Konu: Acı Gerçek

Ferit ile Handan birbirlerine delicesine aşıktılar. Her gün , yepyeni harika bir serüvendi onlar için. Birlikte bir yuva kurmayı, karşılıklı anlayış ve mutluluk içinde yaşamayı düşlüyorlardı. Evlendiler. Çok kısa bir süre içinde hayatları monoton, hatta sıkıcı bir hal aldı.

Ferit,ailesini geçindirmek için çok çalışmak zorundaydı. Evde yemek saatleri kesindi, Çok geçmeden sevişmeleri bile kesin saatlerle belirlendi. Ferit'in hayatında heyecan diye bir şey kalmamıştı. Handan dır dır etmeye başladı. " Ne biçim babasın sen? Gene geç kaldın, Hadi Hadi kalk artık, Kahvaltı hazır, Akşam yemeğe geç kalma ha!, İşten sonra arkadaşlarla iki kadeh atmak ta neymiş?, Tatil günü değil bugün, Ha aklıma gelmişken söyleyeyim, Cumartesi akşamı Zeynep teyzem gelecek!"

Bütün bunları daha önce çok kez işitmişti Ferit, Annesi de babasına tıpkı böyle dır dır ederdi. Kapana kıstırılmış hissediyordu kendini. Ferit kendisine, bir zamanların neşeli, taşkın, birazcık da romantik delikanlısına ne olduğunu bilmiyordu. Ayrıca o tatlı, yumuşacık sevimli karısı Handan' a da birşeyler olmuştu. Kişiliğini yitirmekte olduğuna, artık koca bir baba, bir ev geçindiriciden başka bir şey olmayacağına inanmaya başlamıştı. Çalıştığı yerde aylığını artırmışlardı, yakında daha iyi bir göreve getirilme söz konusuydu. Ama gerçekten bir önemi var mıydı bunların? Bu çemberden kurtulmak istiyordu.

Bir sabah trende Aytül' e rastladı. Yerini verdi ona, sonra bir başkası indiğinde yanına oturdu. Evet bu kalabalık saatlerden kız da nefret ediyormuş; her sabah saat sekizbuçukta, akşamları da altıda biniyormuş trene. Aynı istasyonda indiler, bir iki dakika aynı yönde yürüdüler. Ertesi gün yeniden karşılaştılar, sonraki gün gene.. Derken Ferit her sabah Aytül gelinceye kadar peronda beklediğini farkederek bir yandan utandı, bir yandan da içinde bir heyecan duydu.

Aytül ile sağa sola gitmeye başladılar. Ferit suçluluk duyuyordu, ama iç sıkıntısı, umutsuzluğu geçmişti. Çocuklarla uzun uzun oynuyor. Handan'a sevgi gösterilerinde bulunuyordu. Kocası yeniden kendisiyle meşgul olmaya başladığından Handan'da canlanmış, güzelleşmişti. Ferit işinde de başarılıydı artık. Patronu çalışmasından çok memnundu. Öylesine enerji doluydu ki, her zaman ieşlerini yarım güne sığdırabilecek gibiydi. Daha yüksek bir göreve atanacağı açıklandı. Yapacağı tek şey, bir süre gece kurslarına devam etmekti. Böylece Aytül'ü akşamları da görmek fırsatı geçmişti eline.

Yüksek göreve atanması demek, sık sık yolculuğa çıkması, arada geceyi evden uzak geçirmesi demek oluyordu. Aytül ile eskisinden daha çok buluşmaya başladı. Artık iki yuvası olduğuna inanıyordu. Mutluluğunu buruklaştıran, ama hiç de azaltmayan bir suçluluk duygusu vardı içinde.

Derken bir gece Ferit Aytül'e telefon ederek kararlaştırdıkları gibi buluşamıyacaklarını, çünkü küçük oğlu Can'ın hasta, Handan'ın da sinirli ve üzgün olduğunu söyledi. Bunun üzerine Aytül kendi haklarını kafasına kakmaya başladı. Ferit ne yaptığını sanıyordu? Onun bir takım sorumlulukları olduğunu Aytül'de biliyordu ama ya kendisi ne olacaktı? Ölünceyekadar ikinciplanda mı kalacaktı? Ona karşı da görevleri yok muydu Ferit'in? O sevişmekten başka bir şey düşünmeyebilirdi, ama kendisi düşünüyordu; otuzuna yaklaşmaktaydı artık, düzenli bir yaşamı, yuvası, çocukları olsun istiyordu.

Aytül Ferit'i kesin kararını vermesi için sıkıştırdı. O da kararını verdi. Aytül'den vazgeçerek asıl sevdiğinin Handan olduğuna inandırdı kendisini. Bu kararı verdikten sonra rahatladığını hissetti.

Gerçek aşk önünde sonunda kazanır derler ya.. Ama gerçek aşk hangisiydi?............

Adam arı gibi işte her çiçekten bal alıyo bırakalım gerçeği yalanı aytülden başka kim bilir daha kimler vardır