“SEN” KESİLDİM

Kekremsi tadı hayatın, dudağımda,
ne söylesem anlaşılmazım.
Cevabım lâm ve elif olur,
sensizliğin içimi hüzün kesen yanına.
Lâl olur kalırım, yokluğunda…



Sana denk düşenleri bulamayışım,
varlığın değil…
Yokluğunun, hayatta barınamayacak kadar,
“sen” oluşu …
Kalemi her elime aldığımda, kâğıdın bembeyaz kalışı…



Üstlenmez sevdamı gidişinin yetimliği,
öylece kanarım.
Yusuf misali atıldığım dipsiz kuyudan, sonunda,
“sen” olarak çıkmanın yüceliği.
Yüreğim Züleyha artık, dön(me) sen geri…