Konu: Düşlediğim kadar insanım... İnsan olduğum kadar hatalı...

En acımasız eleştirmeniyim kendimin, haksızlık ettiğimi bile bile... Öyle olsaydı herkes, dünya daha yaşanılası olurdu belki de... Bu acımasızlık bazen kamçı, bazen iyi de, kendime güvenimi yok ediyorum. Yeteneklerimin üstüne gitmek yerine; küçümsüyorum. Komplekslerimden soyunamıyorum ne yapsam, kabuklarını yoluyorum arada bir...

Bir de önyargılarımdan soyunabilsem... Ki hoşgörümün pencereleri bu kadar açıkken... İletişim denklemini çözüp, küreyi şeffaflaştırabilsem...

Türküm... Doğruyum... Kaderciyim... Bu kefeni bir yırtabilsem... Kader, çoğu kez yeni sürprizleriyle kutsarken alınlarımızdan öperek, bazen de pranga oluveriyor akıntısına kapılıverince... Neden?

"Hayır! " diyebilmeyi ne çok isterdim...Ya da tepki verebilmeyi umarsızca... Ah niye bu vicdan? Bu iyiniyet? Bu dikkat? Çok daha mutlu mu olurdum insanları -belki kırarak-reddedince bir hayırla?

Bir yaftayla dolaşıyoruz, kim takıyor bunları alınlarımıza? Ne kadar büyüse de insan, ne kadar çabalasa kaçamıyor kafalardaki intibalardan... Boşa bunca makyaj,..

Ah! Ne olur atsak maskelerimizi? Ama o zaman da ne kadar severiz acep birbirimizi? Fitnelik, hırs, ihtiras ve kinimizi, göstersek bakabilir miyiz yüzlerimize? Kazısak ne çıkar altın kaplamalı yalancı suretlerimizi?

Düşlediğim kadar insanım... İnsan olduğum kadar hatalı... Hatalı olduğum kadar gerçeğin peşinde ve gerçekleri saklayacak kadar hain... Olduğum gibi mi görünüyorum: HAYIR! Ama göründüğüm kadar da değilim. Duygusal olduğum kadar çıkarcı, çıkarcı olduğum kadar çıkmazdayım.

İnsanım; ne kadar saklasam da kötü yönlerimi... Çirkiliklerimi görmeyi haketmediniz... Belki mazeret değil bu ama, siz istediniz... Karşımda alternatif "izmleriniz", ben de Polyannacılık oynadım farketmediniz.

Ne çok istedim çomak sokabilmeyi... Şöyle ortasına kokuşmuş, yapışkan çarkın. Ama ağzımı da mı bantladınız?

İtiraf ediyorum: BİR KORKAĞIM BEN!

çok güzeldi emeğine sağlık kardeş

çok guzel ,diyecek baska sey bulamıyorum

Düşlediğim kadar insanım... İnsan olduğum kadar hatalı... Hatalı olduğum kadar gerçeğin peşinde ve gerçekleri saklayacak kadar hain... Olduğum gibi mi görünüyorum: HAYIR! Ama göründüğüm kadar da değilim. Duygusal olduğum kadar çıkarcı, çıkarcı olduğum kadar çıkmazdayım.

Çok güzelmiş.. teşekkürler.

Düşlediğim kadar insanım... İnsan olduğum kadar hatalı... Hatalı olduğum kadar gerçeğin peşinde ve gerçekleri saklayacak kadar hain... Olduğum gibi mi görünüyorum: HAYIR! Ama göründüğüm kadar da değilim. Duygusal olduğum kadar çıkarcı, çıkarcı olduğum kadar çıkmazdayım.

İnsanım; ne kadar saklasam da kötü yönlerimi... Çirkiliklerimi görmeyi haketmediniz... Belki mazeret değil bu ama, siz istediniz... Karşımda alternatif "izmleriniz", ben de Polyannacılık oynadım farketmediniz.

insan saklarsa kendini ya da gerçekleri karşısınkaki insana ne kadar anlatmıştır ki kendini...ve siz ne kadar sevdirmişsinizdir kendinizi? benliğinizi? siz karşınızdaki insana ya da insanlara karşı bir maske takarak dolaşırsanız sizi sevmiş olmazlarki ...bir sahtekarı sevmiş olurlar...bence her insan iyi yada kötü ne yönü varsa olduğu gibi ortaya koymalı...iyisiyle kötüsüyle sevmeli ...sevdirmeli kendini...sonra gerçekler...gizlersiniz ama sizden gizlenmesini istemezsiniz...yalanda öyle..söylersiniz ama size söylenmesini istemezsiniz...ne kadar bencilce öyle değil mi?

yazınız bir iç hesaplaşma...elinize sağlık....eksiklerinizi görmeniz dileğiyle.....

insan denilen meçhul ne kadar küçük ve ne kadar büyük...

bazen karşında basitliğin bayağılığın son noktası olarak duruyor. bazenden bilinmeyenin en koyusu olarak.

harika bir çalışma çıkarmışsınız. tşk ederiz paylaştığınız için.