Trenler

ilk trenle gelirsin diye
erken kalktım bu sabah
ne bu hal deme diye
traş oldum
sorarsa gösteririm dedim
son şiirimi aldım yanıma
beraber yapacağımızı hayal ederek kahvaltıyı
aç çıktım evden
hangi yolu kullanabileceğini düşündüm
o yoldan gittim istasyona
ola ki yolda karşılaşırız diye

ilk tren göründü
bu ilk tren mi diye sordum birkaç kişiye
ayağa kalktım daha yanaşmadan
belki camdan bakıyorsun diye
merdivende bekledim
orada mutlaka karşılaşırız diye
kimse kalmadı inenlerden
gidip raylara küfrettim

orada güneş doğmamıştır dedim
bırakmamıştır annesi karanlıkta
açılmaya çalışan gözkapaklarını
getirip gözlerimin önüne
ikinci treni bekledim
kahvaltısız göndermez diye umutlandım
ikinci tren hızlanırken
dördüncü tren yaklaşıyordu
ana kız son bir kez sohbet ediyordur diye
kendime ümit telkin ederken

belki bugün gelmez
diye geçirdim içimden bir an
ama ya gelirse diye bekledim
acıktım
ben yemekteyken gelir
diye yemedim
yoruldum
her yaklaşan trenle
ayağa kalktım yine de
aç ve yorgun gelirsin diye
aç ve yorgun bekledim

son tren de geldi
seni o da getirmedi
raylara küfrettim
kapılar kapandı
uyuyakalmıştır içeride
diyen cılız bir ses vardı içimde
gidip kapılara küfrettim

yarın ilk trenle gelirsin diye
eve gidip yarınki ilk treni bekledim
belki rüyama girersin diye
uyudum
sık sık uyandım
belki uyandığımda
yanımda olursun diye

Murat ÇETİN
13, 16 Ekim 1997

Murat Çetin