Konu: A.Latif İrven Şiirleri

O'na

Hasretin, uykularıma düşman
Açılmış odamın tavanı
Yıldızları yakıyor bakışlarım
Masmavi bir ışık doluyor geceme
Kokun, düşlerimde sere serpe
Hacer-ül Esved Taşı''m olmuş yastığın
Ben çarmıhlara gerilmişim
Dostum
Arkadaşım
Sevdiğim
Patosa atılmış yürek
Darmadağın
İflah olmaz gecelerim
Kanım çekilir
Şiir dökülür
Tutkularım dile gelir
Ve ben şair olmuşum


A.Latif İrven

Tut Ellerimi

ey tanrıların bana bahşettiği kadın
ey yüreğimin mecralarını dolduran kadın
koyu yalnızlığımın sultası
korkularımda
titreyen çocukluğumu
memelerinin arasında gizleyen kadın
kalma uzağımda öyle
bırakma sensizliğine tomurcuk yanlarımı
duygularımın su sızmalarından ak yüreğime
çağla
al götür sensizliğimi
karanlık dünyaların ücra köşelerine

biliyor musun
gece yaman sızlatır
gece tüm damarlarımdan çeker kanımı
kururum sensizliğinde
sensizlik
gün batımları sonrası yıldızsız geceler
kan tükürmeler devasız
zambaklı anlarımdır
sessiz
kapkaranlık
susuz

içimde
yüreğimin boğduran yerlerinde
dokunuşlarının yokluğu büyüdü
dervişlerin "Hu!" çekişi gibi
ilahi bir özleme büründü
her yanım kara
her yanım sensizlik sarmaşığı
yalnızlığına tutsak
de haydi gözümün nuru
bırakma ellerimi siyahi boşluklarda
tut
sımsıkı tut
bırakma beni bir daha
artık dayanamaz yüreğim ayın büyümelerine
bulutların üstüme üstüme gelmelerine
gözlerinden öpmelere dayanamam
artık sensizliği içemem rakıyla karışık
fena çarpıyor
haydi
tut ellerimi

Öp Yüreğimi


titrek ezgilerde avuçladım
gözyaşlarını aşkın
kurutulmuş bir çiçek yaprağına
sakladım öpüşünü
havanda döverek yıldızları
serptim gecesine düşlerinin
iki sıkkımlık şiirde de anlatamam ya
koca yüreğimin beslediklerini
de haydi toprağına helal çalınan
de haydi yüreğine yağmur karınan
de haydi sevdaya dair zılgıtlar çağrıştıran
öp sen de yüreğimi

Sesin

sesin hoşluğunu yansıtıyordu
ve ben öyle tuhafım bu akşamüstü
bir yanım kızıl kıyamet sensizlik
bir yanım ateş topları ormanlar yangınında
yoktun işte...
sadece sesin ulaşıyordu bana
sesinde titreklik
sesinde arzu
sesinde bir kadının düşleri duyuluyordu
sesin yalnızlığın parçalanmış yanındaki bir aynanın
yansıması gibiydi
kırıktı
soluk soluğa aşk kokuyordu
ürperiyordu ayak seslerinden
bir düşe dalmak ister gibi aceleci
düşten uyandıracaklar tedirginliğinde korkaktı
dudaklarının tadında akıyordu sesin
göğsünün sıcaklığında doluyordu yüreğime
taşkın değildi
bentlere tutulmuş gibiydi
içten içe çağlıyordu görülmeksizin
ve sesin sarhoş etmek ister gibi buğuluydu
gözlerini yansıtmıyordu
tenini duyumsatmıyordu
öpüşlerin yoktu sesinde
dokunuşların yoktu
ama anlatıyordu
düşlerde boğulmamı sağlıyordu
duyumsatmak istiyordu
hazırdı
hazırdın
sesin hazırlıyordu
şehrin tüm parklarındaki sevgili elleri gibiydi
ellerime uzanıyordu
kırmızı yansıyordu
bir tutam saçlarından
bir buse dudaklarından sunuyordu
bir fiske de olamamazlıktan sebep savuruyordu
bir yanı demliyordu geceye
bir yanı kabuslara sürüklüyordu
sesin derin akıyordu
derin çağlıyordu yalnızlığımın sürgün yemiş yanlarına
bir davet gizliydi sonra
bir davetin olabilirliği
ve daha daha bir davetin olamamazlığı
sesin akşamüstü çağladı mecramdan
doldum
doluluğunda kalmanın tadını buldum
hoş kaldım
sesinle kaldım
...
sesinden uzak kaldım
var sen hoş kal
sevdalı'm ol..
öyle kal...

