Konu: Yılmaz Erdoğan Siirleri, Yazıları Ve Eserleri

Aşk Hayatı

sevmek gibi geliyordu her şey,
sevmek gibi gidiyordu kadın
adının anlattığı, canın teni yakmasıydı,
bir bulut evet ama aslolan
bulutun suyu yağmasaydı...

"bir insanı sevmekle başlıyordu her şey"
ve boşanmak için
en az iki şahit gerekiyordu!


-o-


Yağdıkça

Yer ile yeksan, ıslak saçlı, kem gözlü,
Kavim göçlerinden bu yana ağlayan
Ve durmadan
Cep kanyağı yakıcılığında ezgiler
Çalan, çaldıran, yakalatan
Adı bende gizli bir kadındı İstanbul

Şehre bir yağmur yağdı
Ben ağladım

Sevilirken ayrılmak mı kaldı Bizanstan
Yalan dolan yoktu gözlerde sadece ses
Verilen sözler birdi edilen yeminler sıfır
Eşyalar alındı fotoğraflar söküldü yerlerinden
Bir aşkın izlerini yok edecek yeni bir aşk
sipariş edildi yeniden

Bir şehre yağmur yağdı
Ben ağladım

Kim daha çok yalan söndürdü çay bardaklarında
Hangisi talandı demli öpücüklerin
Ve buğularda yitirilen kimin adıydı
Bir aşktan diğerine kaç saate gidiliyordu
Soyulur muydu kabuğu hayatın
Yoksa bütün vitamini kabuğunda mıydı?

Yağmur şehre bir yağdı
Ben ağladım

Ben giderken ençok seni götürdüm
Aklımın nakliyesiydi asıl yoran taşıyıcıları
Yardan düşmüştüm yaralarım yardan armağandı
Kutsal kitabımdı ziyan edilmiş sevgililer atlası
Ben sevmeyi beceremedim belki de sevilmeyi
Benim sevmeye engel evcil acılarım vardı

Ben yağmur ağladım bir şehre yağdı
Ben şehre ağladım bir yağmur yağdı
Ben bir ağladım şehre yağmur yağdı

Ben...
Yağmur...
Ağladım...

-o-

Sevebilme ihtimali

Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan
Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam...
Ben seninle bir gün Veyselkarani'de haşlama yeme ihtimalini sevdim.
İlkokulun silgi kokan, tebeşir lekeli yıllarında
Ankara'da karbonmonoksit sonbaharlar yaşanırdı o zaman
özlemeye başladım herkesi...
Ve bu hasret öyle uzun sürdü ki, adam gibi hasretleri özlemeye başladım sonra..
Bizim Kemalettin Tuğcu'larımız vardı...
Bir de camların buğusuna yazı yazma imkanı...
Yumurta kokan arkadaşlarla paylaşılan kahverengi sıralarda,
solculuk oynamaya başladık..
Ben doktor oluyordum sen hemşire, geri kalanlar kontrgerilla...
Kırmızı boyalarla umut ikliminde harfler yazılıyordu pütürlü duvarlara ve
Türk Dil Kurumu'na inat bir Türkçeyle...
Ağbilerimizden öğrendik, S harfinden orak çekiç figürleri türetmeyi..
Ankara'ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu.
Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyordu haber bültenleri.
Oysa Ankara'da hiç sevişmedim ben.
Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim..
Sınıfça gidilen pikniklerde kıçımıza batan platonik dikenleri saymazsak..
Ankara'ya usul usul kurşun yağıyordu..
Ve belli bir saatten sonra sokağa çıkmamayı öneriyordu haber bültenleri.
Oysa hiç kurşun yaram olmadı benim
Ve hiç bir mahkeme tutanağında geçmedi adım
Çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk yüzüydüm sadece
Sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterimde, ama sen yoktun
Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum, suni teneffüs saatlerinde
Okul servisi seni hep zamansız, amansızca bir lojman griliğine götürüyordu
Ben, senin benimle Tunalı Hilmi Caddesi'ne gelebilme ihtimalini seviyordum.

Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum.

