Konu: Sizin de Kabuğunuz Var Mı?

drwitch tarafından gönderildi.

dedigin gibi bence bu kabuklar bizi hep mutlu olmacihtimallerinden alıkoyuyur........benim kabuklar bazı acılara gecirgen ama mutluluklara aslaaaa

Yaralı olduğumuzu,kabukların bizi esir ettiğini tanıyabilmemiz enbüyük şansımız olabilir.
Kabuklarımızı yenebilme şansımız,onunla savaşabilme cesaretimiz,kendi kendimize net olabilme ihtimalimiz sizce ne kadardır?

egeria tarafından gönderildi.

kabuk,kitin...farketmez..

ruhumuzun çeperleri var..

bizi koruduğunu sandıklarımız bazı bazı en çok zararı bize getirenler..

korkuyoruz..itiraf edebilsek..

ama kimseye değil..

kendimize..

bir bilsek aslında o çeperleri yırtmak ve yeniden yapmak bize ait..
kolay olmasa da..bazen risk almak herşeye bedel..
ve bazen..

Benim burada anlatmak istediğimde çevrede görünmek zorunluluğunu hissederek büründüğümüz ben den farklı.Daha yabancı ve bize daha zararlı olmasından sebeple kişisel.
Zaman içinde öyle çok yenildik,belki sevgiyle belki sevgisiz öyle çok yaralandık.Canımız acıdı,azaldık.Öyle çok azaldık ki kabuklarımız örülürken.Hala cesurmuyuz?Sizi cesaretinizden dolayı kutluyorum.Risk almanın her şeye bedel düşüncenize katılıyorum.Mükafatımızın çok büyük olacağından hareketle hepimize başarılar.

PeRi_ tarafından gönderildi.

Kimin kabugu yokki..? galiba en cok kabugumuzda hem kendimizi hem etrafimizi daha kolay algilayabiliyoruz.. bu benim icin öyle..kabuguma girdigimde kendime zaman taniyorum ve böylece etrafimdan zarar gelmesini önlüyorum, tabi etrafima zarar vermeyide.. benim icin bir dengeleme gibi bir sey oluyor kabuguma girmek...belkide kendimizi yenilemek...

Kabukların tüm zararları önlediği anlamında hemfikiriz.Acaba çok büyük ,muazzam duyguları yaşama ihtimallerimizi de engelliyor olabilir mi?
Yosunlar ve likenler güneş ışığı ve hava olmadan yaşayabiliyor.Hoca korkuyorsunuz.Galiba hepimiz.

Benim burada anlatmak istediğimde çevrede görünmek zorunluluğunu hissederek büründüğümüz ben den farklı.Daha yabancı ve bize daha zararlı olmasından sebeple kişisel.

benim anlattığım ile sizinki arasındaki farkı anlamam açısından ,biraz dahas açmanızı rice edeceğim

Gölgemiz ve biz.Göründüğümüz ve görünmediğimiz biz.Gölgenin anlaşılabilirliği ve anlatılabilirliği.Daha yüzeysel olduğu,hatta zaman içinde birbirlerini olumlu yönde geliştirebilirlerse kişiyi mutlu da edebilir.
Gölgeden(maskeden) yararlanarak;kabuğun derin,tehlikeli,gizli yönüne değinmek,ancak kendimizin savaşması gerektiği durumunu vurgulamak istedim.
Gölgemizle barış yapabiliyoruz,sevme ihtimalimiz var.Ya kabuklarımızın katları?(Ahmet Altan'ın Yalnızlığın Özel Tarihi isimli kitabını okudunuz mu?)Kabuklarımızın kırk kattan oluştuğunu varsayacak olursak,katlardan kurtulma zamanlamamız en büyük açmazımız oluyor.

saygılar

kişi birazda yediği darbelerden,üzüntüleri yüzünden kendi kalınlaştırıyor kabuğunu.Belkide kimsenin ona yardım edemeyeceğini düşünüyor o zaman,o yüzden kabuk dediğin kalınlaşır senide çıkarmaz zamanla dışarı,içinde hapsolursun.
kendini koruma cabası belkide,güvensizliğinin tatmini...
Ama her ne olursa olsun,hayat o kabuğun arkasındadır

Kabuk dediğimiz aslında insana doğuştan verilen mütiş yeteneğini yani oyunculuğunu ,yerine mekanıına ve zamanına göre kullanmasıdır bir nevi ...tek fark doğaçlama oynamamız ve sonunda kimsenin öldül almaması galiba

Kabuklarımız bizi koruyor...Mutlu olma ihtimalinden de koruyor...Aslında çok da haklı!Mutluluktan nefret ediyorum...En çaresin anda ilaç gibi veriliyor ...Ama sonradan bağımlılık yaptığını anladığımızda ise hiçbiryerde bulamıyoruz...O bizi daha çok mutsuzlaştırıyor...Ben artık kabuğuma çekilmiş bir kişiyim...Mutlu değilim...İstemiyorum mutluluğu...Yalnızlık bile ondan daha insaflı...Git dediğin zaman bile gitmiyor...Mutsuzluk diy birşey yok!Kuruntumuz sadece mutsuzluk...Mutluluğu özlediğimiz zaman içimizde beliren bir olay...Ben şuan Türkçe'de malesef olmayan birşey açıklıyorum...Bağımlılık yapmayan bir mutluluk veriyor yalnızlık bana...Türkçe'de karşılığı olan bir kelime yok bu yüzden elimden geldiğince açıklamaya çalışıyorum...Benden başka kabuklarını keşfedenler olduğunu bilmek çok ama çok güzel...Dün keşfettim kabuğumu...Okumam ise tamemen şans eseri...Mutluluktan koruyan tek kabuğum yalnızlığım...Bu yüzden bağlıyım ona!Mutsuz değilim!Bağımlılık yapmayan ve aslında mutluluk olmayan bir gülümsemeyle sarılıyorum kabuğuma...Tek koruyucuma...