A.Latif İrven

Ve Yoksun.

Ve yoksun... Kaç zaman oldu, hatırlayamıyorum. tesbihlere gömdüm sayısını yokluğunun. ne oynaşmaya davetkar kahkahaların duyuluyor, ne de içimi ürperten dokunuşların yakıyor tenimi. akşamsefalarının paylaşılan güzelliği, bir taraftaki tabakları kirlenmeyen iki kişilik şamdanlı sofralara yansıyamıyor. aç kalıyor gözbebeklerim. çıplak kalıyor seni örtünemeyen yüreğim. ay'a ahkâm kesemiyorum küçümseyen bakışlarımı gönderip, odamdan kovamıyorum perdeleri örterek. çünkü yoksun. çünkü ayın şavkını solduran yüzün yağmıyor odama. ellerinin kıvrımlarında gezinemiyor ellerim. ellerim boş.. bomboş...

Ve yoksun... iki çam ağacının gece karanlığındaki ay ışığının yansıttığı karartılarının, birbirlerine kenetler gibi duruşlarında düşüyor aklıma, duygusallığımızın kenetlendiği anlar. başlar omuzlarda unutulmuş gibi... odamın perdelerini çekmeye korkuyorum. ordayız. iki ağacın kenetlenmiş siluetinde. varoluşumuzun en büyük nedeni olarak inandığımız bizli anlardan gelmişiz. meydan okur gibi duruyoruz geceye karşı. umarsız, korkusuz. karanlığa yansıyan eksiğimizi tamamlıyor ve mırıldanıyorum türkümüzü: " gökyüzüne çizilmiş resimlere benzerdik rüzgarın peşine takılan bir nefes gibiydik kırdı dallaımızı fırtınalar boranlar kaldı bahar çiçekleri üzerinde sevdamız"

Ve yoksun... artık kavgalarımı anlatacağım kimse yok. artık sokak sokak polislerin kimlik kontrollerine yakalanmadan eve gelişlerimi anlatacağım kimse yok. tüm günün yorgunluğunu unutturan, tüm koşuşturmalarıma açıklık getiren, kapının açılışıyla gördüğüm ela gözlerin artık yok. isli ve kızgın bir tencereye dokunur gibi oluyorum kapının kolunu tutarken, eve dönüşlerimde. ellerim yanıyor. ellerimi sensizliğin dağlıyor.

Ve yoksun... gözlerimi üzerinde unuttuğum mimozaları toplayıp, yüreğimi uzatır gibi uzatamıyorum sana ve onları kucaklar gibi alışında gözbebeklerinin pırıltısını göremiyorum artık. sonrasında, adetten ya da içten, ama yansımasında sevgiyle karınan öpüşünü tadamıyorum. çünkü yoksun... çünkü uzak bir kentin kuytusundaki bir evin ışığı ölgün odasındasın. uzaklardasın...
Ve yoksun... dudaklarından yanan bir sigarayı devam ettirme hazzından yoksunum. parmakuçların yüz hatlarımda gezinmiyor artık. saçlarımı okşamıyorsun annemden sırayı devralıp. okşayışlarında, herşeyi silip gözkapaklarımın ardına salamıyorum kendimi. ha şimdi, ha şu an deyip, heyecanla öpüşünü bekleyemiyorum senli zamanlardaki. çünkü yoksun... ışıltıları baş döndüren bir şehrin gecesinde unutulan bir ezginin cılız notalarına saklanmışsın.