Yaz sıcağı toprağa çekiyor da tenimin çatlamaya hazır gevrekliğini
Sonra otobüs oluyordum, kırık yarık yolların çare bilmez sürgünü
Ne yana baksam dağ ve deniz sanıyordum
Muş ovasının yalancı maviliğini
Otobüs oluyordum bir süre
Yanımızdan geçen kara trenlerle yarışıyordum, yanağım otobüs camının garantisinde
Otobüs oluyordum
Bir ülkeden bir iç ülkeye
Çocukluğuma yaklaştıkça büyüyordum.
Zap suyunun sesini başına koyuyordum şarkılarımın listesinin
Korkuyordum
Sonra iniyordum otobüsten
Çarşıdan bizim eve giden, ömrümün en uzun,
ömrümün en kısa, ömrümün en çocuk,
ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum.
Çünkü sonunda annem oluyordum, babam kokuyordum sonunda..
Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan
Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam
Ben seninle bir gün Van'daki bir kahvaltı salonunda
Ben seninle sadece bilmek zorunda kalanların bildiği
bir yol üstü lokantasında
Ben seninle, Ağrı dağına mistik ve demli bir çay kıvamında bakan
Doğubeyazıt'ın herhangi bir toprak damında
Ben seninle herhangi bir insan elinin
terli coğrafyasında olma ihtimalini sevdim

Ben senin, beni sevebilme ihtimalini sevdim!

-o-

Yilmaz Erdogan'in,sevdigim 3 siiriyle basladim..Daha cok siirini seviyorum ama su an aklima ilk gelenler bunlar..
Sizler de kendisine ait begendiginiz siirlerini bu baslik altinda paylasabilirsiniz..

tşkler güzel seçim :4 seveßilme ihtimali çhok güzeldir :4

BAŞKALAŞAN AŞK



adını anmak güzeldi

dost ağızlarda sana dair cümlelerin

ıslatılması...

adını anmak...

yüksek sesle, kimsesiz gecelerin düşsel

avuntularına sırt çevirip senden söz açmak...

biraz gülünç, biraz sitemkar...

güzeldi...

adının türkçedeki yankısı özeldi...



seninle yoğurt yemek, kendi Kanlıcanlı,

sülalesi kandilli yoğurtçunun mekanında...

denize amors durup, yüzüne

cepheden bakmak güneşli bir mavilikte....

güzeldi..



ipe sapa konuşlanmaz bahanelerle elini tutmak,

yüzünde

yüzyıllık bir hasreti gidermek güzeldi...



Güzeldi'li geçmiş zamanları düşünüyorum

şimdi...

cümlelerimiz öznesiz... umursayan yok

Kanlıca'daki yoğurdu...



ve eşikteki öpücük, tarih bilinci olmayan bir

aşkın mührüdür artık...

yılmaz erdoğanin şiir albumlerini dinlemenizi tavsiye ederim arkadaslar o okurken baska bi tat alıyorsun şiirden
:A tesekkurlerrr

Sana da tesekkürler MeDiD cok güzel bir siir bu da..

voyvoda01 haklisin,tavsiyene kesinlikle katiliyorum:A

Gülüşün

gülüşünde bir mana var
saklayamazsın
sarılışında ne düşler
ne düşükler
sakınamazsın

aynı yolları,
kimsesiz mekanları
birlikte özleme hasreti...
yalnızlığımın dert ortağı gastrit...

gülüşünde bir mana var
saklayamazsın

bütün iç savaşlarda
rehin alındı bu yürek
kandıramazsın

hangi çekilişin
büyük ikramiyesi bu,
en uzak sevişmelerin
yeni yetme utancı
lakin aşk
biraz da utanmaktır yaşamaktan...
sakınamazsın...
yeni yetmelik işine gelince
o zaten hepimizin gizli öznesi
Türkçe'de var
bazı dillerde yok

gülüşünde bir mana var
saklayamazsın
kime niyet kime felaket bu aşk
anlayamazsın

ödümüz patlıyor acı çekmekten
oysa
biraz da acıdır
aşkın mayası...
kaçınamazsın...

gülüşündeki manayı saklayamazsın
tutunacak verimiz yok
resmi tutanaklarda

gülüşünde bin yıllık hasret var
saklayamazsın
.........................................

bu yazık karşılaşmanın
alnımıza çakılıyor anafikri :

aşka cesaretimiz yoksa
başka zaman görüşürüz!

