Konu: hayatın darbelerini affedin !!!

Gücenme ve alınganlıkları, yok etmeniz gereken tehlike işaretleri olarak
görmeye alışınız.
Eğer yakın çevrenizde bir problemden şikayet edildiğini duyarsanız, uyum
içinde işbirliği yapabileceğiniz kişileri bularak ihtiyacı olanlara sessizce
yardım ediniz.
Bir zorlukla karşılaşan veya bir saldırıya maruz kalan bir varlık
karşısında, bu varlığın da diğerleriyle aynı değerde olduğunu düşünerek
gücenme ve alınganlıkları unutunuz.
Önyargılı bir düşünce veya davranışla karşılaştığınızda başka insanların da
düşünce özgürlüğüne sahip olduğunu unutmayınız.
Başarısızlıklar bizi güvensizlikten çıkmaya zorlayarak daha iyi ve yeni
vazifeleri davet eder.
Anlayamadığımız olaylar kendimizi geliştirme talimi olup, egoist olmayan bir
biçimde, sevilmek yerine sevmeyi alışkanlık haline getirmemizi sağlarlar.
Bize deneyim kazandırmaya çalışan hayatın darbelerini affedin ve kendinizin
İlahi Tesir içinde bulunduğunuzu ve Tanrı’nın da hayattaki bu tesir akışı
içinde bulunduğunu unutmayın.
İnsanların yararına olan bir iş, hiçbir zaman ruhsallığa karşı tehlike
oluşturan bir işe dönüşmeyecektir.
Alınganlıklar her zaman hastalık ve düzensizlikleri getirir. Zaman içinde
karşımıza çıkan problemler olduğu zaman dua edelim. Ve bu dua o zaman,
içimizdeki gölgeyi ışığa dönüştürecektir.

Andre Luiz

Andre Luiz'in alışkanlıklar teorisini zevkle okumuştum. Düşünceleri harkülade olan insanın şu sözleri çok anlamlıdır bence ;

Eğer alışkanlıklarına hükmedemezsen, alışkanlıkların sana hükmeder. Esaretinin altında mekanik bir hayat yaşamaya başlatıkça artık alışkanlıklarının farkına varamazsın. Biyonik bir vücutla, robotik bir düşünceye sahip olursun...

Harkülade bu sözleriyle benimde küçük bir araştırmam olmuştu. Görüşlerini beğendiğim bu insanın en güzel yazılarından birini şu an tekrar okumam anlamlı oldu.

Andre Luiz'i ilk okuduğumda alışkanlıklarım üzerine bir gözlemde bulundum, sonra hayatın acılarını yenme mücadelemde bana iyi bir görüş oldu kendisi. Onun da düşüncesine göre acılar, benim sevgim için vardı. Sevgimi en ileriye ve sabrımı en doğruya ulaştırabilmem için acılarımla yaşarken hissetdiğim kadarıyla dokuna dokuna özür diler gibi duygusal oyunlar oynamayı göze alarak yaşamayı öğrenmeliydim.

Sevgiyi affetmek kolaydı, ama nefret bitmiyordu darbelerden sonra. İŞte tam burda nefretin ve acının yaşanmış tüm darbelerin içinde aynı oranda olabileceğini görmeye başlıyorsun. Sonra başlıyorsun, hayata. Duyguların ve düşüncelerin ateşkes imzalıyor kalbinde ve beyninde. Özgür hissediyorsun kendini çünkü sen kendini görebiliyorsun artık. Kimseye ihtiyacın yok kadar güçlü hissetsende kendini artık daha çok ihtiyacın var inançlara. Çünkü bu aşamaya geldiğinde kendini aşıyorsun. İnsanlara ulaşman gerekiyor. Bunun en güzel yanıda, kendine yetmen ama fazlasıyla var olman... Sevgiler...

nerede okuduğumu hatırlamıyorum ama ency, bende hemen yerleşen bir düşünce oldu şimdi yazacağım şey, belki forumda okumuşumdur,

önemli olan ne kadar çok şeye sahip olduğun değil, ne kadar az şeye ihtiyaç duyduğundur!!!


galiba esas mesele bu....

