hikayem 6 yıl önce 9 yaşında başladı.ikinci dönem okulumuza bir kız gelmişti.adı BUSE idi.gözüne bakınca kalbim sıcacık oldu.aradan 1 hafta geçmişti bana araba çarptı.pek önemli bir şeyim yoktu.beni telefonla aramıştı.geçmiş olsun diye.ve tek arayan o olmuştu.ona sevgim daha da armıştı.4. sınıfa geçmiştik.ben pek teklif etmesini beceremezdim.o da ben de bilirdik ama dile getiremezdik.en sonunda o teklif etmişti.ve resmi olarak başlamıştık artık.günler çok güzel geçiyordu.hergün servisi gelmeden 10 dk önce o noktada beklerdim.gelince birbirimize bakardık.sevgililer gününü bile kutlamıştık o yaşta.sonra bir gün öğretmenin bundan haberi olmuş sanırım.hoca üstü kapalı bir konuşma yaptı 5. ders.o tenefüs ayrıldık.ama hala birbirimizi seviyorduk.sonra 6. sınıf geldi çattı. o gün başka güzeldi.neyse sene ilerledi.ve son aylar geldi çattı.birgün hayatımın en kötü haberlerinden birini aldım.babasının tahini çıkmıştı ve 2 ay sonra gideceklerdi.gerçekten o acıyı anlatamam.okulun son 2 ayı hergün gittim onu görmek için okula.okulun son haftası salı günü ing dersinde 8 kişiyi labratuvara görevli gönderdiler sergi için.o ve ben de vardık içlerinde.bizimkiler dans müziği açtılar.ben duygulandım.ve sessizce pencere kenarına gidip ağlamaya başladım.o anda yanıma geldi ve "lütfen ağlama"dedi.sonra dans ettik.dans ettiğimiz şarkı bile hala aklımda.sonra son gün geldi çattı.karneleri aldık.annesi ve babası okul bahçesindeydi.arabaya bindiler ve gittiler.ben herzamanki gibi veda edememiştim.aşkımız hep sessiz geçti.ama derindi.sonraki her yıl doğumgününde arıyorum onu.herseferinde sesim titriyor.konuşmasını beceremiyorum.ilk defa geçen sene seni seviyorum dedim.yani aşık olduktan 5 sene sonra.size önerim bu iki kelimeyi her zaman kullanın ve aşkınızı sessiz yaşamayın.