Bir kadın vardı...Senden biraz uzak..Sanırım "gel" diyebileceğin kadardı. Günlerden birgün, bu kadın; zincirlerini kırıp , tüm kilitlerini açarak gülümsedi sana. Ve dedi ki;
-Senelerdir pas tutmuş kilidimdir bu avuçlarına bıraktığım...Sakın kaybetme...
Anlamadın bu cümleyi , umrunda da değildi zaten. Çünkü başarmıştın; bir sevgiyi daha kazanıp, haketmiştin. Hiç okutmadığın şiirler yazdın o kadına,biliyordun; seviyordu seni...ve hayatını yaslamıştı omuzlarına. Sonra sana dair yazılan her satırını, beynine işledin, o kadının...
Biliyordun; artık senden vazgeçemezdi. seviyordu seni.
Senden uzak bir kadındı...Sanırım nefesin kadar uzaktı.
Ve seviyordu seni..!
Birçok şey öğrettin ona. Körkütük sarhoş olmayı,gülmeyi,hayata sarılmayı,kendine guvenmeyı,ufuk çizgisine şiirler yazmayı,umudetmeyi, bağlanmayı,heyecandan yaprak gibi titremeyi,kazanmayı,başarmayı,sahip olmayı...
Kaybetmeyi....
Evet....
Kaybetmeyi...
HERSEYI....BIR ANDA....
Kadın elini uzatıp sana doğru, o ana dek öğretmediğin tek şeyi yaptı..!
İstedi..!
Sana yaklaşıp da, yapamayacağını sandığı şeyi yaptı.o kadar şaşırdın ki bu "isteğe". Alıştırmamıştı seni..Hiç aklından bile geçmedi günün birinde hep almak yerine "vermen gerekeceği"...
İstedi...
Ve sen ; ne istediğini anlamayacak kadar savurmuştun kendini bambaşka bir dünyaya..Sustu kadın..! Elini uzatarak..!
Vaktidir şimdi...
Geri ver, sana emanet edilen pas tutmuş kilidi...
kaynak : MeDiD


LinkBack URL
About LinkBacks

Alıntı Yaparak Cevapla


That's all folks.. C'ya another time.. Who knows. 
O

