Konu: Alİ Kemal Tanyildiz Şİİrlerİ

Umuda Doğru

sığınaklarımda yakaladığım ölü bir kuşsun sen
çırpınırken gözlerim cellada dönüşen adımlarına
bir kez olsun dönmeni istemedi
sence ucuz aşk romanlarını ansıtan ellerim
siyah beyaz fotoğraflar biriktiriyorum sayfalar arasında
bir mandolin silüeti düşüyor kimsesiz avuçlarıma
çekip gidiyorum
yine de hayat bilgilerimi sana vermiyorum
küsüp ağlayacağını bile bile


ama bir avuç kelebek toplayıp
kırgın yüzüne göç etmek istiyorum eskisi gibi
ve sıçrayan içimin tenha sessizliğinde
gözlerimi yüreğine gömmek istiyorum


savrulan bir teknesin sen durmadan kayalarda parçalanan
hep gemilerin koynuna giriyorsun
haklısın
yılgın denizlerde su yüzüne çıkan bir cesedim çünkü
kumsala vuran ölü bir balık


soruyorum şimdi sevdam
bugün nekadar daha eksilttin kendini benden
seni yüzde kaç uzaklara düşürdün içimden
yankısı yansıyor aynalarıma ellerinin
yine gidiyorum, dönmemek için
belki, belki çoğalır adımlarım
umuda doğru
sana doğru



Ali Kemal TANYILDIZ

Bu benim en sevdiğim şiiri

Kayıp Kent

yaralarım kanıyor
coğrafyama sığabilir mi şimdi kan kokulu sevdam
üstelik bunca acı çöreklenmişken çatlayan damarlarıma
ama bilmelisin/ mutlak bilmelisin
kardelenler senin uzaklığından dem vururlar her akşam
son duraklarda inmiyorum bu yüzden
bir kör döğüşüdür bu/ etiketliyorlar hüzünlerimi
durmadan kan gidiyor bir yerlerden
düşünmek, saatlere ve çizgilere indirgeniyor artık
anahtarı yok bu kayıpların oysa
dönüşümü yok
yine de hangi gamzene sığınsam bir özlem vakti
kurşun rengi güllerin üzgün duruşu
ve yanık türküler var orada biliyorum
saklıyorlar beni


ama ne garip ki
o yitik kenti ve ağlayan caddeleri özlüyorum
orta şekerli kahvemi, vitrinleri
neon ışıklarına gömülen yüzünü unutmuyorum
ve dahası üçüncü sınıf otel odalarını, ürkek öpüşlerini
sinema perdelerini, sinemaskop hayatımı ve seni seviyorum hala
unutmadım hiç birşeyi unutmuyorum
ciğerim kanıyor


halbuki beni görsen hemen tanırsın
pek değişmedim haritam aynı
hala meydanlardayım
sigaraya yeniden başladım
biraz daha saçlarım beyazladı
bu kış da öğrenemedim bağlama çalmayı
hala sigortalı bir işim yok
sana dair şiirler eskitiyorum hala/ yakmalıyım belki de bütün şiirlerimi
bir de yokluğun vurmasa
nerelerdesin yüreğim kanıyor
duymaz mısın çığlığımı



bütün intiharlar biraz alıntıdır belki de çürümüş aşklardan
ama söz yok
yalınkılıç bir serzeniştir dökülen yalnızlığım
bu yüzdendir yaşamla sarmaşdolaşlığım
yaşam dedim de
yaşamak tınısı, yine de, seninle
bütün gürültülerin ve savaşların bittiği yerde


ama gel gör ki, hep
hep bir yerlerim kanıyor
düşekalka o kayıp kenti arıyorum/ orada seni
diyorum ki
coğrafyama sığdırmalıyım bütün acılarımı
kardelenleri çoğaltmalıyım bir akşam vakti
bütün son durakları bitirmeliyim
ama bilmelisin/ mutlak görmelisin
yaralarım ağlıyor yana yana
bir şairin vurulup düşen kaleminden...




