Konu: İcLaL Aydın Şiirler & Yazılar

Geçtiğimiz yolları unutuyoruz...Kapının kenarına attığımız çentikleri...Hani bu ay boyumuz ne kadar uzamış diye..Mutfak tezgahına tırmanmak için
çekiştirdiğimiz sandalyeleri ve çalıp çalıp kaçtığımız kapı zillerini unutuyoruz.Bir zamanlar bizim de çocuk olduğumuzu,bizi de anlamadıklarını unutarak büyükler dili kullanıyoruz bugün.Nasılsa çocuktur,unutur diyoruz...

Unutuyor ama mutlu olmuyor...Ah, o çocukluğun sevinci ve endişesi...Bitip tükenmez hayalleri...Bir masal çok geliyor,bir çizgi filmi paylaşmak zor...Anlatmak ince ince,açıklamak hayatı bir çocuğa yorucu geliyor biz büyüklere....

Oysa bir gün ofisi terk edip,ağaçlara tırmanmak ve dizlerimizi kanatmak istiyoruz...
Ve katıla katıla gülmek,burnunu çeke çeke ağlamak,bir şeftaliyi sularını akıta akıta yemek istiyoruz...
Yakan toplardan sakınmak,misketleri ceplere doldurup parka sallanmaya gitmek istiyoruz..
Çocukken gitmek duygusunu bilmiyor ve hep büyümek istiyoruz...

Birileri birşeyleri anlatırken anımsayıp,ben de çocuktum diyor ve tekrar unutuyoruz...

Çünkü işler var yetişecek,yetiştirilecek...

Buruk bir gülümsemeyle vakti yok kimsenin çocuk olmaya...

Bir ormanda kaybolmaya.....

İCLAL AYDIN

Nasılsa çocuktur,unutur diyoruz...

Unutuyor ama mutlu olmuyor...
aslında unutmuyor çocuklar içlerine taa derinlere gömüyorlar...
bazende gömemiyorlar ve çok canları acıyor ,acıtıyorlar..
sağol canım ellerine sağlık ...bildiğim ama tekrar okumaktanda zevk aldığım bir yazı-şiir alana çok mesaj var aslına

http://www.turkyasam.com/showthread.php?t=524139

bir çocuk kolay unutmaz...sadece unutmuş gibi görünür....


kendimden biliyorum....

Dün aniden uzaklarda, nicedir gitmediğim yerlerde, nicedir görmediğim insanların arasında olma isteği bastı birdenbire...

Hani olur ya, durduk yerde...

Ruhunuz, bedeninizin oturduğu sandalyeden kopar, havalanıp kıtalar aşar ve bambaşka bir coğrafyaya doğru kanat çırpar.

Kıştan kaçan bir göçmen kuş gibi hayatı dayanılır kılan bir sıcaklığın peşine düşer.

"Üşümüş ruhların mucizevi göçü..."

Böyle anlar için ideal dostları vardır insanın...

Onlar sabırlı bir sığınak gibi bekler sizi...

Bilirsiniz ki, sizden bir beklentisi yoktur. Kanayan yaralarınızı apaçık gösterebilirsiniz. Dinlerken, onun da yaralanacağını, kanayacağını bilirsiniz. Zaten işte bunu seversiniz.

Önyargısız sever sizi...

Sırlarınızı kutsal bir emanet gibi saklayacağından, onları içki sofrasına meze, sizi kurda kuşa yem etmeyeceğinden eminsinizdir.

Günün birinde "Ama bir tarihlerde ben senin için şunu yapmıştım" diye çıkıp gelmeyeceği kesindir.
Kocaman bir koldur o; dara düştüğünüzde sizi tutup çekecek;

Geniş mi geniş bir göğüs, daraldığınızda başınızı dinlendirecek;

Bir müşfik el, saçlarınızın arasında gezinecek; Ve dikkatli bir kulak, sizi can kulağıyla dinleyecek.

İşte en naçar olduğunuz anlarda o kola tutunur, o göğse başınızı yaslar, saçlarınızı o elin şefkatine bırakır ve o kulağa fısıldarsınız dertlerinizi...

Dün sabah saat tam 9.46'da oturduğum yerde kalakaldım ve etrafımda gördüklerimin fotoğrafını çektim.

O an... O mekan... O insanlar... O bitmek bilmez rutin...
O an işte kopmak istedim bütün bunlardan...
O sevgili kol, o kara saçlı kız çocuğu, beni tutup çeksin diye bekledim.
Onun yanında olsam ya da o, bu fotoğrafın içinde olsa, hayatın nasıl bambaşka bir renge bürünebileceğini hayal ettim.
Ona duyurmadan, ona kaçtım.

Acaba uzakta olması mıdır onun en büyük cazibesi..?

Yakın olsak o da mevcut fotoğrafın içinde mi olurdu; öyle sıradan, öyle renksiz..?

Mesafe midir acaba, onu her an özlenen bir düşe çeviren..?

Sahi niye herkes bu kadar yalnız ve yaralıyken; hepimiz bu kadar yalnız ve yaralıyız?

icLaL AydıN

Böyle anlar için ideal dostları vardır insanın...

Onlar sabırlı bir sığınak gibi bekler sizi...

her zaman değil......

hayatın bir yüzü de budur zaten

GerÇek Dostlar Her Zaman Yardimci Olur. Yeter Kİ Bİz GerÇek Dostu Bulmayi Bİlelİm.

Acaba uzakta olması mıdır onun en büyük cazibesi..?

bilmem belkide


Yakın olsak o da mevcut fotoğrafın içinde mi olurdu; öyle sıradan, öyle renksiz..?

asla olmazdı

Mesafe midir acaba, onu her an özlenen bir düşe çeviren..?

kesinlikle evet evet

Sahi niye herkes bu kadar yalnız ve yaralıyken; hepimiz bu kadar yalnız ve yaralıyız?

elimizdekilerin değerini ya bilmiyoruz yada kaybedince anlıyoruz

Kaybetmemekte Bİzİm Elİmİzde. Maalesef Egolarimizi Ve Gururumuzu Atamiyoruz.
Ne SaÇma Olgular Aslinda Sevgİnİn Yaninda...

karacaoglan tarafından gönderildi.

GerÇek Dostlar Her Zaman Yardimci Olur. Yeter Kİ Bİz GerÇek Dostu Bulmayi Bİlelİm.

bulduğumuzu sanarız çoğunlukla....