Konu: Ölümcül hastalık "UMUTSUZLUK"

Yazar:
SÖREN KIERKEGAARD
Çevirmen:
MUKADDER YAKUPOĞLU

''Ve kum saati,
dünyanın kum saati boşaldı ve yüzyılın tüm gürültüleri sustu;
çılgın ve kısır çabamız bitti,
yakınlarına gelince, sonsuzlukta olduğu gibi -erkeğin veya kadının, zenginin veya yoksulun, kölenin veya efendinin,
mutlunun veya mutsuzun olduğu gibi-
herşey sessizlik içindedir;
başın ister tacın parıltısını taşısın ister basit insanların arasında kaybolsun, ister yalnızca günlerin sıkıntılarına ve alınterlerine sahip ol,
ister dünya durduğu sürece ünün yüceltilsin,
ister isimsiz ve unutulmuş olarak sayısız kalabalıkların içinde kaybol,
ister seni kaplayan bu görkem tüm insansal betimlemeleri aşsın,
ister insanlar, ne olursan ol seni yargıların en acısı, en alçaltıcısı ile vursunlar, sonsuzluk milyonlarca benzerinden her biri için olduğu gibi senin için de tek bir konuda bilgiyle donanacaktır:

Yaşamının umutsuz olup olmadığı ve umutsuzsa bunu bilip bilmediğin veya bu umutsuzluğu bir korku gizi gibi, suçlu bir aşkın meyvesi gibi içine sokup sokmadığından veya umutsuz olarak ve diğerlerine nefret duyarak öfkeye kapılıp kapılmadığın konusunda.

Ve eğer yaşamın yalnızca umutsuzluğu taşıyorsa gerisinin hiçbir önemi yoktur!
İster zaferler isterse yenilgiler söz konusu olsun,
senin için herşey kaybedilmiştir, sonsuzluk seni artık hiç içine almaz,
seni hiç tanımamıştır veya daha da kötüsü seni tanırken seni kendi ben’ine umutsuzluğun ben’ine çiviler.

umudunu kaybetmis insanin kaybedecek baska neyi kalmistirki?

Bazı insanlar umutlu denildiginde gözleri parlar bazıları ise dikenli teller arasında kalarak can cekişir.Bazılarının umutları cok basit bir ilkeye dayanır Umutsuzlugu umut eder ;ne yaparlarsa yapsınlar yaşamak için umut lazım oldugnu bildigi için belki, es kaza bu kuralı ciğnememek için ,ben ne kaybettim nede bulabildim sadece iki savaşcı gibi yada iki dişli rakip gibi bir birmizi ölçüp biçmekten ileri gidemedik. Anlamaya çalışıyorum aslında kelimlerle anlatabiliyorum ama içim de bir parçam artık üzülmek istemiyo artık ,acı istemiyor işte parçam "kalbim" ona anlacak kadar eger anlarsam oda beni anlarsa ....


Not: bugün telefonum çalındı aslında iyi bişi değildi zaten sorunda maddi değildi , sorun içimde bir parçam daha gölgelere çekildi, ne yapabilrim ki artık acı istemiyor , üzülmek istemiyor "kalbim"...
Belki öfke belki kin ama ne yapabillrim acıyı bastırmak için ilaç yoksa ancak onu daha derin yapabilrim.
İnsanlar; hiç bir zaman anlayamıycam, zaten güvenemiyordum artık sevememki ,sevsem bile ne varki "kırıldı" işte o parçam

he kardeşim işte en nefret ettiğim şeylerden biri bu arkdaşlarımda vardır bu ( tabi ufak tefek) nefret ederim başlarına bişi geldiğinde ben yapamama der çekilirler kenara ulan bi dene bakalım öyle uğraş öyle karar ver kaybetdecek bişi yok.
bide abi umutsuz bakan insan (ergenllik dönemi hariç ) çıldırtır onun o bakış açısını dersine döndürmek o kar zordurki sabır ister

umutsuz oldugum zamanlarda hayal kurarım.5 10 sene sonraki planladıgım işle ilgili bir gün,yazın hic gitmedigim bir yerde serin bir aksam,futbol kariyerimin ne olacagı,şu an ki arkadaslarımla görüşme imkanımın olup olmayacagı gibi hayaller...msn den bir arkadasımın kişisel iletisinde yazan şuydu.."Tanrıyı güldürmek istiyorsan ona hayallerinden bahset..umutsuz insan yoktur..yazıdaki gibi bunu biz yaratıyoruz...ki benligimize işlemişse esas korkulası şey bu olur...

1-bu sene sınıfta kaldım.işletme 3 ü tekrar alıyorum.
2-yeni klubum olan kocamustafapaşa'da beni alan hoca istifa etti,yeni gelen hocayla aram iyi degil...ayrıca maddi acıdan da klup destegini azalttı...
3-uzun zamandır duygusal açıdan bir bosluk icindeyim...icimdeki incinme korkusuyla elimden bir şey gelmiyor...
4-para sıkıntısı cekiyorum,4 aydır babamdan para almıyorum.gecimimi iyi kötü saglıyordum galiba gene para isteme günlerine dönecegim..
5-ingilizce kursuna yazıldım.önümüzdeki yaz amerika'ya gitmek gibi bir niyetim var.acaba vize alabilecek miyim?

umutsuzluklarım,umduklarım,beklediklerim,olan bitenler bunlar...herşeye ragmen hayat devam ediyor...nefes aldıgım her saniye hayat devam ediyor...

Umutsuzluk çağımızın en büyük sorunlarından birisi.Kişisel anlamda olduğunda, kısıtlı bir alanda olumsuz etkisi olsa da, umutsuzluk bütün bir topluma yayılan bir hastalık haline geldiğinde, çok yıkıcı olabilmektedir.

Türkiye'de de ne yazık ki, halkın üzerine kara bulut gibi çöken umutsuzluk, atılımcı kişilerin de bu karanlık tabloda kaybolmasına neden olmaktadır.

Umut,insanı ayakta tutan,yaşama sevinci veren,mutlu kılan çok önemli bir güç.Öyleki o olduğu zaman dünyayı fethedebilecek gibi hissedebiliz zaman zaman.Pek birşeyden korkumuz da kalmaz.
Umutsuzluk ise bir boşluk...
Cesareti,enerjiyi,yaşama sevincini kaybettirir,hayalleri yıkar,insanı hayattan soğutur.Öyleki umutsuzluğa düşen biri hayatına bile son verebilir.Bu bile umudun,umutsuzluğun önemini gösterir.

Ne demiş ünlü düşünür:
"İnsanların umudunu yoketmeyin,belkide sahip oldukları tek şey odur."

Çevremde umut vaadediyorum.Arkadaşlarıma umut veriyorum.Bunun yanında annem benden umudunu kesti.İstemeden birinin umudunu kırdım.Benim payıma da umut etmek düşmüş ama yapamıyorum

hayat umutsuz bırakmasın insanı ...

Umutsuzluk ve çaresizlik; bu iki hissin Türkiye'de başını çekenler belli zaten.....

Anket:
http://www.turkyasam.com/showthread.php?t=513520