Konu: peki siz?

Yabancılarla ne kadar göz temasınız olduğunu hiç düşündünüz mü nedendir? Yüreğimizi tanımadığımız insanlara açmaya engel olan nedir? Yeterince girişken bir insan mısınız?

Ben yıllarca hep ilk hareketin, bir göz teması, sıcacık bir gülümsememenin ardından, bir ufak selamın, hep karşımdaki insandan gelmesini bekledim. Sonuç neydi biliyor musunuz? Girdiğim her toplumda, ilk defa görüp tanıştığım insanda bıraktığım izlenim, soğuk kendini beğenmiş. Bu düşünceleri dile getiren, sonradan beni tanıyıpta dost olduğum kişiler. Kendimi sorguladığım zamanlarda bir türlü nedenini bulamamıştım. Ama bildiğim bir şey varsa, o da yabancılara karşı tavrımızın, genel anlamda mutluluğumuza paralel oluşudur.

Başını yere çevirmiş, asık bir suratla ve gözlerini herkesten kaçırarak yürüyen bir insan mutlu mudur sizce? Bence hayır.

Dışa vurumcu olmak, başkalarının gününü ışıldatmak için enerji harcamak veya cana yakın rolü yapmak.

Benim attığım ilk adım buydu cana yakın rolü oynamak. Aslında oynadığım rol gerçek beni yansıtıyordu ama nedense ilk anda gösteremiyordum. Önce rol yapmakla başladım, çoğu insanında tıpkı benim gibi olduğunu gördüm; onlarında aileleri, sevdikleri insanlar, sorunları, kaygıları beğendikleri ve beğenmedikleri şeyler, korkuları olduğunu gördüm. Yine farkettiğim önemli bir şeyde, ilk adımı ben attığım zaman karşımdaki insanın ne kadar iyi ve minnettar olabileceğiydi. Herkesin birbirine ne kadar benzediğini görünce, insanların içindeki masumiyeti de görmeye başladım.

Her ne kadar bildiğimizi okuyor olsak da, herkes kendi koşullarına göre ve bildiği şekilde elinden geleni yapıyordur.

Çoğu insanın kötü niyetli olmadığını kabul etmek, içime katıksız bir mutluluk verdi. Ben artık ilk adımı atmayı öğrendim ya sizler?

Ben artık ilk adımı atmayı öğrendim ya sizler?

malesef ben daha öğrenemedim

paylaşımın için teşekkürler güzel bir yazı