Konu: Depresyon ve kurtulmanın yolları nelerdir?(TY MEYDANI BURADA)

Türkyaşam meydanı olarak sevgili MEDİD'in tartışma konusunu huzurlara çıkaralım dedik efenim..konumuz felsefe ağırlıklı bir konu olduğundan ilk tartışmamız ve araştırmamaızı felsefe bölümünde bir araya gelerek yapacağız

kolaylıklar gelsin..

konu ile ilgili uzun ve okunması zor alıntılar yapmak yerine,bizi en kısa yoldan çözümlere götürecek alıntılara el atmamızı rica edeceğim

konunun kişilerin yararlanabileceği ve çözüm yollarına rastlayabilmeleri açısından dolu dolu bir tartışma olacağına inanıyoruz

kolaylıklar gelsin..Konumuz çalışmalarımız ve tartışmalarımıza açılmıştırMEDİD'e tekrardan teşekkürler diyip sahayı MEYDAN'a bırakalım

bakınız tarifi hemde forumumuzdan

http://www.turkyasam.com/showpost.ph...05&postcount=1

o zaman elde bulunan bu bilgilere dayalı pratikten örnekler vermeye çalışalım..kendi çevremizden,hayatımızdan,izleyip gördüklerimizden..depresyon deyip duruyoruz evet ama ona karşı bakış açımız nedir?

yeni tanıştığınız bir insanın eskiden ağır depresyon geçirmiş biri olması sizi nasıl bir önyargıya sürükler/ya dasürükler mi?ona artık nasıl bakıyorsunuzdur?

depresyon bizim elimizde mi?
çağın hastalığı olarak adlandırılan depresyon niçin kanser,aids vb güç hastalıklarla aynı kategoride yer almakta?
adım başı her insan kendine depresyon tanısı koyuyor?sizce alternatif tıbba danışmak yerine insanlar neden kendilerine bu tanıyı koyuyorlar?

yoksa fiziksel bir zarar vermiyor olmasından kaynaklı bir gizemi mi var bu hastalığın?

yeni tanıştığınız bir insanın eskiden ağır depresyon geçirmiş biri olması sizi nasıl bir önyargıya sürükler/ya dasürükler mi?ona artık nasıl bakıyorsunuzdur?

Askerde böyle bir arkadaş vardı. O zamanlarda kötü günler geçiriyordu. Durumu pek iyi değildi. İnsan içten içe acıma duygusu hissediyor. Ona yardım etmek istiyor. Ama hiçbir zaman onu dışlamak gibi düşünceye sahip olmadım...

depresyon bizim elimizde mi?
çağın hastalığı olarak adlandırılan depresyon niçin kanser,aids vb güç hastalıklarla aynı kategoride yer almakta?

Bahsi geçen tedavisi ise elbette Tıptan faydalanmak lazım. Lakin insanoğlu birazda pozitif olabilmeli. Her önümüze çıkan engelde karamsarlığa kapılmak aleyhine olabiliyor...

adım başı her insan kendine depresyon tanısı koyuyor?sizce alternatif tıbba danışmak yerine insanlar neden kendilerine bu tanıyı koyuyorlar?

Eee maalesef bu ülkede herkes futbol yorumcusu, doktor olabiliyor. Biraz işgüzar bir toplumuz galiba.

anti depresif ilaçlar çok kolay doktorlar reçeteleye biliyor. insanımız yoğun stressi depresyon zannedip bu tür ilaçlarla rahatlamaya çalışmaktadır. ancak şu bir gerçekki
bu ilaçlar insan bünyesine büyük zararlar veriyor...

neredenmi biliyorsun kullanıyorumda ondan kullandığım ilaç bir başkasında gördüğünüz zaman haliyle merak ediyorsunuz soruyorsunuz nedir probleminiz diye... hasta tabir ettiğiniz kişi hayatının bir bölümünde yaşadığı sıkıntıdan kurtulmak için bu tür ilaçlara baş vuruyorlar daha sonra bünyede alışkanlık yapınca sıkıntıları geçmesine rağmen bu ilaçları kullanıyorlar...

sen neden kullanıyorsun... küçük çaplı simetri hastalığım var filmlerdeki gibi değil tabi illa gidip düzeltmeye çalışmıyorum ama düzensizlik beni oldukça sinirlendiriyor... dudaklarımı kemirmeye başlıyorum...