Zamanın birinde ünlü bir bilgeye iki soru sormuşlar.
Birincisi ,İnsanoğlunun seni en çok şaşırtan davranışları nedir?

Bilge tek tek sıralamış :
Çocukluktan sıkılırlar ve büyümek için acele ederler.
Ne var ki çocukluklarını özlerler...

Para kazanmak için sağlıklarını yitirirler.
Ama sağlıklarını geri almak için de para öderler...

Yarından endişe ederken bugünü unuturlar.
Dolayısıyla ne bugünü ne de yarını yaşarlar...

Hiç ölmeyecek gibi yaşarlar. Ancak hiç yaşamamış gibi ölürler...



Sıra gelmiş ikinci soruya ; Peki sen ne öneriyorsun?

Bilge yine sıralamış;
Kimseye kendinizi sevdirmeye kalkmayın! Yapılması gereken tek şey, sadece kendinizi sevilmeye bırakmaktır…

Önemli olan; hayatta en çok şeye sahip olmak değil, en az şeye ihtiyaç duymaktır.

Anlayamadığımız olaylar kendimizi geliştirme talimi olup, egoist olmayan bir
biçimde, sevilmek yerine sevmeyi alışkanlık haline getirmemizi sağlarlar.

bence buda güzel

önemli olan ne kadar çok şeye sahip olduğun değil, ne kadar az şeye ihtiyaç duyduğundur!!!

Endonezya gün içinde insanlardan bunu o kadar çok duyuyorum ki anlatamam gerçekten. Hatta sizde biliyorsunuz insanlar gün içinde onlarca kez değişir. Şimdi şunu yapmalıyım, şimdi diyete giriyorum, şimdi şunu almalıyım ama yok almalıyım. Bugün tatile çıkmalıyım, hayır sinemaya gitmeliyim yeterli v.s...

Gün içersinde öyle çok şey düşünüp yoruluyoruz ki, ne kadar az şeye ihtiyacımız olduğumuzu düşünsek dile getirsek de hayır malesef bunu uygulayamıyoruz. Hep daha fazla eğlenmek adına daha fazla para harcamak istiyoruz. Ya da eğlenmek adına, arkadaşlarımızla dalga geçiyor kalplerini kırıyoruz. Herşeyden öte ihtiyacımızın ne olduğunu bildiğimiz sınırlarda değiliz.

Ben neye sahip olmalıyım ? o ne istiyor ? Bizim azemi neye ihtiyacımız var?

Eğer bu soruları yanıtlarsak hepimiz şunu uygulamış oluruz.

önemli olan ne kadar çok şeye sahip olduğun değil, ne kadar az şeye ihtiyaç duyduğundur!!!

Ben neye sahip olmalıyım, evleneceğim kadın/erkek nasıl olmalı. Bugün iş çıkışı ne yaparsam iş stresini atarım. Haftasonu maddi bütçe sınırlarımda hangi aktivitem beni sarsmaz. Eşimi onun istediği şekilde nasıl mutlu ederim? Aile olarak, toplum olarak neye ihtiyaçlarımız var, kesin belirliyemiyoruz. Sırf belirleyemediğimiz düşüncelerimiz yüzünden kendimizi eksik hissediyoruz. BU yüzden Andre Luiz'in de dediği gibi, darbelerinizi bağışlayın ve düşünmeye başlayalım...

Neye ihtiyacımız var?

ihtiyacım ne?

ihtiyaçlarımı isteklerime kurban ettiğimdebn beri ben gidi insanoğlu ihtiyaç nedir unuttu?

su kimse için ihtiyaç değil artık çünkü yemekten önce herkes kola tüketiyor oldu..damarlarımızda kandan öte alkol akar oldu..yemek yemek hayati idi ama yerini duman(lı)(sız) sigara doldurdu..


ama şimdi daha hayati hissettiğim en önemli ihtiyacım..darbelerimi hissetmek oldu..

her gelen daha hızlı vuruyor ama ayağa kalkarken daha beter korkunçlaşıyorum..güçleniyorum sanıyor olabilirim..ama netice yine korkunç!

sadece yazmak istedim birşeyler..konuyu saptırdı isem affola....