Ali Kemal TANYILDIZ

Katran Karası

simsiyah bir boşluk uçtu
en kırgın notasından bir ıslığın…
utanan gemiler vardı boğazın teninde
bir çingene kızının çukur yerlerine göçmüş,
bir darbukanın arsız soluğu…/ neylersin
sırnaşık bir hüzün,
yola koyulmuştu çoktan…
neylersin…


belki yılgın bir Macar türküsünde
Boşnak bir intihar ezgisiydi gülüşün.
bir an önce sabah olmasını dileyen/ bir mülteci yalnızlığı…
ama bu ölü hikaye
kendini imha etti çoktan
çoktan, gri-ıslak bir istasyonda tutuklandı bu şiir
sen yoktun, durdu dünya, sustu şehir/ neylersin…
kemirgen bir sevda
ciğerime sızmıştı çoktan
neylersin…

çok değil
birkaç gün sonra
unutacağım yüzünün emredici beyazlığını
aklımdan silinecek saçlarının
kuzgun nefesi
ak-pak ellerin ve
öldürücü yürüyüşün… ama…
gel gör ki…

sensizlik kuşanıyorken
bütün gürültülerini
bir boşluğun bağrında

bu beden
katran karası bir göçe
yataklık yapıyorken…
ve bitiyorken nefesim…

neredesin… yoksul bakışlım…/ lal susuşlum…
neylersin…


Kemal TANYILDIZ

Gölge Teninde…

çekip giderim, giderim artık…



gözlerinin duru siyahlığı
bir sürgün ateşini beslese de arkamdan…

sırnaşık bir kekemenin
ölümcül sevdasını…
sancısını…
kalbime bir dikenli gürz gibi
saplasan da…

teninin ve kokunun
en el değmemiş halini
sunsan da bir akşam alacası…



çekip giderim…
giderim artık…
tenindeki gölgeye,
sığınarak…



Kemal TANYILDIZ

O Sokak

ilginçti! ..
ihanetler kentinde,
son otobüsün tekerleği patladı
yetişemedim intiharına
infialine yetişemedim…




yangın fırtınasına açıldı o girdiğimiz sokak
döndüğümüz köşebaşı coptu,
kaldırımlar polis sireni…
duvarlarda kızıla kesmiş umut…
her düştüğümüzde bir el uzandı bize…
koşar adım, soluk soluğa
apar topar bir demir kapı…
neredesin? ...



ilginçti…
yollar kördüğüm/ yolculuklar hançer sarısı
yetişemedim kan kaybına…
çığlığına… damarına…
yetişemedim…



Ali Kemal TANYILDIZ

Beyaz ellerin...

kaçıncı kez yakalandığım,
üşüyen bir kırlangıç yalnızlığında,
buzulları bile bir kez daha donduran,
ayazına yüz verdiğim, kılıcına kemik,
kaçıncı kez seviştiğim bu kent…
içinde ben olmadan,
sarabilecek mi seni?


gel hadi,
yine koynumda uyu, kokunu getir
korur göğsüm kuytularını…
ısınırsın…


merak etme,
yabanıl dağların oluşum ağrısından,
kafeste kör bir savaşa dönüşen,
ilk çağ şovalyelerinin namuslu cesaretleriyle,
bezendiği
tapınaklardan geliyorum…
bendeki giz…
sendeki açık yara…
öpüşür belki
bir mızrağın ulaştığı karanlıkta…


kaçıncı kez yakalandığımı
bilmeden
kaçıncı kez, bu eriyen ışıkta
düştüğümü
çözemeden henüz…
bu sayrı kent
içinde ben yokken
soluduğun ne varsa, aşka dönüştürebilir mi?

gel, koynumda uyu yine
gel… ısınırsın…
getir renklerini, çöz hikayeni…
korur göğsüm
yine
beyaz ellerini…