çevremde genelde yeni anneler de bu sorunu görüyorum... eşimde bunlardandı... vücutlarındaki değişiklik metabolizmayı haliyle ruhsal yapıyı bozuyor...

şimdilik bu kadar...

öncelikle MEYDAN'ımızın ilk platformu olan "Depresyon ve kurtulma yolları" konulu tartışma ortamına hoşgeldiniz. Nacizane fikirlerim ve ilerleyen zamanlarda sunacağım soru/örnek sistemi ile aranızda olacağım.

yeni tanıştığınız bir insanın eskiden ağır depresyon geçirmiş biri olması sizi nasıl bir önyargıya sürükler/ya da sürükler mi?ona artık nasıl bakıyorsunuzdur?

şahsi olarak bir "mıknatıs"olduğumu düşünüyorum. Nasıl mı ? Çevremdekiler ya sorunlu, ya depresif, ya agresif, ya uç neşeli, ya da uç gergin. iş ortamım, arkadaşlarımın birkaçı, yolculuk ettiğim toplu taşıma aracındaki insanlardan gözlemlediklerim..v.s. sürer gider. Çünkü artık , yaşama şartlarımız yüzünden depresif bireyler olma yolundayız/oluyoruz.

Bu tip biri ile tanışmam söz konusu olduğunda, önceden edindiğim tecrübelerim sayesinde , sorununbun hemen hemen ne olduğunu biliyorumdur. genellikle güncel ve iş hayatı dolayısı ile depresif olanlarla bir aradayım ofis ortamımda . Önyargım olmasın diye uğraşırım. Çünkü , bu en büyük handikapımdır

depresyon bizim elimizde mi?

hayır bizim elimizde değil bence. tamamen çevresel şartlar ve içinde yaşadığımız aile, toplum getiriyor depresyonu. Hatta biraz , bu insanlardan marjinal bir yanınız varsa, daha çabuk depresyon hastalığına yakalanabiliyorsunuz. Örneğin, ailede/toplumda kınama, dışlanma, kayırılma v.s. faktörleri.. kim depresyona girmez ki bu sebepten

Çabalarının karşılığını alamamakta insanı depresyona sokabiliyor....

bazı kişiler bu durumdan hoşnutlar biliyorum...nasıl olur demeyin öyle işte...yalnızlığım benim en büyük arkadaşım gibi

hava karabulutlu yine yağmur yağıyor...

diye bir şarkı var bilirsiniz...cümlenin devamını getiremedim depresyondayım sonra açıklama yapacağım kusura bakmayın...

çabalarının karşılığını almak her insanoğlunun görünen hakkıdır elbet..

ancak çabaladığımız herşeyi başarabilse idik...diye başlayan ve bu tarzda ilerleyen her türlü cümlenin sonu da aynı karın ağrısına çıkar..

SABIR...

kolay değil her istediğini alacaksın..
didineceksin,biraz da kan kusacaksın ki yer yer,elde ettiğin zaman değerini çok iyi bilesin..

çok can yakıcı dönemler yaşayabiliyoruz..
evet zorlar..evet çok zorlar..
ama geçmiyor değiller ki..hangi gün gelmiyor ki..başka bir güne uyanmıyoruz..o başka günlerden birinde,o dertlerde eksilmiş olacak elbet bir gün..

depresyon birazdakendi yarattığı birşey olabiliyor insanın o zaman.. ben "elimizde değil" demiştim daha önce... ancak depresif olmak ile ilgi çekmek arasında doğrusal bir orantı kurmuş kişi zaten halinden memnundur.

sürekli depresyondayım teşhisi koyar kendine..

aciz ve depresyona meraklı insanlar gözümde küçüktürler.

bende acziyete uğradığımda kendi gözümde küçülürüm..

sanırım insanları sevmiyorum.. yada zayıf insanları sevmiyorum..

bilmiyorum..

şu aralar kimseyi sevmiyorum yada... offffffff...depresyonda mıyım ???

Herkesin bir sabrı vardır osslem..ama biryere kadar...

bunun uzunu kısası sadece kişiye bağlı değildir karşı tarafada bağlıdır...misal 30 sene sabredip 1 sene mutluluğa ermek pekde mantıklı olmasa gerek...

çabaladığın herşeyyy..o anda ya birşeyse.....