Konu: Kalbime dokunan ellerin soğuktu!!!

Seni yerde ararken kalbimde buldum ben. Adını bilmediğim bir anlam oluşturdun yüreğimde. Savurdun bütün küllerini geçmişimin. Zor olmadı hemde bir derin bakışın yetti. Susmak bile güzeldi yanında, oysa konuşmak istiyordum ben. İçimden geçen herşeyi anlatmak sana. Ama olmadı yapamadım..

Hani sana demiştim ya "sen rüzgarlarımı gördün sadece,içimde kopan fırtınaları bilemezsin ".. Arkadaş gibi yürüdüğümüz yolların bana zindan oluşunu bilemezsin. Güzeldi yanında olmak ama bir o kadar acı veriyordu bana. Gittiğimiz parkı memleketine benzetmiştin ya nasılda sevmiştin orayı. O park olmak geldi içimden o an.. Oturduğun ve dokunduğun toprak olmak geldi..

Kalbime dokunan ellerin soğuktu ve üşüyorum ben şimdi aşkınla yanarken...

Ağladıkça açılır ya insan, ben daha bir kapanıyorum içime. Yok oluyorum sanki. Ağladıkça ağlıyorum. Ağladıkça eksiliyorum. Sen çoğalıyorsun bende.. Sen büyüyorsun.. Sen oluyorum ben, benliğimi yitiriyorum.. Şimdi denize dökülen gözyaşlarımda arıyorum kalbimi.. Mutluluğu bir dost tebessümünde.. Aşkı.. Aşkı arayamam ki.. Senin adın bende aşk olmuş, ben seni bir başkasında bulamam ki !!!

Yalnızlığı alsam yanıma ve gitsem diyorum bu şehirden.. Görmesem bir daha yürüdüğümüz yolları.. Geçmesem seninle gittiğimiz o parkın önünden.. Ağlamasam caddeler de,sokaklarda.. Kanamasa sensizlik yaralarım...

Boşuna bunca çabam.. Biliyorum ne kadar uzağa gitsemde,kalbimide yanımda götüremem.. Kalbim sende kalır,düşüncelerimin en derinlerinde saklanırsın da çıkarıp atamam bilirim.. Güneşe hasret bu yüreğim,yağmurları da sevdi senden sonra.. Hani seninle yağmurları seyretmiştik ya, ıslanmıştık ya bir yaz gününde..Ben üşümüştüm, sen alışkındın.. Bir çocuk gibi mutluydun,ben ise bir başka çocuk gibi ağlamaklı..

Kalbim yorgun,bütün acıları yüklenmiş sırtına. Şimdi çok zor bir zaman aşamasındayım.. Seni bir dost olarak kabullenme aşamasında ve alışmak buna..

Kabullenmeliyim bunu seni her ne kadar da sevsem çünkü; kalbime dokunan ellerin soğuktu ve ben üşüyorum şimdi aşkınla yanarken...

süper bir yazı yine teşekkülerrrr