Ve yoksun... uyumalarını fırsat bilip, saatler boyunca fark ettirmeden yüzümü yüzüne yaklaştırarak içemiyorum soluğunu. doyasıya seyrine varamıyorum cemalinin. benim oluşunun muazzam egosunu tadamıyorum artık. çünkü yoksun... ve dokunma isteğiyle kıvrandığım halde, uyandırmamak için sadece seyrinle yetindiğim kıvrandıran anları tadamıyorum artık.

Ve yoksun.. yok-sun.. yok.. yoksunum... yoksulunum...

A. Latif İrven

Yeşil ve Mavi

Hani sen vurulmuştun esmer tenli oğlanın yeşil gözlerine. Ve ilk defa birlikte yürürken Fatih’den Gülhane’ye, utangaç adımlarla, ellerinin ellerine uzanması isteği olduğu halde, diğer elinle engelleyerek uzanmak isteyen elini ve şuursuzca oynarken parmakların ellerinle, başını bile doğrultmaktan ürküp, adımlarını adımlarına uydururken, yürek çarpıntına dikkatin kesilmiş ve aşkın kor ateşinin içinde alevlendiğini hissetmiştin. En uzun yürüyüşünü aheste adımlarla gerçekleştirdiğin halde, çok kısa sürmüştü. Ve ilk defa eyleme geçiyordu aşk. İlk defa yüreğin sesi gözlerden bağırıyordu yanı başındakine. Bu denli yakın olmamıştı ten, bu kadar sıcak hissedilmemişti. İlk şarkınızın arayışına daha önce gidilmemişti. Seçilemiyordu bilinen ve o günlerde popüler olan ezgiler arasından. Ya yeşil gözlerle tamamlanmamıştı, ya da senin başak savrusu sarı saçlarından esinti yoktu. İlk defa durdurmak isterken zamanı, ta orada, o noktada, o ayak bastığın kaldırım taşının üstünde, ilk defa bir çift göze bakıp yağmurun yeşiline dokunmak isterken usulca, ilk defa güneş yanığı bir tenin teriyle ıslanmak isterken hoyratça, tüm seslerden uzak, tüm yaşanmışlıklardan soyutlu, ben’e bir ben daha katıp biz olmak istemiştin onunla. İlk defa bir ömür kendi dünyandaki eksikliği giderecek insanı bulduğuna inanmıştın. İlk defa ilklerini sağanak yağmur gibi çokça ve bir kerede başından aşağı döküldüğü duygusuna kapılmıştın. İlk defa esmer bir tende keşfetmiştin işporta malı bir parfümün seni ne denli etkileyebildiğini. Bir simidin tadını bu kadar lezzetli bulmamıştın daha önce, yalnızken ya da başkalarıyla paylaşırken. Ve ilk defa kaderinin harika bir yanı olduğu hissine kapılmıştın…

Gülhane’ye ulaştığınızda, oradaki asırlık ağaçların sizinki gibi nice aşklara tanıklık ettiklerini geçirdin içinden. Şimdi size tanık oluyorlardı heybetli ve sessiz. Gerek o ağaçların ve gerekse parktaki öteki bitkilerin yapraklarındaki yeşilin tonlarının çokluğu şaşırtmıştı seni. Daha önce fark edememiştin nedense. Ve o tonları, yanı başındakinin gözleriyle kıyaslamaya başladın. Hiçbiri uymuyordu. Bu gözlerin yeşili nadir bir tondu. Belki de bundan sebep seni bu kadar etkilemişti.

Bir bank aradı gözleriniz. Kuytularda olsun istiyordunuz. Erken bir saat olduğu için o bankı bulmanız zor olmadı. Sedir ağaçlarının gölgesine kurulu o banka otururken, aranıza mesafe koyma zorunluluğu varmış gibi uzak oturdunuz birbirinizden. Ne konuşacağınızı kararlaştırmada ikinizde zorlanıyordunuz. Aslında konu önemli değildi. O an dudaklardan dökülen her kelime şiir gibi geliyordu. Önemli olan bir arada oluşunuz ve sonrasında sizi tekrar bir araya getirecek bağın kurulmasıydı.

