ZAMAN YORGUN BEDENiMDE AKIP GiDER

Uyumasam yalnız başıma;uzak kalan yıldızlara dokunup çeksem ellerimi tutabilsem avuçlarımda ufacık atan yüreğini. Kaçamak gibi kalır düşüncelerim. İnandığımız hiç bir yer kaldığımız noktalara yakın değilken terketip gidiyorum. Neler istediğimi bir bilsem yada sen beni anlasan hiç söylemeden. Varlığında verilmiş sözler zaman eritip gidiyor kendini tükketiği gibi benide alıp gider. Yaşama sevincim varken korkuyla bakıyorum ben şu yıldızlara. Biliyormusun tutuldu ay tutuldu yüreğim düşüncelerde görmediğimiz yıldılzardan bir kaçı hayranlık ve korku dolu ürpetirleri var nereye akıp gidiyor bu evren bilemiyorum. Tıpkı sevgilinin nerede oldugunu bilmez gibi. Bi amacı olmalı bencil olmamalı duygu yüklü olmalı ama mantık dışı kalmamalı. Kabülüm olmalısın beni böyle kabul et dokunmayacak gibi sonsuz bi everenin krallığında zamanın arasında yorgun bedenimle yaşlanacağımı kabul et. Ölmüş gibi davran sihirleri olmayan efsanler gibi .. Neredeyim ben unutuyorum kendimi nede seni bulabiliyorum. gecenin iki büklüm sesiizliğinde düşünüyorum insanları ve karanlık odalrına çekilmiş kendi ihanetleri yüreğinde bırakıp aynı noktalada kaldıklarını düşün çirkin sözlerin saklanıp süslendiği biyerde kendi pazarını arıyosun. Neredesin sen anlamsız kalan sözcükler varken.