Kelimeler kifayetsiz, ben sana bunları yazarken,

Tüm şeffaflığımla, kıyafetsiz döktürüyorum,

Onu bilesin öncelikle.

Trafikte başladım bunu yazmaya,

Kafamda oluşturmaya başladığımda,

Minibüsteydim.

Aklıma geldiğinde iki kişi erenköy uzatıyordum.

Yani böyle şakkadanak aklıma geliyorsun demek istemiyorum.

Patavatsızsın hiç demem.

Ama saçlarına benzeyen her kızın,

Önümde ense trafiğini görmem,

Tesadüf müdür?

Eve geldim.

Şu an bulunduğum yerdeyim.

Yanımda olmanı istediğimdeyim.

Uyumanı istediğim, 10 saat boyunca seni uyurken izlemek istediğim,

Ama olmadığını bildiğimleyim.

Çaresizliğimleyim.

Annem balık koymuş.

Demez mi yanına "kıvırcık" ister misin?

Yemem dedim.

Saçlarına kızdım.

Sonra,

Su aldım mutfaktan bardağı devirdim.

Suyu döktüm, sana kızdım.

Beline benzeyen çay bardakları yüzünden.

Ardından montumu astım.

Asarken monta küstüm, kalan saçların yüzünden.

Götürüleri hep senden ötürü olan şeylerden...

Kaçtım.

Kendimi odama attım

Televizyonu açtım. Gece vakti belgesel ile uykum gelsin.

Dedim.

Demez olaydım ki,

"Nesli" tükenmekte olan bir şeyler çıktı.

Televizyonu stand by’a çektim,

Kendimi yatağa.

Yorganı kafama.

Çok geç oldu artık.

Bu havada yazmak kolay değil, yazlar sıcak ve kurak halâ...

Kalemim terledi de zaten, iyice kaçtı havam.

Bitireyim son kafiyeyi de gömüp.

Nesli’m sensin... Ceddim babam...




Volkan Yücel