Konu: .::: Yetinmek :::.

Sefil İyilik, Sefillik


''Yetinmek?"
''Nekadar masum ve meşru bir sözcük.Yetinenler.Herkes över
onları.Ne mutludur yetinenlere,onlar degil midir az ile mutlu
olan?Gıpta ile bakar onlara herkes,elinde olanlarla mutlu
olandır onlar."
''Daha fazlasına,daha ilerisine ne gerek vardır,kendileri
için yeterli olanı almıştır onlar."
''Oysa dostlarım,ben bugün burda soruyorum size:
Yetinmekten daha sefil bişey var mıdır dünyada?"

Kalabalık şaşkına dönmüştü,şaşkınlıktan hiçbirinin azından
bir tek ses bile çıkmıyordu,ses telleri yoktu sanki
hiçbirinin.Dilsizler gibi el hareketleriyle birbirlerine
birşeyler anlatmak istiyorlardı sanki.Ancak konuşan ihtiyar
öyle bir yerde kesmiştiki konuşmasını,herkes ihtiyarın
konuşmasının devamını heyecanla bekliyordu.Öyle ki,
ihtiyarın konuşmasını devam ettirmesi için canını verecekler
bile olurdu aralarından.
ve nihayet ihtiyar sakin bir sesle devam etti konuşmasına:

''Ne sefil insandır ki o daha fazlası daha yücesi için
çalışmayı bırakır da elindekiyle yetinir!
Kaybedenler degil midir onlar?Daha fazlasını elde edemeyenler degil midir onlar?Onlar savaşırken onurluca ölmek yerine,yetinerek teslim olanlar degil midir?Gücsüz degil midir onlar?
Soruyorum siz ey dostlarım: Kaybeden sefiller degil midir
onlar?''

Kalabalık hala şaşkınlıkla dinlemekteydi.Aslında kalabalıga
seslenirken bi yandan onlara lanet yagdırıyordu ihtiyar.
Ancak biri çıkıpta bir kelime söyleyememişti,
hayatlarında ilk defa bukarada aşagılanmıştı ve
cevap verememişti çogu.Sadece dinliyorlardı,su gibi
muhtaclardı bu konuşmaya...sefiller...
''Nice agızlar vardır,kaybedenlerin gücsüz oldugunu söylerler de, gücsüzlerin sefil olduklarını,hastalıklı olduklarını söyleyemez.
Size soruyorum dostlarım:
Amacımız nedir?Daha iyisi,daha yücesi degil midir?
Daha yüceye kaybedenler mi taşıyacaktır bizi?
Aksine onlar degil midir engel daha yüceye?
Onlar hastalıklı beyinler degiller midir?
Kim onların devamını ister,isteyen onlardan daha zayıf
degil midir?Onları affeden onlardan sefil degil midir?
Affedilen biri kaybetmiştir ki affedilme durumuna düşmüştür.
Af dileyen zayıflar ne hakla affedilebilirler?''

İhtiyarın sözleri birer balyoz gibi inmekteydi o sünepe
beyinlere,agzı açılmış hiç görmedikleri bir şeye bakar gibi
ihtiyarı izleyen insanlarla doluydu etraf.ihtiyarın son sözleri
şunlar olmuştu:

''Affetmek ve yetinmek zayıflar içindir.Ben size iyi bir dosttan öte güclü bir düşmanı anlatıyorum.Güclü bir düşmandır ancak sizi en hızlı geliştirebilen.Kim zayıf rakipler istiyorsa işte o zayıftır dostlarım.
Ben sizlere daha yüceyi ögütlüyorum dostlarım!Daha yüceyi...''

İhtiyar sözlerini bitirmiş oradan ayrılırken bir hayalet
gibi süzüldü hepsinin arasından,ve beyni bu sözlerle adeta
dayak yemiş olan kalabalık hala düşünmekteydi...

güzel yazı, ihtiyara tamamen katılıyorum...

yetinmemenin bi de nankörlük, şükretmeme, açgözlülük gibi sonuçları vardır ki kaçınmamız gereken bu durumlardır aslında...bulunduğun durumla yetinmeyip daha fazlası için çalışmak değil...