Şubat 1994

Yılmaz ERDOĞAN

ALKOL İKİNDİSİ



biz ne zaman içsek

köfte geç gelir

ve oturur muhabbetin terkisine

çıplak bir efkar sözcüğü

biz ne zaman içsek

sabah akar meyhanecinin cebine

günde kaç kez öpüşür ki

akrep ile yelkovan

biz ne zaman içsek

iç değilizdir aslında

dışımızda bronz bir

akşam sözcüğü

çırıl bir

efkar sözcüğü

üften püften bir kar beklentisi

delikanlı kıvamında

sevda değilse de

tabansız sevişmelerdeki

el değmemiş pişmanlık

biz ne zaman içsek

iç değilizdir aslında

bu alkol ikindisi şiirde

şimdi burada

açılsaydın

adımın baş harfi gibi

belki ağustos kokardı ağustos

sen...

fikrini ipotek etmiş kiralık sevdalara

seninle boyuna sevilmiş sen

yalanı sevdasından büyük sen

bir bil sen.!

biz ne zaman içsek

seni düşünüyoruz

genzimizde göl göz

yaşları...

biz ne zaman içsek

iç değilizdir aslında...

dışımızda bronz bir izmir akşamı.!




ANLADIM



anladım

sabahları açılır

esnaf çarşıları yeminle

"bedreddinim bir ağaca asılır"



anladım

en büyük yalan yemindir

edilir sabahları

gecesini hatırlamayan esnafların



tüm merasimleri gömdüm

ömrümün reklam amaçlı takvimlerine

anladım

kimse üzgün değildi

bayraklar yarıya indiğinde



bir tek el isteyen

yordam ve özür dileyen



anladım

herkese kötü şeyler hatırlatan yüzüm

evet yüzümdü

her görüşmeye taşıdığım

kandırılmaya gönüllü bir gönülle

az sütlü neskafelere sigaralar iliştirdim

göz gördüm başka açılara ayarlı

uzun bir yüz gördüm

meğer filmin sonu diye ayarsız

fin yazardı se end zamanında

bir zamanlar

fransızlar hep fransız kalacaklar

sabah sinemasında pazarları



aklımı alıp doğduğum evin

müze olma isteğine saklayacaklar

ama kavaklar büyüyecek

herkesten gizli boyatmak

bir kavağın becereceği iştir ancak



anladım ki ağaçlar

toprağa acı verdikçe büyüyorlar



her pazartesi and içip

cumaları marşa basan

camiler dolusu yemin edip

taburlarca yalan söyleyen

bu toprakta bu ağaç

kuruyacaktır elbet



anladım

kimseye acı vermeden

büyünmüyor

namusum ve şerefim ve

çocukluğumun üzerine beton dökerim ki

tüfek filan değil

çimento icat edildi de

bozuldu mertliğin mimarisi

esrarlı bir ülkeye göçtü sabrin taş ustaları



anladım

altı dükkan olsun istiyor evinin

ve ağlamaklı bulmuyor apartımanları

benim taş ustamın karısı

ve her yerde

şube açmak istiyor

iskender kebabını icat eden

büyük iskender’in çocukları

ki gölge filan etmez

yoğurtlu bir ziyafet çekerdi

diyojen’le karşılaşsaydı.



anladım

bursalı iskender’in

romalı arkadaşından daha çoktur

uygarlığa katkısı



oysa

bu satırlarla üstünü örten ben

kelimelerle sargı bezi ve

melhem yapan

ozanlığı en çok kendini üzen ben

anladım

sadece öğlenleri açarım yaramı

ve hiçbir yerde şubesi olmaz

bu kanamalı hastanın



anladım.



BEYOĞLU'NDAN DOLMABAH&#199'YE TAŞINAN BİR ARALIK AKŞAMI



Sus pus olmuş, puslu bir İstanbul'muydu yüzün, yoksa

çok bildik hüzünler mi taşınmıştı yüzüne

Dolmabahçe da çay tadında....

Divit ucuyla yazılmış bir aşkın sureti vardı avuçlarında,

tarih bir başka iklimin kıvamını gösteriyordu.

Ben rehnedilmiş yelkovan gibi... hani akrep'i seven ama

yüreği takvim yokuşlarında...



Sinemada elinin elimde terleyişinin bir anlamı olmalı,

sesinin sesimde yankılanmasının... sanki perdedekine

üzülmüş ya da sevinmişsin de tesadüfen akmış yüzün

içime... Yalan! Sen perdeye bakıyorsun, fikrin benim

seyir defterimde.. ve ben amerikanca bir filmi kürtçe

seyrediyorum...



