Konu: Bencillik ve Sevgi Paranoyası

sorgulamam lazım..

Bu gece kafama takılan onlarca soru işaretini bazı satırların sonuna koymalıyım..

Zaman denen şeyin herşeyi nasıl lanet bir şekilde toparladığını gördüm kısa bir süre içinde..o süre nasıl geçti bu değil konum,asıl konu;o sürenin geçip geçmediği..

Geçti..

Ve şunları sordurtuyor..


Birisini sırf kendi bağımlılıklarımız sebebi ile sevmemiz bizi hangi kapının ardına çıkarır?

Bu doğru mudur?

kendimizi bir başkasında gerçekleştirme isteği
kendimizi bir başkası ile değiştirme isteği

bunlar sevgi denen şeyin gelişmesinin iki temel sebebi..
biz susuyoruz..
seni seviyorum dedikten sonra yazılması planlı bütün satırlar boş kalıyor,kalemlerse çöpe..

halloluyor mu herşey birine seviyorum dendiğinde..

katiyen hayır


Kendimi bir başkasında gerçekleştirmek istemem yada onunla değiştirmek istemem arasında ne fark var ki?
farkı bilmem ama kesişme noktaları belli..


Bencillik..

Sevgi sömürülmesi kolay bir kaynak..
üstelik en kötü yanlarından birisi de gittikçe çoğalabilme ihtimalinin yüksek olması..bu kötü,çünkü hızla artan birşeyin sömürülme olasılığı da aynı oranda artacaktır..getirilerinden birkaçı olan şevhet,adrenalin,elde etme arzusu sömürüsünün başlıca efendilerdir..çoğu kez kaçışı yoktur..


Bencilliğin ,gittikçe yüreğimizin ceviz kabuğunu doldurmaya ramak kaldığı sevgiler yumağının merkezinde bizler,herşeyin farkında ama herşeyden habersiz olmanın getirdiği eşsiz ego-mania'nın tavanına vurmalardayız..


Kendimizi Onunla yeniden yaratmak mıdır derdimiz ,yoksa kendimizi onu kullanarak yeniden yaratmak mıdır?


Yoksa özde birbirine karşı zıt saflarda varlıklarını sürdüren bencillik ve saf sevgi bu noktada birbirlerine bağımlı zavallı müdavimler midir?


Konumuz aşk meşk/sevmek odaklı tartışmaktan öte,bunun yolunun bencillik ile kesişip kesişmediğine ışık tutmaktır..


Çünkü kendimizi her defasında bir bencillik ve sevgi paranoyasının ora yerinde çıldırıyorken bulmaktayız..

Yalan mı???

sevgi konusunda çok bencil olduğumuz gerçek.
O kadar seviyoruz ki karşımızdakini kendimizden çok kendimiz olarak görüyoruz.

kendimizi başka bedende yaşatmak istiyoruz.
ama kendi bedenimize haksızlık ediyoruz.

buda severken pek kimsenin umurunda olmuyor ama bişeyler bitince arkanıza bakıyoruzsunuz
ve
!!!!!!!!

Belli bir noktayı asamayan bir kisinin sevgisi karşı KİŞİ İÇİN DEĞİL KENDİSİ İÇİN.
Bunu değiştiremezsiniz.Maalesef.

Kendinden çok birini sevdiğiniz gün.Bencillik ortadan kalkacak.O ortadan kalktığında sende ortadan kalkacasın.

özde birbirlerinden ayrı yerlerde olan bencillik ve sevgi var elde..

eğer kesişiyorlarsa düşünürüm,sorgularım,geçen zamanıma,hatta boyumdan büyük konuşuyor da olsam sevgime de yanarım..

paranoya da yaparım..

sinirlerinirim de..

herkese bencil gözü ile bakarak yaşanır mı

Bencil olmak kötü mü?

Biri bana açıklayabilir mi?

konumuz bencilliğin iyi mi kötü birşey olup olmadığı değil

devam edelim

össlem çok güzel bir konu, üzerine yazılacak çok şey var aslında.Şimdilik kısa bir giriş yapayım.

Bencillik, modernleştikçe gelişen bir olgudur.Eski dönemlerin paylaşımcı zihniyetini geride bırakalı çok oldu.Sistemin kendisinin bencilliği emrettiği bir düzende, bencil olmayanlar büyük kayıplara uğruyorlar.

Öyleki, bencil olmadan varolmak mümkün olmayan bir hal haline geliyor.Buna karşın, paylaşmayı sürdüren ve kendisini toplumun diğer bireylerinden ayrı tutmayanlar da, yine toplum tarafından bir köşeye itiliyorlar.

Bencillerin çevresinde, çember üzerine yeni çemberler kurulurken, paylaşımcı ve etiğin çerçevesinde hareket etmeye çalışan bireyler, karanlık dehlizlerde yalnızlığa terkediliyor.

Bencilliğin olduğu bir ortamda, sevginin de gelişmesi mümkün olmaz.Eğer bir "sevgiden" bahsediliyorsa, bu olsa olsa yapay birşeydir ancak.Sevgililer Günü'nün pahalı hediye paketlerinde, kalpli etiketlerin ve çalıntı, süslü ama yapay sözcüklerin sıradanlığına ve bayağılığına hapsolmuş bir sevgidir.

bu konuya geçenlerde kitabından alıntı yaptığım MURATHAN MUNGAN dizeleri ile eşlik edeyim. umarım çuk diye oturmuştur

Sevgi gerekli olanı istemeden verir, bencillik sadece alır. Ertelenmiş ömürlerin sonunda ayrılık geldiği zaman, sevgi artık var olmadığı için, vedalar da olmaz. Sadece düşmanlık, sadece kin, sadece öfkedir geriye kalan; sadece ölü bir sevgiden götürülen, içimizde birikip dağ olmuş bencilliktir. Çoktan ölmüş bir sevginin kaldırılmaz ağırlığıyla, içimizde yaşamdan kopmuş bir yük taşırız. Vedası olmaz ölü sevgilerin. İşte o cesedi taşıdığımız sürece de, çok zamandır, hiç yaşamadığımız, oburca aç olduğumuz bir sevgidedir gözlerimiz. Oysa içimizdeki cesetlerle kimse sevemez bizi. Hep almaktan yana açlığımız, vermekten yana dönmedikçe, yeni bir sevginin sularında kulaç atamayız. Yönümüzü, ileri dönmeden sevgi bizi sarmayacaktır. Büyümesi için ışık ve su vermeden büyümeyecektir içimizde yeni bir fidan. Yıkıntılardan güzel çiçekler büyüdüğünü görenler, yeniden başlamalarda, geçmişin acılarından sayısız bilgi çıkartarak sevgiyle sarabilirler yaralarını.

sevgi kolay olsaydı aşk diye bir duygu yaratılmazdı. Aşk kolay olsaydı nefret diye bir düşünce olmazdı. Oslem bencillik sevgi ile aynı anlamda yaratılmasaydı gerçek sevgi denen şey herkesin içinde olurdu...