Puslu soğuk hava, dökülen yapraklar

En sevdiğim mevsimdi sarı sonbahar
Artık değil

Kalbimde hüzün aynada üzgün yüzüm....



Şarkılar bile direkt olmasa da faturayı sonbahara çıkarıyor çoğu kez.Ne güzel mevsimdir oysa sonbahar...Ama biraz hüzün dolu olduğu inkar edilemez tabi.Yazın o parlak güneşi, yemyeşil doğası, pırıl pırıl havasının karşısında insanlarda kıpır kıpır ve neşeli dolaşırlar etrafta.

Ama havanın bulutlanması, kararması o pırıltılı yeşilliğin yerini kahverengi tonların almasıyla birde yağmurların başlamasıyla insanlarında ruh halleri değişiyor.

Son zamanlarda konuştuğum insanların çoğu –ki bende dahil- ya bunalımda ya depresyonda hiç olmadı stresteler.Zaten genelde çok dengeli bir hayat yaşayamasak ta sanki bu sonbahar daha da tetikledi hüzünleri...

Zaten kendimizi ne zaman kötü hissetsek bir sorumlu aramaz mıyız. Bu seferde sonbaharı suçluyoruz."hava kasvetli içim sıkılıyor" cümlesi çok sık tekrarlanır oluyor bu aylarda.

Ayrılıkların mevsimi oluyor sonbahar.Yağmurdan ıslanmış boş sokaklarda daha da yalnız hissettiriyor insanı.Sanki herkes bırakıp gitmiş gibi geliyor, hep sonbaharın hep yağmurların yüzündenmiş gibi geliyor.

Yağmur damlaları cama vururken, hele de fonda hüzünlü bir müzik varsa bir bir akla gelir hatalar, mutsuzluklar.Yazın o pırıltılı güneşinin arkasına saklanan, sandıkların içine koyup gizlenilen hüzün tekrar çıkar bu mevsimde...Sorular daha çok yankılanır beyinlerde, keşkeler su yüzüne vurur.

Sandıktan çıkarılan naftalin kokulu hüzne birde dökülen yaprakların solmuş renkleri eklenince cevapsız sorular daha da tahammülsüzleşir.

Sorgulamalar başlar sonra.Bir cebimize hayallerimizi koyup diğer cebimizde gerçeklerle çıktığımız yolda sorarız kendimize "neydi yapmak istediklerimiz? Şuan neredeyiz?"

Mevsim sonbahar ya hüzün mevsimi, hayallerimizin dolu olduğu cebin delik olduğunu ve hayat denen yolda hayallerimizi döke saça geldiğimiz noktayı görme mevsimi...

Bütün suç sonbaharın mı? Tek sorumlu puslu hava mı?Yoksa biz yüzleşmekten korktuğumuz hüzünlerimizle sonbaharın arkasına mı sığınıyoruz.

Ne güzel mevsimdir oysa sonbahar.Adına şiirler yazılan......

Şimdi sonbaharım,
Dallardan tek tek düşen benim.
Sürüklenen o kuru yapraklarım, yol kenarlarında
Şimdi deli deli esen rüzgarım.

Şimdi sonbaharım, ümitler can çekişmede,
Şimdi yağmurlarda yıkanıp, karla örtünmek zamanı
Kışa mahkum bir faninin ebedi kuytusunda
Yaşanmamış baharları düşlemek zaman
alinti