Ali Kemal TANYILDIZ

Sor Uçurumlara Sor…

akşam oldu/ rengim soldu
yorgun düştü omuzlarıma
bu kent


ayrılık boyası sürüp gözlerine
çekip gittin
gözlerime bile dokunmadan
hayatıma ilişmeden…

nasıl kahroldu saksıdaki çiçek/ arkandan
ve taze çay kokusu kitapların arasında
ve çorapların ve rujların…
ve yastığıma yorganıma sığınmış terin…
nasıl kahroldu…
hiç kolay değil bir anda,
her santimetrekareye düşen kokunu kovalamak…


akşam oldu/ çiçeklerim soldu
yorgun omuzlarıma düştü
bu kent


bir titreme
bir serçe ürkekliği belki de yokluğun…
sıçratan bir düş, korkutan bir tehdit belki de…
ama bilmelisin ki,
saçlarına tutundum son anda
sor uçurumlara sor…
çığlıklarını topluyorum yüreğime…/ gitme
silinme… ne olur/ olur mu?



akşam oldu/ dert oldu
yorgundu…
düştü…
öldü bu kent…


Kemal TANYILDIZ

Renksiz

bir hüzün sarısı
bir inat kırmızısı
bir kayboluş karası…

bütün renklerimi kuşandım da geldim


kokunun rengi yok
gülüşünün… öpüşünün…
sıcaklığının rengi yok
siyah-beyaz bir tutku dokunuşu…
yoksun…

bütün renklerimi kuşandım da geldim


ordayım, seni bekliyorum
bu kent yıkılmadan üstüme… sirenler boğmadan
çıkalım buradan
çabuk ol… neredeysen…
yoksun…
ama ben buradayım


bir hayat pembesi
bir özlem beyazı
bir gözyaşı mavisi…

bütün renklerimi kuşandım da geldim…


Ali Kemal TANYILDIZ

Karnaval

sus
ve artık git…
ilişme sensizliğime…



şu istasyonu süpüren,
soğuk rüzgar…
şu tipi, şu kükürt kokusu…
git dedi bu şehir bana
sokulma bir daha kaldırımlarıma…



karnavala döndü tüm yapraklar
kutsal süngülerini
yüreğime sürdüler…
oysa efsaneydim ben bu kentte
en isyansız haliyle bir keman konçertosunun…
oysa efsaneydim…
yürüyüp gittim… parçalanarak…
her parçam ayrı bir lahitte…
oysa efsaneydim… bu fırtınadan
kovulmadan önce…



git dedi bana, git…
ilişme bir daha masumiyetime…


hala aklımda siyah gözlerin… ki…
bir daha kaybolabilmek için
hırçın bir göç karası bulmam gerek,
yüreğime…
oysa efsaneydim
duvarlardaki fresklere tutundum
suçtum, suçluydum…
gençtim, ölümlüydüm,
esaret arsızıydım…






oysa efsaneydim, bu aşktan
ve kokundan
kovulmadan önce…


git dedi bana, git…
sus ve git…
artık yoksun ey zavallı kalbim
bu tanrısal kentin
nasırlı ellerinde…





Kemal TANYILDIZ

Eylül

tankların ezdiği gri-siyah köprülerin
kuşatılamayan gözlerinde, tütün kusan akşamların
hüzünlü fırçasında buldum seni
buldum da sonsuzluğuna sığındım
kenar mahalleli yüreğim kırmızı dudakların için çarpar
bilmez misin

çiy tanesine vuruldu ağlayan kaçışların
suskun bir kaybediş oldu hayatın
buğu oldun
boğuldun/ farkında mısın
titrek gözlerini ve lal susuşlarını sunma gövdeme bir diş sancısı gibi
gövdem parçalanır talan olur
kül olur, sır olur
kalbindeki yara izine sığındığım inzivam olur/ belli mi olur
eylülsün sen
sen eylülsün
bense rüzgar yüzlü çocuğum
en fazla saçlarını savurabilirim

şimdi hangi coğrafya kabullenir
gözlerindeki kırılgan ışığı
hangi yürek sahiplenir sebepsiz yere kalbini
kim fısıldayabilir bakire dudaklarına
elma kokuşlu bu üzgün hikayeyi
eylülsün sen
sen eylülsün
kasırga tutan
fırtına barındıran


ama gitme demiştim sana
gitme
şimdi çiçekler kusacak tüm yalnızlığını
gitme
bu şehir üstüme kalacak


Ali Kemal Tanyıldız