duruyorum...kipirtisiz öylece ...serin bir yaz aksami da sanki balkonda esintinin keyfini sürüyorum,elim bos ne bardagim var icinde cayla,ne de sigaram...kendi sigarami bile icmiyorum..durgun,sessiz,garip bir halim var.böyle olmamaliydi ben kendimi bilmiyor muyum?ya delice sarilir isime kosturudum ordan oraya ya cöker bir kafeye kitap okurdum is saatlerinde.hepten degisti tepkilerim demek,söylemisti de bir arkadasim inanmamistim söylediklerine,gercekten ben kendi bildigim,tanidigim ben degilmisim..
peki ne zamandir?
sabah yine zor ama kararli uyaniyorum,icimde aci yok..sadece anlamsiz bir bosluk var.bundan sürekli bir seyler yemek istiyorum ya da alisveris yapmak...ama bu kahrolasi bir bosluk.kelimeler anlamsiz,sarkilar yalanci...giysiler anlamsiz herkes,hersey anlamini yitirmis de bir grilige bulasmis sanki aniden.eski fotograflarin donuk gözleriyle bakiniyorum ...koca bir oyun icinde sürükleniyorum ve oyun oldugunu farkediyorum sanki hayatimin herbir karesini..avazim cikincaya dek bagirdigimda ne saniyordum peki?bir damla gözyasi aksa belki icimden cok yük kalkacak bu bunlerce tonun altinda ezilen ruhum sakinlesecek...ya da o bir damla bardgi tasirip bir sel felaketine de neden olabilir,derinliklerde beni bekleyen izimin oldugu yere cekebilir.ama ben kipirtisi öylece duruyorum.keskin dalgalarin bicak darbelerini izlerken...kipirtisiz duruyorum.firtina öncesi sessizlik bu biliyorum.ama bu firtina da eskilere benzemeyecek...bekliyorum


LinkBack URL
About LinkBacks


Alıntı Yaparak Cevapla