Kadın Beyoğlu'nun bir kış akşamında,

üstündeki deri montun sahibine küs, soğukluğundan

muzdarip yürüyordu... Adam da... Yürümek hiçbir şeyi

çözmüyordu, bazı Aralık akşamlarında... Parmağında

yaralı bir öyküyü taşıyordu adam... Kadının yüzünde

bir hüzün... Hüzünlü aralık akşamında bir yüzük...

Yüzüğün yüzünde dünya güzeli bir kadının kehaneti...

... Soğuğun ve karanlığın vehameti!



Hayatı, bir başkasının pantolonu gibi, küçültülmüş,

daraltılmış... İlk sahibinin o pantalonla yaşadığı şeyler,

yani pantalonu pantalon yapan anılar, bazı ilkbahar

bereleri yüzünden yapılan yamalar, ter tüketen

yazlar... Hepsi daraltılmış... Yaşananlara bir beden

büyük geliyor artık hayat!



Bir aşkı paylaşmak için çok geç, bir paylaşıma aşık

olmak içinse erken... Beni sevda yerimden vurdu yine

zaman... Şimdi sana söylenecek tek cümle:



Bende sana yetecek kadar ben kalmadı...


BİLDİĞİN GİBİ DEĞİL



bizi bilirsin

avuçla su içmeyi

marifet biliriz,

yenilmeyi bir de

kendi sahamızda...



bizi bilirsin

saçımızı ıslatmayı fiyaka biliriz.

limonla!

tespih yaparız,

düş kırıklarından...



bizi bilirsin

ağzının içinde oturmak isteriz.

ve rutubetin en yakıştığı yer biliriz

ağzını...



bizi bilirsin,

yaşamak biliriz,

vademiz dolduğunda

avuçlarına gömülmeyi...


BÜYÜYORUM



büyüdükçe,

sentetik zamanlara

kangren ayaklar bastım,

izi kaldı

ömrümün...



kara çaldılar yüzüme

bütün kara parçalarında

elbette

"afrika dahil"

parça başı çalışan

kiralık katildi zaman



gülüşüm sivas yangını

ağlarsam kızma...

ölmek bile

yakışıyor bazı adama...

Sailorgirl tarafından gönderildi.

Aşk Hayatı

sevmek gibi geliyordu her şey,
sevmek gibi gidiyordu kadın
adının anlattığı, canın teni yakmasıydı,
bir bulut evet ama aslolan
bulutun suyu yağmasaydı...

"bir insanı sevmekle başlıyordu her şey"
ve boşanmak için
en az iki şahit gerekiyordu!

Sailorgirl Aşk Hayatı en sevdiğim şiirlerden biridir saol paylaşım için

Her şey yapılabilir
Bir beyaz kağıtla
Uçak örneğin uçurtma mesela
Altına konulabilir
Bir ayağı ötekilerden kısa olduğu için
Sallanan bir masanın
Veya şiir yazılabilir
Süresi ötekilerden kısa
Bir ömür üzerine.

Bir beyaz kağıda
Her şey yazılabilir
Senin dışında
Güzelliğine benzetme bulmak zor
Sen iyisi mi sana benzemeye çalışan
Her şeyden
Bir gülden bir ilk bir sonbahardan sor
Belki tabiattadır çaresi
Senin bir çiçeğe bu kadar benzemenin
Ve benim
Bilinci nasırlı bir bahçıvan çaresizliğim
Anlarım bitkiden filan
Ama anlatamam
Toprağın güneşle konuşmasını
Sana çok benzeyen bir çiçek yoluyla

Sen bana ışık ver yeter
Bende filiz çok
Köklerim içimde gizlidir
Gelen giden açan soran bere budak yok
Bir şiir istersin
"İçinde benzetmeler olan"
Kusura bakma sevgilim
Heybemde sana benzeyecek kadar
Güzel bir şey yok

Uzun bir yoldan gelen
Tedariksiz katıksız bir yolcuyum
Yaralı yarasız sevdalardan geçtim
Koynumda bir beyaz kağıt boşluk
Her şeyi anlattım
Olan olmayan acıtan sancıtan
Bilsem ki sana varmak içindi
Bütün mola sancıları
Bütün stabilize arkadaşlıklar
Daha hızlı koşardım
Severadım gelirdim
Gözlerinin mercan maviliğine

