Konu: Gökçehan Daçe

Ölünce De Üşür Müyüz Böyle Yalnız II



Gözlerin yağıyor karla karışık

Kış…

Hangi uykunun mahmurluğuysa bu,
Çağırma beni artık
alma içine
tuttuğum öğütlerle ufalıyorum
her yerde mantıklılar…
Bir sıyrık bırakmıyor onlarda hüzün
tek bir yara olmaz mı cesetlerde…
Şiirin pimi çekilmiş oysa çoktan!
Ne keskin nişancısın sen hayat!
(s)aklandığım yerden vur beni
şimdi…

Kış…


Kan bile revanla uyanırken
görmesinler kınımda kesmezliğimi
neden mutlu son yazmadığımı
öğrenmesinler…
Yaşamı sana çevirdim
ışıklar senin
oyna kendini
hiçliği anlat,
bir ölünün diriliğine sussun alkışlar

İstersen çağırma
alma içine
evimden uzak öldür,
dalga boyunda…
Saklandığım yerden vur beni…



Gökçehan Daçe

Ben ve öteki



Biz, iki kişiyiz
ben ve diğerim...
bir yanım umudun sınır bekçisi,
öteki hüzün, gidenlerden seferî...
ve sen...
denemedim sanıyorsun belki yazmayı,
oysa...
öte yanım karaladı her satırın üstünü...

Biz, iki kişiyiz
ben ve diğerim...
senin kelimelerinle;
"yazdığımı yaşıyorum, yazgımdan öte..."
Çünkü onlar hüzün, ben değilim!
kadınlarım olmadı benim...
ben onlarındım bilinenin aksine...
dağıldı mı toplanmıyor işte bu iki yanım
onlar hiç bilmezdi,
hep diğeriydi sevdikleri...
birini ötekine terk ettikleri...

Keyfe keder



Sonu virgül bağımlısı hikâyeler...
Tutanaklar, tümceler ve günceler
atmaya kıyamadığım tozlu acılarım var...
ve bir de,
(k)ansız kesiklerim, hiç iyileşmeyen.
Senin de var, biliyorum...
gerçekle mecazi...


Büyük harfle başlardık anlatmaya, hiç unutmadım.
Bir çift terliğe bakıp ağladığım geceler...
Ya veletlik veyahut bilgelikten,
öyle ya
yok ortası,
sonu virgül bağımlısı hikâyeler...
Küçük harfle fısıldamayı öğrendiğimde aşkı,
başka bir adamın bakışlarını giydirdim kirpik sarnıçlara
horozu kur tetiği çek...
Düşerken çıkardığım sesti AŞK.
Hatırlıyorum da...
Önce kesiklerim iyileşti,
zaman geçti
onlardan oldum, diğerlerinden
(b)aşka yabancılıkla suçladığım bu adam...
"tehlikeli madde" yazdım
ve astım göğüs kafesimin üstüne
öyle ya
önce tutuşur sonra yanardı can
heyhat!
Güçlü olmak, his kaybına yol açtı bende
bunu da biliyorum.
Çok heceydi oysa Aşk!
Kaç bilinmeyenli denklem!
Olmadı, olmuyor
imtina ettikçe kederden
kendimden geçiyorum...
Bazen ruh, bazen düşünce
bazen yok olup gidiyorum

Kopan bir kuyruk gibi
kendinden var olmuyor ne ben
ne öte yanım
küçük harfle fısıldıyorum büyük Aşkımı;
bir tek sus duyuluyor...

Gerçek Sevgililer Öldürüyor O Hayal Sevgiliyi



“Gidemedim bir türlü... İçeride, saklandığını düşündüğüm kapıların ardında, bir anahtar sesi duyma umuduna erteledim yaşamı… Hep bir umut vardı bu koca okyanusa rağmen… Seni sevmemeyi ya da hiç tanımamayı, arkama dönüp bakmadan çekip gidebilmeyi yani daha güçlü olabilmeyi, kısacası sana benzemeyi ne çok istedim bilemezsin”…

Gerçek sevgililer öldürüyor o hayal sevgiliyi,
Birlikte solumak ne zor...
Dikenli tellerini buluyor yara,
düşeceği uçurumu buluyor hayat
uzun yollar aşıp, sehpayı buluyor yazgı
Birlikte ölmek ne zor,
Kan ayrı süzülüyor yürekten, ter ayrı...
Gerçek sevgililer öldürüyor o hayal sevgiliyi...

Poet Ballad



Donduğu an işte zamanın
Maddenin sona eren buyruğu
herkesin bilmediği ifade;
gözleri kısıklaştıran
hani öleni kahramanlaştıran...

Hamle!

ve ardından son perde…
Birimiz hızlı
diğeri ölümlü
edilgin bir bekleyiş
gözleri kamaştıran...

Donduğu
ve dokunduğu an zamanın...
Suskun bir masalın sığındığı tekil ve arınmış ifade,
hani herkesin bilmediği,
kaçmak gözlerde bu kadar...

Pusulayla kalem çıktı ceplerinden,
yaşam ve ölüm dizelerinden…
Kutsal bağıntı
biçimin sonu
tümcenin,
nesnenin...





gokcehan.com'dan alıntı