insanin duygu ve deger dunyasinin esnekligini belli bir noktaya kadar bunu kabul ediyorum. fakat bu bende soru isaretlerine de yolaciyor. ornegin artan kontrolumuzle ozgurlugumuz artar mi azalir mi? insanin, tek tarafli sadece olumsuz durumlarini yenmesi olumlularini hic etkilemeden mumkun mudur? ya da insanin ruhsal durumunu bir sinus dalgasina benzer dusunup, ancak eksi yone dogru uzandigi olcude artiya dogru uzanabilecegini mi varsaymaliyiz? sifir cizgisinin yerini degistirmek ruh halimizi gercekten degistirir mi?