Nice vazgeçişler yaşanmıştır hayat adına.Nice sınavlar verilmiştir kaybetmek pahasına.Kaç hayal_kaç umut yitirildi kimbilir...Maddeden geçemeyemen düşler;manasına erişememiş olan yürekler...Kaç masal anlatıldı kimbİlir aynalarda...Peki ya herşeyden vazgeçtikden sonra sıra yüreğe gelirse...! Bütün gerçekleri bir kenara atmış olan_vazgeçmiş olan_dirime küsmüş olan;kendine de küserse...!işte budur intiharların en büyüğü...insanın kendisinden vazgeçmesidir, hayatın bir yürek için bittiği yer...Hayat bir insan daha kaybetmiştir aslında.Yasdadır bir tarafdan da!Vazgeçmeyin derim ben...Ya da vazgeçilmemeli derim;kendimide vazgeçişlere katarak...Bilirim ki hayat bütün muammasına rağmen devam ediyor.Güneş doğup doğup olması gerektiği gibi batıyor...Bir bir ömür tükeniyor...
Bütün vazgeçişlere inat vazgeçmeyin kendinizden...Herşeyi sevmekten_gülebilmekten_çocuklar gibi bağarabilmekten_ağlayabilmekten ve yeniden sevmekden...
Herkes aynadaki yüze itiraf etsin;"Biraz başa belasın ama seviyorum be seni"
Fesleğence


LinkBack URL
About LinkBacks
"
Alıntı Yaparak Cevapla


...


LıKLıK TuNinG