Konu: Bir Bitişin ANATOMİSİ..!

Gözünü açtığında yüzüne vuran güneş, onu bu sabah daha farklı uyandırmıştı sanki...
Bir devinim halinde içinde bir şeyler akıyordu sürekli...
Midesi karıncalanıyor, göğsü şişiyordu...
Ama korksa da bu kıpırtıların üstüne geçemiyordu...

Yataktan kalktığında ayakları yere basmıyordu sanki...
Hedefini bilmeyen birkaç adım attı...
Sonra tekrar yatağa oturdu...
Kıpırdamadan durdu bir süre...
Ama sonra aniden kalktı ve tekrar dolandı...
Perdenin arasından sızan güneşi, daha iyi görmek için pencereye gitti ve güneşe baktı...

“Bana neler oluyor, bu hissettiklerim hiç yaşamadığım tatmadığım bilmediğim duygular...Bu duyguların topraklarına ayağımı hiç basmadım ben...Şimdi bu tanımlayamadığım yer başımı döndürüyor... Havayı tanımlayamıyorum, suyu, ateşi, rüzgarı…”

Çenesine kadar düşen o elmas gibi gözyaşı, onu kendine getirdi...
Eliyle ıslak yüzünü sildi ve gülümsedi camdaki yansımasına...
“İşte bunu tanıyorum,ama bu içimde kalan tek gözyaşı...”

Arkasına döndü...
Sevdiği adamı izledi, izledi, izledi...
Kendini onda kaybedene kadar izledi...
Saçlarını, kirpiklerini, çenesini, boynunu, parmaklarını, tırnaklarını…
İzlerken,onun vücudunda ona duyduğu sevginin içinde kaybolmuştu...

Kendini savaşa hazır hisseden bir komutan edasıyla o adamın yanına gitti...
Bu aşk savaşına hazırdı sanki...
Midesindeki karıncalanmalar artmıştı...
Sevgilisini öptü alnından, sonra o bebek gibi uyuyan gözlerinden...
Sonra dudaklarına küçücük bir buse kondurdu yüreği çağıldayarak... Geri çekildi, elini tutuyordu sevgilisinin...
Uyuyan gözlerine bakıyordu...
Sanki odadaki her şey, duvarlar, ayna, masa onları izliyordu...

Ve konuştu...

“Gitmeliyim sevgilim...”

“Gitmeliyim sevdiğim...”

“Gitmeliyim...”

Elini elinden çekti...
Artık duvarlar,ayna ve masa onları izlemeyi bırakmıştı...
Üstünü giydi...
Aynada kendine baktı...
Eliyle saçını öbür tarafa attı...
Çantasını eline aldı....
Sonra…
Sonra kapıyı açtı ve çıktı...

Eksik olan tek şey,bu defa arkasına bakmamasıydı...
Bilirdi bakarsa gidemeyeceğini...
Bakmadı...
Bildi...
Ve...
Gitti...
Bu hikaye o anda bitti...!

alıntı....

Kendini savaşa hazır hisseden bir komutan edasıyla o adamın yanına gitti...
Bu aşk savaşına hazırdı sanki...
Midesindeki karıncalanmalar artmıştı...
Sevgilisini öptü alnından, sonra o bebek gibi uyuyan gözlerinden...
Sonra dudaklarına küçücük bir buse kondurdu yüreği çağıldayarak... Geri çekildi, elini tutuyordu sevgilisinin...
Uyuyan gözlerine bakıyordu...
Sanki odadaki her şey, duvarlar, ayna, masa onları izliyordu...

bunu yapıpta...giden...alçaktır..alçak!

güzel yazı ... tşkler.

hiç bir gidiş sebepsiz değildir...


gelişlerin sebepsiz olmadığı gibi.


tşkler

herşeyde sebep aramamak gerek... hayatı bazen frenlemek ve durup etrafa bakmak gerek...

emek verdiğim birşeyin elimden , öylece kayıp gitmesini izlemekten nefret ederim. ama bazen, elimde olmadan kaybederim...

hayat... çok gaddarsın...