ellerimi kaldırdım gökyüzüne bir fırtına çıkarttım
en sert rüzgarlara beni sensizliğe bırakmalarını emrettim
haykırdım tüm gücümle sevmedim sevmiyorum diye
sonra küçük bir çocuk gibi inanmak istedim sesizce bu yalana
değildi beni üzen son bakıştaki anlam
gözlerinden süzülen bir damla yaştı
beni benden alan beni kaybeden
sevmiştim oysa ben bile bilmeden
ağaçtakaki son sarı yaprak gibiyim şimdi çaresiz
düşeceğim bir gün onünü belkide basıp geçecek
ölen hayeller elimde , yalnız yaşanacak sensizlik
cezam olmamalıydı bu belki . adının ufkunda ölüm


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla


