Konu: "Anne ben ölüyorum" (High Hopes)

İlk o uyanırdı sabahları. Yatağı hemen cam kenarındaydı. Hafifçe doğrulur, perdeyi aralar, sokağa bakardı. Gün böyle başlardı.
Sonra annesi gelir, “bu sabah nasılsın?” derdi; o güzelliğin saçlarını okşayıp gözlerine bakarken.
Bir çocuk... Sonsuz ve sınırsız bir güzellik...
“iyiyim anne” derken sesi hafifçe titrese de, büyük bir güçle çıkardı sözcükler dudaklarından: “bu sabah daha iyiyim anne”.
Ve bir an, hüzünle bakarlardı öylece birbirlerine.

Bir hastalık, çiviledi onun yaşamını yatağa ve hayat onun üzerine ağır yorganını çekti.
Bir hastalık işte, bağladı onu yatağa, ıssızlığa; adı önemli değil.
Annesi yanıbaşındaydı hep, günler karışıyordu birbirine. Yaşam bir solüsyon haline gelmişti artık onlar için.
Hep hüzün yoktu. Arada acımtrak sevinçler de vardı.
Kumrular konardı penceresinin önüne. Dışardaki tek arkadaşıydı onlar. Cama parmaklarıyla hafifçe dokunur, hissetmek isterdi onları.
“Anne, bak yine geldiler. Bak, bugün de geldiler” derdi onları görür görmez, sevinirdi.
Annesi, bir ona bakardı; bir de o ufacık kumrulara. Bazen bir damla yaş süzülürdü o an annenin yanaklarından, bazen de içine akıtırdı gözyaşını.
Ne zaman dışardaki çocukların sesini duysa, heyecandan kıpır kıpır olur, onlara bakardı.
Sadece cama dokunurdu, o yaşama hiç uzanamazdı...

Bir anne için “çocuk” demek, hem sevinç hem de hüzün, gözyaşı. Ne acı, değil mi?
“anne ben ölüyorum” dediğinde O gülümsemesiz acı kıvranışlarla, zaman her seferinde duruyordu sanki.
Hüzne boyanıyordu o an duvarlar; o sonsuz güzellik “anne ben ölüyorum” dediğinde.
Karanlık bir bahçedeki beyaz bir zambak gibi.
Beyaz, sonsuz... Sınırsız bir güzellik.
Pırıltılar, yankılanmalar, çocukluk düşleri; dışarıda.
Bir odada “anne ben ölüyorum” seslenişleri onun, yaşama...

O büyüyor, yaşam da büyüyordu.
Hayat...
devam ediyordu.


High Hopes

Bir hastane odası penceresinden seyretmek gibi yaşamı. İçeride ölümle pençeleşen bir beden, dışarıda bir lunapark. O an yaşanan herşey ve yaşayan herkes birbirine yabancı...

Dönme dolabın dönüşüne takılırdı ara sıra gözüm, sokaktan geçen çocukların ellerini tutuğu annelerine babalarına. Mutlu yüzler görürdüm. Oysa iki adım uzağımda ölmekte olan bir kadının son nefeslerini ensemde hisseder, bu garipliğin kederine dalardım.

Ellerine sağlık, güzel olmuş...

Hastane odaları dışardan soğuk görünür ama o odalarda öyle bir sıcaklık vardır ki .. Sadece kendi derdinizi değil, yan yatakta yatmakta olanların dertlerini de düşünürsünüz. Garip gelecek belki ama bir nevi gönül bağı kuruluyor aranızda ..

Başkalarına bakıp kendinizi teselli etmeye çalışırsınız .. Hasta odaları .. Yanıbaşınızda duran, elinizi uzatsanız dokunabileceğiniz insanın her an sonsuzluğa gideceğini düşünmek, nasıl eritir insanı içten içe .. ağlasan faydası yok, sızlasan faydası yok ..

Hastane odaları .. Sanırım giremediğim tek yer artık.

Yüreğinize ve kaleminize sağlık.

Hastane odaları dışardan soğuk görünür ama o odalarda öyle bir sıcaklık vardır ki .. Sadece kendi derdinizi değil, yan yatakta yatmakta olanların dertlerini de düşünürsünüz. Garip gelecek belki ama bir nevi gönül bağı kuruluyor aranızda ..

Başkalarına bakıp kendinizi teselli etmeye çalışırsınız .. Hasta odaları .. Yanıbaşınızda duran, elinizi uzatsanız dokunabileceğiniz insanın her an sonsuzluğa gideceğini düşünmek, nasıl eritir insanı içten içe .. ağlasan faydası yok, sızlasan faydası yok ..

Hastane odaları .. Sanırım giremediğim tek yer artık.

Yüreğinize ve kaleminize sağlık.

bazen ortada hasta yoktur ....cama doğru koşan kişi annedir.fedakar,kendini unutmuş varlığını aile bireylerinin keyfiyetine adamış...ve ardından gözüyaşlı bir çocuk.bu kendini unutmuşluğun altında ezilen düşkünlüğün yükünü kaldıramayan artık ve gözyaşlarını içine akıtan.bazen ölüm yoktur ortada adı bile geçmez..sadece tarifsiz bir acı vardır.bir ömür ezikliği yaşanılan...

hikayenin geçtiği mekan "hastane odası" olarak algılanmış, ama hikaye o evde geçiyor

yorumlar için tşk ederim.

ben bu hikayeyi biliyorum....

Hastane odasında buna benzer bir hatıramız olduğu için öyle algılamışızdır H.Hopes. İnsanoğlu bazen algıda seçici davranabiliyor...

Evet, algılamak istediğimizi algılaybiliyoruz

Ben öyle yaptım mesela; hastane odasıyla ilgili yazmak istedim o yüzden öyle algıladım

Hastane odası veya ev farketmiyor, hikaye süper Kalemine sağlık

MeDiD tarafından gönderildi.

ben bu hikayeyi biliyorum....

aferin