Konu: Yine de gidemem

saçları örgülü liseli bir kız kalbim
Gözlerine tapinmaya gönüllü ellerim
Tüm dünyayla savaşmak için çıktığım yolda, ilk adımımsın
Yitik döndüğüm her harpte,yaralarımı saracak ellerin,
Gücümü geri verecek yaslandığım omzun
Ama herkesin yanlış bildiği birşey var ,
Aşk imkansız değil, Zamansız.
Okul çıkışlarında sezdirmeden kimseye
baktığın gözler benim,
ve yollarımızı ayıran tenefüs zilleri
Zamansız gelen aşk gibi...
Yine de gidemedim demek için geç değil...

2006

Bence gitmemelisiniz... En azından bu şiiri yazdırana yazık edersiniz. Tabi, şiir gerçek hisleriniz üzerine kurulu ise, yani kurgusal değilse.

kurgusal şiirlerim de vardır. ancak çoğu hayatımın tam da ortasında dizelerdir.

kurgusal olanları anlar , sadece beni , içimdeki çocuğu tanıyanlar.

diğerleri ise , sadece 3-5 dizenin alt alta yazılması sayrlar sözlerimi.

Gitmem gerektiği anları çok iyi bilirim. Anaçlık hislerim çok kuvvetlidir. bu sebeple , hiçbir gelişim, gidişimden daha kuvvetli olmamıştır.

yine de gidememek , içnde çocuk yaşatanların işidir.

MeDiD tarafından gönderildi.

yine de gidememek , içinde çocuk yaşatanların işidir.

Hepimizin içinde yok mudur o çocuk? En azından bende var bir tane, hiç büyümeyen.

Savemysoul tarafından gönderildi.

Hepimizin içinde yok mudur o çocuk? En azından bende var bir tane, hiç büyümeyen.

Hepimizin içinde yoktur o çocuk... varsa bile , sadece aynı "ruhu" taşıyan çocuklar yaklaşır birbirine...

ruh ikizi denir buna.. oysaki ruh ikizi değil "çocuk ruhu"dur birleştiren elleri...engelleyen gitmeyi...

MeDiD tarafından gönderildi.

Hepimizin içinde yoktur o çocuk... varsa bile , sadece aynı "ruhu" taşıyan çocuklar yaklaşır birbirine...

ruh ikizi denir buna.. oysaki ruh ikizi değil "çocuk ruhu"dur birleştiren elleri...engelleyen gitmeyi...

Ruh ikizi? Bu çok daha iddialı bence; çünkü ruh ikizi dediğinizi kimisi hayatı boyunca bulamıyor ve arayışını başka hayatlarında sürdürüyor.

Bulanın kıymetini bilmesi gereken bir şey ruh ikizi. Yokluğu belki de 1000 yıllık yalnızlık demek olan şey.

Garcia Marquez ' in yüzyıllık yalnızlık isimli romanını anımsattınız bana. Savemysoul.

o romanda , (eğer okuduysanız bilirsiniz) herkesin ismi aynı , yani nesiller hep aynı isimle anılıyor...

ama yinede bu birliktelik(isim birlikteliği) hep yalnızlık hissettiriyor... ne yazık...

100 değil...10 dakika bile dayanamam ruhumun ikizi olmadan.. evet iddialıyım... çok hem de... çünkü iddiamın kanıtı "kalbim"dir...