Yildizlara bakariz, ama kimse tutamaz. Yetisemeyizki... Bende bakarim, ve derim kendime: "Neden varsiniz?" Cevabi cok basit... Asiklar icin...

Bir gece eve dogru yol aldim. Kapiyi actim ve kendime biraz arkadaki parkta istihrat etmek istedim. Heryer cok sessizdi, ve kapkaranlikti evin arkasindaki bahce. Yanlizdim, cunku evimizin bahcesi derken evimiz 3 kat yuksek, ve benim oturdugum park evin arkasi olur. Yanlizim yani... Yukari baktim, yildizlari ariyordum. Gercekten hic bir tane bile yoktu. Ara anam ara, ara anam ara, yildiz yok. Kendime sinirlenip: "Yildiz yokmu?!" diye gidip bir tahta parcasi uzerine oturdum. Biraz uzagimda lamba vardi, isigi hafifce yuzume vuruyordu... Kucuk cantami acip icindeki tutunu aldim...

Sigarami sardim, ve yaktim. Kulagima sarki aldim, dinle anam dinle, cek babam cek. Icine cek, derince, birakma dumani kacmasin. Cunku kactigi an birdaha yakalayamassin. Birak icinde kalsin. Sakin birakma dumani, birak icini kirletsin. Sanki okadarmi temizki icim, dumani bana zarar versin? Neyse, icime ceke ceke muzigi dinleye dinleye sarhos oldum. Sigara bitti, son kez deriiince cektim, biraktim yere, ayagimi attim ustune. Sigara bitti, sarkida bitmisti... Kafami kaldirdim, ve halen yildiz yoktu!

Kafami egdim ve aklim ile basladim yine konusmaya: "Bak! Baksana!!! Sen kendini sevmiyorsun. O seni sevmiyor. Yildizlar bile seni sevmiyor!!!" Kafami buktum assagi dogru, ve gectim bir sonraki sarkiya... Birde baktimki, yerde birsey parliyor! Taslarin icinde kucuk, beyaz bir kivilcim tas. Kucucuk bir tas, gercekten cok cok kucuk bir tas, uzerine isik vuruyor ve isigi gozume carpiyordu. Birden hafifledi bedenim. Aklim geriye cekildi, geri karanlik kosesine... Aklimi yenmisti gozlerim. Aklimin sapik dusuncelerini, gozlerim yalanladi. Benim yildizim, iste ordaydi...

Ne garip, havada ararken yerde buldum. Wallahi, tebessum ettim ve gulerken kendi sesimi kendim isittim. "Senmisin benim yildizim?" Evet, o benimdi. Aklimi bir kez daha yenmistim!


"Icimdeki ben’e sesleniyorum. Ey BEN, beni duyuyormusun?
Ben bir kizi seviyorum. Ya sen beni seviyormusun?
Seni bana goster demek isterim ben sana.
Ama tabi yine guluceksin, ve beni aglatacaksin. Bunumu istiyorsun?

Icimdeki ben, nedir amacin senin?
Neden beni ben yapan islere sevk ediyorsun? Neden rahat birakmiyorsun?
Neden beni geceleri aglatip, kendin guluyorsun?
Neden ben dua ederken, sen benim icin beddua ediyorsun?

Sen! Icimdeki sen! Adin ne senin?
Adini bana soylermisin? Ekrem deme bana! Ekrem benim, sen degilsin!
Sen beni ben yapansin ama ben degilsin, cunku ben sadece isimli bir bedenim.
Sen ise bu beden icinde, kavesteki kus gibi, ayaginda prangali birisisin.

Yoksa sendemi benden kurtulmak istersin?
Bazen derimki, cik git bedenimden, birak beni bana.
Bazen derimki, cik gitki asik olmayim bir daha.
Kim bilir, belkide bir gun gosterirsin kendini bana…

Yarabbi, o kendini gostermeden koru beni…"

eKo


Ve o geceyi havaya degilde yere bakarak gecirdim... Sonra ne oldu? Bende herkes gibi kalktim, belimi dondum ve cekilip gittim. Sessizlik...

Belki bizde hayatimizda kaldiramiyacagimiz agirligin altina girmemeliyiz. Belki bizde hayatimizda kendimize gore yuk almaliyiz. Belki her guzelligi, yukseklerde aramamaliyiz. Belki herseyden beklentimiz yuksek olmamali. Belki dahada cabuk tebessum etmeliyiz? Neden herseyin en guzelini istiyoruz? Neden elimizdeki ile mutlu degiliz? Neden az once usuyordum ama simdi degil? Neden herseyin nedeni olmali? Neden kendimi sevmiyorum? Neden baskasi sevmez ise sasiriyorum? Ben kendimi sevmez iken, baskasi nasil sevsinki? Neden umutlarim havada, yildizlarda, yukseklerde? Belkide benim yildizim yerde...? Kara toprak adina, bir gun eKoda varicak sana...