulutları bekleme.
Çamurlanmış bedenimi ,
Yıkayacak bir fırtına bulunur elbet.
Hadi unut artık.
Ait olduğum karanlık düşlerime
Bir ikindi vakti ezansız göm beni.

Seni hiç sevmediğimi,
Saçının bir teline ,
Canımı sermediğimi düşün.
Seni unuttuğumu,
Gözyaşlarımı ateşlerde kuruttuğumu farzet.
Hadi bana dair her şeyi göm yüreğine.
Karanlıklarda an ismimi.
Herşeyi anılarına gömüp
Gözyaşlarında unut beni..

Şubat 2006

Üşüyor musun kalbim?
Üşüyorsan yakayım ciğerlerimi.
Meğer , ayrılıklara doğmuşuz biz.
Günahlarla dokunmuş ölümüne sevgimiz.
Yine terkedildik baharlar gelmeden..
Yine bize ağıtlar kaldı terkedilenden.
Hadi gidelim yaban ellere..
Yalanın olmadığı,
Çiceklerin hiç solmadığı,
Yetim çocukların düşlerine gidelim.

Sürgüle, kırılmış kapılarımızı,
Yak, çileye yoğrulmuş anılarımızı..
Hadi gidelim artık güneş doğmadan.
Sahillerimize ateşler uğramadan.
Gidelim kalbim, uçsuz bucaksız ummanlara.

Üşüyor musun ayrılıklarda kalbim ?
Üşüyorsan yakayım umutlarımı.
Meğer, acının toprağında filizlenmişsiz.
Batan dikenleri gül diye severken,
Sevda hiç bitmeyecek zannetmişsiz.
Yanıldık be yüreğim,
Dağ gibi yüreğimizle yıkıldık be yaralı kalbim.
Hadi hazanlar vurmadan gözlerimize.
Bir daha çıkmamak üzere
Zifiri karanlıklara girelim.

Biz kır çiçeklere alışkınız.
Kirpiklerimize ateş düşmeden,
Bu can hasretlikte közlenmeden,
Bir daha dönmemek üzere
Karlı yamaçlara, küskün baharlara gidelim.

İsmail Sarıgene

Sana geliyorum mevsimlerin koynundan.
Bir elimde umutların,
Bir elimde yüreğim,
Gülüşlerine geliyorum yaralı ırmakları aşarak.
Bu yolculuğun sonunda;
Ya yıldızları dolduracağım saçlarına,
Ya da aydınlıkları bırakacağım karanlıklarına.

Ağustos sıcağında,
Toprağı alnından öperken
Ne olur beni bekle.
Köpükleri kirlenmemiş dalgaları
Sereceğim kurumuş dudaklarına.

Sabah ezanlarında uyandığımda
Omuzlarımdan yüreğine
Binlerce martıyı kanatlandırıyorum.
Her gece rüzgarın koynuna girip
Sevdanı bırakıyorum
Yağmurun nazlı kirpiklerine..

Uzaklarda olsam da gül yüreklim,
Gülüşlerinde yaşat beni..
Yollarda yorulsam da
Gözlerindeki umutla karşıla beni..
Biliyorum ki;
Bir gün geldigimde yüreğine,
Bahar kokacaktır ellerin.
Nisan yağmurlarıyla düşsem kirpiklerine
Kurak topraklarında umutlar filizlenecektir..
Hadi nefesinde yaşıyorken mutlulukları,
Sen, gülüşlerinde yaşat beni..

İsmail Sarıgene

Uçurumlara göm yüreğimi.
Sevda masallarının tek suçlusu ,
Tek günahıydı yüreğim.
Unut beni, dipsiz kuyularda.
Sel olup yıkayamaz ki gözlerimin kirini.
Kan olup akıtamazsın ki günaha adanmış zehirini.
Unut beni, ipsiz uçurumlarda.

Tufana bırak solgun nefesimi.
Yalnızlıkların son tetikçisi ,
Karanlığın tek silahıydı gözlerim.
Unut beni, Belkıs’ın diyarlarında.
Rüzgar olup,
Koparamazsın ki darağacımın ipini.
Aynalar ellerimde parçalanmış,
Kar olup örtemezsin ki kanımın izini.
Unut beni, yakılmış anıların avuçlarında.

Hadi unut artık beni.
Bedenimi yıkamak için
Hüzün yüklü bulutları bekleme.
Çamurlanmış bedenimi ,
Yıkayacak bir fırtına bulunur elbet.
Hadi unut artık.
Ait olduğum karanlık düşlerime
Bir ikindi vakti ezansız göm beni.

Seni hiç sevmediğimi,
Saçının bir teline ,
Canımı sermediğimi düşün.
Seni unuttuğumu,
Gözyaşlarımı ateşlerde kuruttuğumu farzet.
Hadi bana dair her şeyi göm yüreğine.
Karanlıklarda an ismimi.
Herşeyi anılarına gömüp
Gözyaşlarında unut beni..

Şubat 2006

İsmail Sarıgene

Hayat mektebinde,
Kabuk bağlamış yaraya inat nefes almayı,
Karanlığa inat,
Bir mum ışığında yaşamayı öğrendim .
Öğrenemediğim tek bir şey vardı;
Unutulduğumu bile bile
Ölümüne severken unutmayı öğrenemedim.

Kuru ekmekle,
Tuza banıp karın doyurmayı,
Sırtımdaki kamburuna inat
Hayatla her an savaşmayı öğrendim.
Öğrenemediğim tek bir şey vardı ;
Gelmeyeceğini bile bile
Yetim yüreğimle sensiz yaşamayı öğrenemedim.

Her karanlık geceden sonra
Aydınlık bir sabaha uyanacağımı,
Nehir olup aksa da gözlerim
Bir gün güneşle kuruyacağını öğrendim.
Öğrenemediğim tek bir şey vardı;
Dönmeyeceğini bile bile
Mavilere sensiz kanatlanmayı öğrenemedim.

Severken unutmayı
Bir türlü öğrenemedim..
Tek kusurum buysa; özür dilerim.

İsmail Sarıgene

Dilim dolaşıyor hep adını andığımda.
Ama senin yüreğine bir söz bıraktım,
Yalnızca bir söz...
Bırak gözlerin yalan söylesin,
Bırak dudağında, sevgi olmasın.
Bırak cesaretim ellerini tutmasın,
Bırak, bir sabah
Yüreğin benim gözlerimde uyansın...
Uyansın ki;
Sonsuzluğuma kazıyayım adını.
Bırak, varlığın sevişmesin benimle.
Yokluğunun her kelimesinde,
Yüreğinle sevişir,
Ölüme senin gözlerini öperek giderim.
Son infazını boynuma geçir sevgili
Kurşunları kelimelere ilmekleyip
Ölüm ol çık karşıma...

2 Ağustos 2006

İsmail Sarıgene