Konu: ÖlÜmÜn En GÜzel Davetİyesİdİr YaŞam

Her dakika, her an yaşlanıyoruz, çürüyoruz ve ölüme yaklaşıyoruz . Ölüm sanki kötü bir dedikodu misali yaşamımızda...hani hep başkalarının başına gelen ama bizi hiç etkilemeyecekmiş gibi olan.
Pandoranın kutusundan umut çıkalı beri insanoğlu yaşamı katlanılır hale getirebildi. Oysaki ne büyük düş kırıklığı, ne büyük aldanmacadır o! Oysaki nihayi zafer ölümündür.Doğumla birlikte bizim kaderimiz olan ölüme , lanetlerimi değil takdirimi sunabiliyorum ancak ve ancak
Tüm insanlık bir tek onun önünde eşit ve onun varlığında arınabiliyor!
Herkes yaşamı kutsuyor...
Ne büyük haksızlık!

Hayatta attigimiz her adim, aldigimiz her nefes ölüme dogru atilmis bir adimdir ve geçen her gun bizi ölüme yaklastiriyor evet, ölümün bizi nerde bekledigini bilemeyiz onu biz heryerde bekleyelim ama ölüme fazla kafa takmayada degmez nasil olsa ondan kaçis yok, o bizi bulacaktir elbet..
HAYATTA HERKES YASADIGI HER SANIYEYI HAYATTA YASAYACAGI SON SANIYEYMIS GIBI DEGERLENDIRSE VE OYLE YASASAYDI BELKI DAHA AZ KOTULUK DAHA AZ HAKSIZLIK DAHA GUZEL BIR DUNYA OLURDU...bu dunyada adaletsizlik var ama ölüm bence bu dunyadaki en adaletli olay herkes onun karsisinda esit dedigin gibi yani herkes onu tadacaktir ama oyle ama boyle

Ölüm müdür yoksa yaşam mıdır sevdamın yükünü omuzlarımdan alacak olan.. Ben bilmem ki ölünce mi yoksa yaşarken mi gözyaşlarımdan kurtulucam..

Ölüm.

Tadını kimsenin bilmediği bir bilmece.Bu yüzden çok çekici...

yaşamı kutsayan ben değilsem yaa..ölümün takendisi ise yaşamı bağlayan kutsallığa..haa bir de yaşamsa ölümü yücelten karşılık verircesine..

ya iki kurnaz ortak anlaşmışlarsa ve bizi sömürmektelerse..

o zaman neyin savaşını vereceğim ki sizinle..

alın davetiyeniz sizde kalsın..
ben köşeme geçiyorum..ikisini de şuanda değerlendirmeden çıkarttım..yaşayan ölü olarak

Yaşayan ölüyüm diyen birine sorsak nedir senin "sebebin" diye,şu cevabı verir belki de.. :"Yaşamanın tadına varamadan ölmeyi hayal etmeye başladım"..

ölümü de tadını bilmeden hayal ediyorsa,yaşamın tadına varmasına pek gerek var mı?üstelik ona zaten sahipken

Sahip olunan değil midir doyumsuzluk yaratan.. Yaşamın yaratacağı doyumsuzluğa erişmek isterken değil midir "öleceksin" feryatları ,seni tıpkı bir ölü gibi kas katı kestiren..

Bazen de bizi sarıp sarmalayacak güzel ölüm an be an yaklaşıyor diye sıcak bir teselli buluruz, öyle ki yaşamımızı onarır. Tuhaf zamanlarda...

sahip olduğumdan vazgeçme girişimini göstermişken doyumsuzluk nerede?

ya da belki doyumsuz olan şey..ona asla doyamayacak olduğumu bilmem ya da bana böyle belletilmesi..yanı..bu belirsizlikten vazgeçiyorumdur..

diğer belirsizlik daha çok ilgimi çekiyordur..

güzel ölüm..güzel ölüm..buna yazacak birşey gelmedi aklıma