Konu: vazgeçtim bu dünyadan

Yavaş yavaş büyüyorum galiba.

Küçük bir çocukken dondurma yapmayı öğrenmek istedim. Öğretmenime sordum, bana dondurma aldı. “Hayır” dedim kendim yapmak istiyorum. “Daha küçüksün” dedi bana. Doğum günüm geçti, biraz daha büyüdüm. “Şiir yazdım öğretmenim” dedim, güldü. “Şiir ezberle, daha küçüksün” dedi, dinlemedi. Çıktım sokağa bir amca gördüm. Elinde kocaman keskin kenarlı, gece renkli bi çanta vardı. Kolunun altına sıkıştırdığı kitapları karıştırdı beni görünce. Birtane seçti ve “al” dedi. “Korkma al, oku yavum...” Aldım kitabı ve koşa koşa eve gittim. Annem yabancılardan bir şey alma demişti ama o amca bana kitap vermişti, çok sevdiğimi biliyormuş gibi…

Bir doğum günüm daha geçti, bir doğum günüm daha… Öğretmenimin gözünde bi türlü büyüyemedim. Sustum, yazdım ve yazdım… Hiç kimselere okumadım. Odamda müzikli gece lambası var; ben yaptım! Annem çok beğendi ama inanmadı önce.. “Hem sen daha küçüksün ya bir zarar gelseydi eline, yüzüne? Tek başına yapma böyle şeyler bir daha!” dedi. Ben büyüyorum anne!

Bir doğum günüm, bir doğum günüm daha geçti. Aldım elime fırçamı, tuvalimle konuşmaya başladım. Turuncu kızmış yere, göğe kıpkırmızı olmuş; gölgesini turuncu bırakmış. Biraz beyaz okşamış yüzünü, pembe girivermiş aralarına, biraz fındık kabuğu… Bak! Güneşi batırdım işte! Dağlar, tepeler alacalı bakıyor güneş el sallarken. “Sen mi yaptın bu resmi?” dedi annem, “Bir yerlere boya bulaştırmamış ol bari..” Büyüyorum anne…

Yine o amcayı gördüm dışarıda. Hala aynı çanta, yüzünde aynı tebessüm… Çağırdı ve iki kitap daha uzattı. Onlar da doğru dolaba… Bir doğum günüm, bir doğum günüm daha geçti… Her sabah gördüğüm o esmer çocuk bu sabah da bekliyordu beni. Yine gözlerim gözlerine değdi, kaçtı. Bir sabah, bir sabah daha... Bal rengi montu gözlerine yansıyordu, bal rengiydi gözleri. Bir doğum günüm daha geçti; bir ölüm günü oldu! En yakın arkadaşım yok artık! Hayatındaki son öpücüğüydü doğum günümde bana verdiği, son gücümdü ona verdiğim; ağladım!.. Annem: “Ağlama! Çocuk değilsin artık!” Şimdi mi büyüdüm anne?!

Nefes almak istiyordum, çıktım sokaklara; o amcayı gördüm yine. Gülümsedi. Gözlerimi sildi ve bir kitap daha uzattı, bir de kalem. “Artık bu kalemle yaz ve yazdıklarını bana oku yavrum” dedi. Bakakaldım öylece, hiçbir şey söyleyemedim yine. O kitap da dolabıma…

Sanki tüm düşüncelerimi okuyordu. Neden her doğum günümden sonra çıkıyordu karşıma? Artık sabredemiyordum! Neden okumadım o kitapları yıllardır? Neden korktum? Açtım dolabımı, kat kat birikmiş kitapları çıkardım. En alttan başladım bakmaya. “Orhan Veli – Bütün şiirleri” , üzerinde bir sayfa daha “Elsa’nın Gözleri” Orhan Veli’nin kızı oldum, Elsa’yla tanıştım. Onun üzerinde bir kitap daha. İlk sayfasında “düş gücü bilimden ve bilgiden daha önemlidir (Einstein)” yazıyor. Daha kaç gece lambası, kaç müzik kutusu yapabilirim bu kitabı okuduktan sonra. Bir kitap daha “Leonardo Da Vinci” Resimler arkadaşım oldu, hepsi ayrı bir sohbette… Sonraki kitabın sayfalarında o esmer çocuğun fotoğrafları vardı. Son sayfadaysa bir cümle: “Seni Seviyorum…”

Küçük kızın aşık oldu anne!

O amca nereden biliyordu o çocuğu?...

Üzerinde bir defter, sayfaları bomboştu. Not aradım içinde, ortalarda bir sayfada “yaz” yazıyordu küçük harflerle. Diğer kitaba bakmadan, amcanın verdiği kalemle yazmaya başladım. “Küçük kızın büyüdü anne!” diye başlıyordu...

“Artık senin kızın da çıkardı pembe gözlüklerini anne! Artık o da görüyor yaşamı. O da görüyor kavgaları, korkuları, başkaldırmayı o da biliyor artık! Çoğu zaman gerçeklere susuyor anne! Artık o da ağlıyor. Çocuk olduğu için değil, öğrendiği için ağlıyor. Onun da arkadaşları terk ediyor onu sonsuza dek! O da mürekkepli kalem kullanabiliyor artık, yazabiliyor… O da bekliyor anne, o da aşık oluyor! Ben yavaş yavaş büyüyorum galiba hemen olmuyor.

Rafa koyduğum son kitap düşüverdi önüme, kalemi bırakırken. Adını okudum ve pencereme doğru gittim. İlk yaptığım tablomu asmış Tanrı gökyüzüne. Yine gün batıyor.

Bir doğum günüm daha geçti… Artık ben de öğrendim yaşamayı. Okuduğum son sayfa oldu önüme düşen kitaptaki sayfa: “Shakespeare – Vazgeçtim Bu dünyadan!”

Öğrenerek yaşamaya çalışmak, ne sancılıdır.

Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,
O kız oğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,
Ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru,
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,
Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,
Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen e,
Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,
Seni yalnız komak var, o koyuyor adama.

bazen bende vazgeçiyorum dünya'mdan