kacinci aldanisim bilmiyorum bu.kacinci varligina inandigim,askin.hangi susuz günde,nasil da biliyor gelip kapimi calacagini.bir elma olsa bilirim icinde zehir gizlendigini.ama her seferinde baska bir seyle gelip duruyor kapimda.her defasinda aldanisim bundan.ne yüzü benziyor daha önceki,ne giysisi ne de sundugu mutluluk yalani.yoksa aldanisim bu kadar kolay olmazdi biliyorum.

mesela son gelisinde bana öylesine ugramis göründü ne bir istek,ne bir umut..sadece konusmak dertlesmekti niyeti.koskoca kalabalikta neden beni istedi bilmiyorum dogrus, bu biraz beni de düsündürmüstü.kendimce uyarmistim ben de kendimi" dikkatli ol.kandirmasin seni" diye.kimi kime emanet ediyorum allahaskina?zaten umdugum bu degil miydi?kapiya dogru giderken belki bu sefer o dur gelen demedim mi icimden?ben de sanirim biraz kendimi kandirmaya niyetliydim.neyse ki,bu sefer cabuk toparladim kendimi,uzaklastim derhal.aklim da onda kalmasaydi!
simdi tek düsündügüm o.aslinda biliyorum ben kendimi cabuk geciyor artik kücük umutlarim.cabucak kurtariyorum kendimi hayallerimden.simdi yine düsünecegim.umacagim.belki de dileyecegim ama en azindan onun da bu sefer cok israraci olmayisi zarar görmeden olacak kurtulusum.yoksa ask dedigim ne ki?bos bir beklenti.inanip inanmamak arasinda gidip geldigim bir köprüden ibaret.simdi köprünün tam ortasinda durmus bekliyorum.belki bir isaret belki incelen bir halat gidecegim yönü belirleyecek.artik umudum da korkum da eski zamanlarda ki kadar cok degil.eski anilari desmekten öteye gitmiyor bu kiriklari hayallerimin.üc günlük birseydi iste.güzeldi,yasandi ve bitti...