kocaman birşeyler kırıldı kafamın içinde..çok ses çıktı..şangır şungur parçalanıyorlar..

kafatasım çatladı sandım lakin değildi..değildi de ne idi ki..daha az zarar verici ya da hüsrana uğratıcı birşey mi olmuştu ki..

inandığım ve değer verdiğim ve her zerresine sahip olduğumu sandıklarım yere düşmüş paramparça olmuşlardı..öyle dağılmışlardı ki hem de,tekrar birleştirmesi dahi insanı üşendirecek ve şevkini kıracak derecede idi..

sızladı içim istemeden..birşeyler kaybediyor oluşumun getirdiği bir his değildi bu,bu bana ait olan herşeyin yavaş yavaş el değiştiriyor oluşu idi..ben kaybetmiyordum,birileri onu benden çalıyordu..izinsiz,sualsiz..üstelik bu hırsızlık yapılmakta iken,ben ,yani mal sahibi kişi , olay mahallinin tam ortasında yer almaktaydım..

ürktüm kendimden..korkunç bu..

gidenler gitti,ama bana kalanlar da pek işe yarar gibi gelmiyor..belki de yenik olmak işime geliyor ancak sigora şirketi bana bir yenilerini getiremez değil mi kayıplarımın..bunu ummak dahi hata idi biliyorum,sustum..

hem ben..sahip olduklarımın kıymetini biliyor muydum ki dedirttiler bana..varsın giden benden gitsin..yarım kalmaya razı olurum nasılsa..

nasılsa alışır o değil mi?

hep alışmadı mı?