Sana bakmak
Suya bakmaktır
Sana bakmak
Bir mucizeyi anlamaktır

Sana sola bakmadan yürüdüğüm yollar tanıktır
Aşk sorgusunda şahanem
Yalnız kelepçeler sanıktır
Ne yazsam olmuyor
Çünkü bilenler hatırlar
Hem yapılmış hem yapma çiçek satanlar
Bahçıvanlar değil tüccarlardır
Sen öyle göz
Sen öyle toprak ve güneş ortaklığı
Sen teninde cennet kayganlığı iken
Sana şiir yazmak ahmaklıktır

Bir tek söz kalır
Dişlerimin arasından
Ben sana gülüm derim
Gülün ömrü uzamaya başlar

Verdiğim bütün sözler
Sende kalsın isterim
Ben sana gülüm derim
Gül sana benzediği için ölümsüz
Yazdığım bütün şiirler
Sana başlayan bir kitap için önsöz

Sana bakmak
Bir beyaz kağıda bakmaktır
Her şey olmaya hazır
Sana bakmak
Suya bakmaktır
Gördüğün suretten utanmak
Sana bakmak
Bütün rastlantıları reddedip
Bir mucizeyi anlamaktır
Sana bakmak
Allah'a inanmaktır YILMAZ ERDOĞAN.

Her şey yapılabilir bir beyaz kağıtla
uçak örneğin uçurtma mesela
altına konulabilir
bir ayağı ötekinden kısa olduğu için
sallanan bir masanın
veya şiir yazılabilir
süresi ötekilerden kısa
bir ömür üzerine.

Bir beyaz kağıda her şey yazılabilir
senin dışında
güzelliğine benzetme bulmak zor
sen iyisi mi sana benzemeye çalışan her şeyden
bir gülden, bir ilk bir sonbahardan sor
belki tabiattadır çaresi
senin bir çiçeğe bu kadar benzemenin
ve benim, bilinci nasırlı bir bahçıvan çaresizliğim
anlarım bitkiden filan ama
anlatamam toprağın güneşle konuşmasını
sana çok benzeyen bir çiçek yoluyla

Sen bana ışık ver yeter, bende filiz çok
köklerim içimde gizlidir
gelen, giden, açan, soran, bere, budak yok
bir şiir istersin
“içinde benzetmeler olan”
kusura bakma sevgilim
heybemde sana benzeyecek kadar
güzel bir şey yok

Uzun bir yoldan gelen
tedariksiz katıksız bir yolcuyum
yaralı yarasız sevdalardan geçtim
koynumda bir beyaz kağıt boşluğu
her şeyi anlattım
olan olmayan, acıtan sancıtan
bilsem ki sana varmak içindi
bütün mola sancıları, bütün stabilize arkadaşlıklar
daha hızlı koşardım
severadım gelirdim
gözlerinin mercan maviliğine

Sana bakmak
suya bakmaktır
sana bakmak
bir mucizeyi anlamaktır

Sana sola bakmadan yürüdüğüm yollar tanıktır
aşk sorgusunda şahanem
yalnız kelepçeler sanıktır
ne yazsam olmuyor
çünkü bilenler hatırlar
hem yapılmış hem yapma çiçek satanlar
bahçıvanlar değil tüccarlardır
sen öyle göz
sen öyle toprak ve güneş ortaklığı
sen teninde cennet kayganlığı iken
sana şiir yazmak ahmaklıktır

Bir tek söz kalır
dişlerimin arasından
ben sana gülüm derim
gülün ömrü uzamaya başlar

Verdiğim bütün sözler
sende kalsın isterim
ben sana gülüm derim
gül sana benzediği için ölümsüz
yazdığım bütün şiirler
sana başlayan bir kitap için önsöz

Sana bakmak
bir beyaz kağıda bakmaktır
her şey olmaya hazır
sana bakmak
suya bakmaktır
gördüğün suretten utanmak
sana bakmak
bütün rastlantıları reddedip
bir mucizeyi anlamaktır
sana bakmak
Allah’a inanmaktır...



Yılmaz Erdoğan