Unut,
Ne yaşadınsa, ne gördünse unut artık.
Bilmelisin ki hatırladıkça kanayan ellerini
Bensizlik ormanında yok olmaktır sonun.
Unut diyorum sana,
İstemesen de.
Benden sonrası olmasın yaşamında,
Ben geçmemeliyim artık gözlerinden,
Her gördüğün kara kedi beni anımsatmamalı sana.
Sen ki her şeyden üstün olan...

-Hayır.

Hayır mı? Neden?

-Kanayan ellerimi, kara kediyi, gözlerimden geçen seni unutmam ben sevgili.

Canın yanmakta ya gün gün, erimektesin be kadın neden anlamıyorsun?
Unut beni, sil benliğinden.

-Silemem. Bahar geldiğinde sevinemem yoksa, sonbaharda kederime gömülemem. Sen benim dört mevsimimdin. Seni unutursam biter koca bir yaşam.

-Hem sen, gözümün nuru, sen unutabilecek misin beni?

Hazanımı hatırlattın bana lakin, ellerimi bulamıyor artık gözlerim. Bastığım yerler yer değil sanki. Biz ki canımın içi, biz ki yaşama direndik. Olmadı. Hayat, yendi.

-Yoksa biz mi yenilgiyi kabul ettik? Kolay mıydı bir yaşamı gözlerle doldurmak?

Ama...

-Arkanı dönme bize. Bak bir yol var ki önümüzde...

Var ya... Bak karanlık, kasvetli. Sesleri duyuyorsun sen de. Bizi, sevdamızı bekliyorlar, parçalamak için. Dokundurmam ben bu sevdaya kimsenin ellerini.
Onlar ki bizle doğmadılar, fakat bizle varlar. Çekemediler bu sevdayı ey gönül.
Çek git artık. Tanıma, sevme, bilme beni.

-AŞKIMMMM....

Artık anma adımı ama bil ki her bahar açacağım ben ayağının bastığı yerde. Sarı mı dersin, eflatun mu, yoksa o çok sevdiğin beyaz mı? Ben her bahar bu sevdaya doğacağım.
SEVGİLİLER GÖRDÜK, SEVENİ YANGINLARDA BIRAKIP,


YABANCI TENLERDE KENDİNİ TÜKETEN.
İHANETLER GÖRDÜK,


YALANLAR GÖRDÜK,BİZİM OLAN HERŞEYİ BİR BİR YAĞMALAYAN.


ARTIK AĞLAMAK VAKTİYDİ, AĞLADIK.




APANSIZ TERKEDEN SEVGİLİYE DEĞİL KENDİMİZE AĞLADIK.


AŞK ÜZRE, AŞKA AĞLADIK.KİMSELER BİLMEZDİ BİZİ.


CANIMIZI ADADIĞIMIZ SEVGİLİ BİLMEZDİ.KAHRETTİK.


KARABASANLAR ÇÖKTÜ GÖZLERİMİZE,


BİRGÜN BİLE AH ETMEDİK.SEVDİK. HEPSİ BU!


YALNIZLIK HİÇ BU KADAR ANLAMLI OLMADI...