Konu: Üzüntü, Vicdan azabı ve Pişmanlık üzerine

Trevanian'ın "Kasaba" isimli kitabını okuyorum. Bitirmek üzere olduğum kitabın sayfalarından birinde, Kahramanlardan biri şöyle diyor:

"Çoğu zaman karıştırılan küçük bir üçlü vardır:
Üzüntü, Vicdan azabı ve Pişmanlık...

Üzüntü, tanrıların hediyesidir,
Vicdan azabı , tanrıların kamçısıdır,
Pişmanlık (...) "

sizce pişmanlık nedir? çözümü varmıdır pişman olunan konunun? çözülse de zaman 1 dakika öncesi gibi devam eder mi?

buyrun tartışma meydanına...

Düşünmeden konuşmanın, davranmanın sonucunda içine girdiğin ruhi durumdur pişmanlık. Eğer kendinizi ifade edebiliyorsanız belki telafisi olabilir.

"Ama dal rüzgarı affetsede kırılmıştır bir kere" sözünden yola çıkarsak şayet, 2 kere düşünüp 1 kere konuşmakta/davranmakta fayda vardır diye düşünüyorum.

Ben bazen yapıyorum, kötü niyetli olmasam bile karşı tarafımdaki bunu anlayamadığı zaman hayy elim/dilim tutulsaydıda yapmasaydım diyorum Sanırım pişmanlık bu işte

ben kelimelerle çok iyi oynadığımı düşünürüm. lütfen..! kibir olarak bakmayın.. objektif bakın.. ince nüansları çok ustaca yakalarım.. lütfen..! buna da objektif olun... Pişmanlıkla ilgili, hayatımda hep şu "ortak" nokta vardır: Pişmanlık- panik- affettirme çabası(ki kendimi affettirene kadar köle bile olurum, kişiye bağlı) ve vazgeçiş...

bu evreler hiç değişmemiştir.. sadece, vazgeçişimden önce büyük bir mutsuzluk yaşarım, çünkü o evreye gelene dek , artık eskisi gibi olmadığını anlarım birşeylerin..

Pişmanlık -gerçekten- faydasızdır bence.

Ben affettirmeye çalışmam, o isterse affeder zaten. Bu benim istememle olacak birşey değildir, eğer karşı tarafın içinden bi parça eksiliyorsa ve yerine konulmayacağını düşünüyorsa zaten eskisi gibi olmaz. Bunun kararını verecek olan odur. O yüzden siz ne yaparsanız yapın değişen birşey olmayacaktır, onda bir değişim olmuyorsa

Önemli olan pişman olacağın şeyleri yapmamaktır. Ama kaçımız bunu başarabiliyoruz ki?

ben affettirmeye çalışırım.

örneğin konu babamsa; akan sular durur... zaten yukarıdaki örneği de onun için vermiştim.


evet... o küserse, hayatım çok eksilir... bu yuzden ona karşı çokkk narin davranıyorum.....

Anne-baba farklı ama bence. Sen ne kadar kötü bir çocuk olursan ol sana küsmeyecek, sırt çevirmeyecek yegâne insanlardır onlar.

Kırılırlar evet ama asla küsmezler

babam , çocuk yürekli , olgun, tecrübeli, çokkkkkkk bilgili bir adam... küsüyor.. ve hatta ben ona karşı bir hata yaparsam çok şaşırıyor , kırılıyor, hatta bir keresinde beni yanlış anladığı için , ağladığına tanık oldum... bu beni pişmanlıktan öte kahretti...birbirimize çok düşkünüz, her baba-kızın olması gerektiği gibi..

diyeceğim o ki, pişmanlık faydasız... anı yakalayamadıysanız... zaman boşa geçmiştir.

Zaten olay orda kopuyor tatlım, karşındakine hayalkırıklığı yaşattırdığın için etkisi kötü oluyor, senden beklenilmeyen bir söz/davranış sergiliyorsun. Bunu sana yakıştıramıyor, konduramıyor

Son pişmanlık neye yarar diyesim geldi şimdi

Teşekkürler bu arada konu için

Konu ayağıma geldi ..yada ben konunun ayağına geldim..(gittim de uygun olurdu sanırım)

henüz 5 dakika olmadı...pişman olacağım birşey yapıp arkasından "özür dilerim" gibi iki kelimeyi bir araya getirip kullanalı...

bazen içinde bulunduğunuz bir durum oluyor...aynı şekilde sizin içinde bulunduğunuz duruma benzer başka bir durumda olabiliyor sizin bilmediğiniz ...
ancak söylenen bir kelimeyi siz kendinize göre yorumlayıp karşılık verebiliyorsunuz sizinle alakası olmayan sadece benzer bir durum olduğunu ... bunuda siz bilmediğiniz için ters tepki verebiliyorsunuz ...sonucu öğrenince pişman oluyorsunuz...

kafam karmakarşık olduğu için kelimeleri toparlayamadım umarım anlatmak istediğimi anlamışsınızdır...

bu arada pişmanlık duyulacak olaydan olaya fark vardır..kimisinin dönüşü olmaz kimisininde ...

evet..son pişmanlık neye yarar....

o zaman; pişman olmamak için birinci kural diye başlıyorum:
1. Olayları üzerimize alınmadan önce, objektif yaklaşmaya çalışacağız...



maddeler devm edecek....