çok zor olmasa gerek unutulmak
alıp başını bir yerlere gitmek habersizce
kendimden başka kimim kaldıki bu şehirde
düş kırığı sokaklardan başka
karanlığın rengide siyah değilmiş üstelik
hep bir ışık çalmış gece kendine güneşten kalan
ve zift gibi akıtmış içime günler boyu
bundan belkide nefessiz kalmam
umut tüpüm bitmiş
hayatın dibinde vurgun yemişim
kimselerde bulamamış cesedimi yıllarda sürüklenmişim
unuttum zaten ne varsa
yeryüzünde gezen melek kanatları çoktan terketmiş beni
gözlerim hüzünlüymüş görememişim
evet
gidiyorum şimdi tüm eksik yanlarımla
kimin hayatından geçtimse süpürüp izlerimi
hiç yokmuş, olmamış gibi hayali bile olmayan
hani bir rüzgar eser de ürperirsin ama bilemezsin yönünü
işte öyle ama tek bir yaprak oynatmadan
gidiyorum...