İçinde binbir umudun saklı olduğu kayıp ülkenin başkenti.....Ben!....

İçimde umutlarım var benim.Baskı altında kaçışlarım ve feda edişlerim.Sevdiğim şeyler olduğu kadar;korktuğum,adını duyduğumda tüylerimi ürperten bilinçaltı tepkimelerim
içimde dostluğun izlerini görüyorum.Dostluk nedir?İki insanın aralarındaki duvarın kalkması mıdır?Aralarındaki belli tabuların yıkılması mıdır?Evet!... Dostluk,içgüdüsel olarak karşılıklı,istekli bir biçimde iç açıştır.İnsanın kendisine bile söylerken çekindiği şeyleri tüm çıplaklığıyla hemde hiçbir zorluk çekmeden en kısa tabirle bir çırpıda karşısındakine aktarmasıdır.Bu aktarma aşamasında da hiçbir saklılık,gizlilik yoktur.Tek gizlilik ona karşı olan sevgiyi dile getirmedir.O dile getirilmez.O hissedilir.Nasıl mı hissedilir?Bugünün gereklerinin içinde bulunduğu kuzey rüzgarına kapılıp illaki maddi gösterimler değildir bu hissettiriş.Küçük bir gülümsemedir yada ışıltılı bir bakış.Bir dokunuştur.İki parmağın ucundaki elektriklenme......
iMZasIZ
__________________