Güneş, batıya doğru kaymaya başlayınca, gölgeler sizden uzaklaşmaya başlamıştı. Zaten rahatsız olmaya başladığınız o banktan kurtulup, bu kez çimlere oturmaya karar vermiştiniz. Birbirinize dokunma isteğinizi, üzerinize düşen yaprak kırıntılarını ve böcekleri kovarak göstermeye çalışıyordunuz. Yine de hiçbiriniz cesaret edip ötesine gidemediniz. Oğlan, sıcaktan dolayı gömleğinin bir düğmesini açınca, boynundaki bene dikkat kesildin ve gözlerini orada unuttuğun için bir an utanmıştın. Ve bir erkeğin boynundan heyecan duyabileceğini daha önce sen bile düşünememiştin.

Öylesine unutmuştun ki kendini, yalnızlığını, her şeyi, gün bitmesin istiyordun. Ondan ayrılmak, ayrı yollara savrulmak, ayrı mekanlara doğru yürümek… Düşüncesi bile hoş değildi. Buna rağmen gün yerini yavaş yavaş alaca karanlığa bırakmaya başlamıştı. Kalkmanız gerekiyordu. Bitmesini istemediğin birarada oluş yerini yalnızlık ürpertisine bırakacağını haber veriyordu. Kalktınız ve gerisin geri yürümeye başladınız yeniden.
Bir günü bir simitle devirmiş, yemek içmek aklınızdan bile geçmemişti. Bu denli unutturmuştunuz kendinizi birbirinize. Biraz daha rahattın, biraz daha özgür seçiyordun kelimelerini. Sözcüklerini gülümseyerek sunuyordun şimdi. Ve onun gülümserken yeşil gözlerinde oluşan pırıltıyı daha çok sevmeye başlamıştın. Bu nedenle gözlerine daha çok bakma ihtiyacı duyuyordun.

Bu günün, bu anın bitmesini istemediğin halde, evinin bulunduğu sokağa gelince, içinde oluşan burukluktan ürktün. Yine yalnız kalacak, yine ertesi sabah “fabrika kızı” olacaktın. Yine keşmekeş bir hayatın merdanesine kapılacaktın. Gitmesini istemiyordun. Utanıyordun ve en çok bu halinde pembelerin yanaklarına ne kadar yakıştığını sen bile bilmiyordun. Ve bu halinle. Şolohov’un romanlarındaki bakire Kazak kızlarının utangaçlığına bürünüyordun. Kararını verdin ve derin bir nefes alarak kırık bir ses tonuyla davet ettin onu; evine, gecene, dünyana… Mahremine buyur ettin. Sabah olmasın istedin bu kez. Dahasını istemiştin, çünkü dahasını istemişti yüreğin, tenin, ellerin… Sevmek dokunmaksa eğer, dokunmak isteyip de dokunamamaktır aşk. Ve sen yüreğinde oluşan kor ateşi söndürmeye, kireçli duvarları olan odanda terinin ilaç olduğunun türküsünü dinletmeye karar vermiştin. Madem ki durdurulamıyordu zaman, duygularının coşkun ırmağında akıp gitmesini sağlayacaktın. Bir ilki daha yaşayacak ve ilk defa aşkı tende öldürecektin…

Ve günün ilk ışıkları umarsızca sokulurken odana, mutlulukla aralanan gözkapaklarının ardına saklanmış buğulu ela gözlerinin onu göremeyişi kireç duvarlı evinin matem sessizliğine bürünmesi, ve odada ona ait tek şeyin küllükteki söndürülmüş izmaritin olması, bir “fabrika kızı” olduğun gerçekliğinin balyoz gibi başına inmesini sağladı… Hadi kalk, mavi otobüse yetişmen gerek!..

A.Latif İrven