Konu: Aldatıldınız mı?

Aldatıldınız mı?

--------------------------------------------------------------------------------

Kalplerinizi, ruhlarınızı büyük umutlarla, aşklarla sundunuz bir yabancıya. O yabancı keşfe çıktı ve en merak edileni oldunuz bir anda. Mutlu geceler ve mutlu günlere hatta zamanla mutlu hayallere sahip oldunuz en pembe panjurlusundan. Doğmamış çocuklarınıza kaftan misali isimler biçtiniz.

Aşkınızı yaşadınız. Zamanla alışkanlıklarınız başladı. Hani hep derler ya “yerini sevgi almaya başladı”; evet işte ondan oldu. Sevgi anlayışlarınızı tartışırken buldunuz kendinizi. Sevginiz anlayamadığınız bir şekilde pembeliğini yitirir oldu. Sanki biri ışıkları söndürdü ve asıl olan ortaya çıkmaya başladı.

Işık gitti. Özü gitti, heyecanı gitti. Varolan çıkıverdi. Sırayla pembeleşen sonra mavileşen ve sonra siyahlığını sunan bir şeydi. Pembeydi çünkü uçuştunuz. Binlerce kelebek oldunuz .Kim bilebilirdi o anda ömrünüzün kısa olacağını. Sonra inatla mavileştiniz. Hayallerle süsleyip durumu kurtarmaya çalıştınız.Hem de öyle bir mavileşti ki dur durak bilmedi. Giderek özüne döndü. Zirvedeyken mutluluk balonunuz söndü.

Sebep kimi zaman bir yabancı oldu. Beklenmedik bir misafir. Evinize çayınızı içmeye gelmedi. Canınızı almaya geldi sanki. Azrail’den bile daha korkulu gibi geldi gözünüze.
Bu yabancı öyle biriydi ki nurunuzu söndüren o gibiydi. Daveti veren peki kimdi bilemediniz.

Aldatmak kimin doğasıydı kavrayamadınız. Kaşifinizin mi?O mu yapmıştı tüm bunları inanamadınız. Ne için üzmeye karar vermişti bir zamanlar en sevdiğini bu insanoğlu?
”Neden haz alır bu duygudan” diye çıktınız yola ve sorgularken buldunuz kendinizi ”neydi bende eksik olan”.
”Birilerini gözü yaşlı bırakmak mı güzel olan bunu mu seçmişti!”diye yinelediniz;her toparlanmaya çalıştığınızda.

Zamanla kavramları karıştırdınız. Kim ne der korkusuna yenilip yenilip ayaklandınız ve kendinizi bulmaya çalıştınız. Tadilat nedeniyle kapanan kalbinizde kendi kaşifiniz kendiniz oldunuz. Doktorunuz ve aşığınız oldunuz. Hepsini kendiniz yaptınız onca bakışın altında. Kendi ışığınızı kendiniz açtınız. Bembeyaz ve biraz da yeşil serpiştirdiniz. Filizlensin diye. Kalbinizin attığını hissettiniz.

“Aldatan aldanır bunu bilir bunu söylerim” demeyi öğrendiniz.
Sadece sözler bitmişti her şeyin üstünde. İlahi bir şeyler eksilmişti soluksuz kalan göğsünüzde bunu hatırladınız. Kolu kanadı kırılmıştı sevdalı kuşlarınızın. İçinizde uyanan Tanrı’yı sorguladınız. Etrafınızda tavsiyeler, söylenenler; karşında acı olay ve içinde kanayan kalp. Bunlar çevrelerken ruhunuzu yinelediniz ”aldatan aldanır”.
Ritmini bozar hayatın aldatılmak siz de bunu yaşadınız.

“Aldatanı duyguları aldatır. En kötüsü de bu. Kendisinden başka kim yapabilirdi ki zaten bu kadar kötüsünü ”dediniz. Bir zamanlar kolunuzu kanadınızı kıran, bu güven ve bir çok şey. Size neler oldu anlayamadınız.
Adı yok aldatanın. Aldatanın ruhu yalancı. Aldatanın ruhu yok.
Aldatan çok kanattı…
Her ilişki gibi bu da böyle bitti. Elinizde çayınız, aklınızda düşünceler, mutfağınızda pişmeye hazır yeni aşklar… Yaşadığınızı fark ettiniz ve hep yaşayacaksınız.





Burcu Eren

Çok güzel bir yazı

Bende bildiğim kadarıyla birçok kez aldatıldım

Bu benim ya eksikliğimdendi yada çok sevişimden olmalıydı

Yada hep verişimden

Aldatan aldanmıyor böyle bir düşünceyi benimsemiş değilim hala aldatan bunu alışkanlık haline getiriyor ve zevk alıyor

aldatmak sadece cinsel birliktelik yaşamaklada sınırlı kalmıyor sevgilisi olan birisinin bir başkasına düşünce yoluylada yakınlık hissetmeside aldatma kelimesinin sısnırları içerisine girer

ben sınırlarımı henüz bu derece genişletebilmeyi başarmış değilim tabi buda bir başarı sayılır

doğru umarım o karaktersizlik hiç kimsede olmaz
malesef bazıları öyle değil kendilerini bu hareketi yapınca bir şey sanıyorlar

teşekkür ederim yorumun ve paylaşımından dolayı