Konu: Hüznü bitmeyen sonbahar...

Lanet bir hüzün var penceremde heryeri buğuya boyamış,
karanlığı alt edip hayalleride beraberinde yok etmiş,
yetinemediği umutları birer birer terk etmiş bir gece.
Her ayrılık yeni bir başlangıçsa,
her başlangıcında bir ayrılık olması mı lazım ?
Bu bizim ne kadar elimizde peki ?
Anlayamıyorum,
sanki bir rüzgâr boşluğu var ve beni dibe çekmeye çalışıyor,
ama bilmiyor ki karşısında oturan adamın karanlığında yaşanmamış bir düş/üş/ yok.
Şehrin sessizliğinde boğulan haykırışları işitiyorum,
camı kapatıp perdelerimi çekiyorum hayata.
Belki parçalanmış bir sonbahar yaşıyor yüreğim,
haykırmıyor,
susmuyor,
haykırıyor,
susuyor...
Aslında hiç konuşmuyor dilim,
gözlerimden ileri adım atmıyor kelimelerim,
bir melodi çınlıyor kulaklarımda,
''Yeter artık'' diye söylenip duruyor.

Ben yine karanlıkta oturuyor,
gözlerimde boğuluyorum...

Zafer...
22Ocak2007
01:.42
hüznünbiletadıkaçmışbirsonbahar.

evet...sana nasil yardimci olabilirim?

Ben yine karanlıkta oturuyor,
gözlerimde boğuluyorum...

ben yine rüyalar görüyorum

Eylül doğumlu olmamdanmıdır nedir.. ben sonbaharı ve sararmış yaprakları uçuşturan rüzgarları seviyorum..
sararmış ve dalından kopmuş çınar yapraklarının suda yüzmesini seviyorum..
sonbaharda batan güneşin kızıllığını... kısaca ben Eylülü seviyorum.