Konu: Karanlık ve Aydınlık

Herzamanki gibiydim ben o karanlıkların aydınlıkları yok ettiği dünyada.İki dünyam vardı benim oysa ama bulunamıyordu hiç bir ışık kaynağı.Ama ben biliyordum aydınlığın nasıl bişey olduğunu bunun içindir ya anlayabiliyordum karanlığı.Peki nasıl girmişti karanlıklar dünyama.evet evet aydınlığa kavuşmanın tek çözümü buydu.Ve sonunu bilmediğim bir yoldaydım artık başlamıştım bi kere yürümeye geri dönmek için artık çok geçti ama bilmiyordum önümdeki engelleri ve ulaşacağım aydınlığın ne kadar parlak olduğunu.Korkuyordum belkide aydınlıktan yada korktuğum şey kendi korkularımmıydı bilemiyordum.karasızlık içinde kararlıydım ben aslında.

Bu yolda yürürken aslında o kadar yalnızdımki korkuyordum kıpırdayan küçücük bir yapraktan,bu yüzden şarkılar söylüyordum yükseksesle kendimi yalnız hissetmiyordum bu şekilde.Susuyordum zaman zaman bana eşlik ediyordu çevremdeki tabiat olayları.dinliyordum hepsini bir şeyler söylüyorlardı bana ama anlamıyordum ne demek istediklerini,ama yinede dinliyordum!!!biraz olsun korkularımın azaldığını hissediyordum.Önümden geçiyordu pardüsülü korkmuş adamlar bakıyordum öyle sessiz sessiz anlamıyordum kim diyordum bu adamlar benim yürüdüğüm bu yolda ne işleri var diyordum ama korkuyordum.Cvpsız sorularla boğuşuyordum ama neden soruyordum cvpları olmayan soruları kendime bilmiyordum.

Artık çok az kalmıştı karanlıkların aydınlanmasına hissediyordum aydınlığa ne kadar yaklaştığımı.Ama o kadar yorulmuştumki biran önce ulaşmak istiyordum.

Bir gün bitti bu yol, yolun sonuna gelmiştim artık berduş bir halde.saçlarım ve sakallarımın bir bütün olduğunu hissedebiliyordum artık.Evet dünyamı aydınlatan şeyin ne olduğunu öğrenmiştim artık ve başarmanın sarhoşluğuyla bakıyordum dünyamı aydınlatan o bir çift göze.Evet yanlış duymadınız dünyamı bir çift göz aydınlatmıştı ve ben bilmeden o gözleri arıyormuşum gittiğim bu yolda.Artık karanlıklar yoktu hayatımda.

Bu ısrarıma değmişti aslında.Dünyanın güzel olduğunu hissediyordum artık çok mutluydum beni bir zamanlar mutsuz eden dünyada.Dünyamı değişmişti yoksa benmi artık görmeyi öğrenmiştim bilemiyordum.ve şarkılar söylüyordum yine duruyordum düşünüyordum yoksa hala korkuyormuydum.evet korkuyordum ben tekrar karanlıklara gömülmekten korkuyordum çünkü bir dahaki sefere bu kadar kuvvetli olamıcam diye.

Ve birgün aydınlığımı kaybettim.kaybettilerim içinde kazandıklarımı arıyordum.tekrar düşmüştüm o lanet olası karanlıklara.Ama bu sefer aydınlığı arayacak gücüm kalmamıştı.O aydınlıktan kalan hatıraları saklıyorum saçlarımın telinde.Belki ben bu savaşı kaybetmiştim ama savaşmayı öğrenmiştim artık karanlıkla aydınlık arasında.

Yüreği sevgi için çarpan herkezin dünyasının aydınlık olması dileğiyle.

MEDHUR
23/10/2006

canım harika yazmışsın..

anka hikayesini anımsattı bana...yaıp yanıp kendi küllerinden doğan...

geçmiş olsun bu arada çabuk iyileş tamam mı?

canım harika yazmışsın..

anka hikayesini anımsattı bana...yaıp yanıp kendi küllerinden doğan...

geçmiş olsun bu arada çabuk iyileş tamam mı?

teşekkür ederim canım umarım iyileşirim biran önce.