Bir 8 Ekim yalnızlığı yaşıyorum...İçime doluyor yine korktuğum karanlıklar,zindanlar,karalar...Yıldızlara yenilmiş yine yağmurlar.Yine de sevdalarını kurutmaya kıyamıyorlar.Yakamozlar bir gelip bir gidiyorlar.Onlar da umutlanmışlar,onlar da bir çift karadenize aldanmışlar.Artık Karadenize açılmaktan korkar olmuşlar.Bir hırçın alaborayla boğuluruz sanmışlar...
Bir 8 Ekim yalnızlığı daha...8 Ekim ağlayışları ölümden beter.Akmaz ki gözyaşları yüreğinden her seher.Kilitlersin sevdaları yüreğine,söyleme gözlerim dersin yine de dayanamz sevdiğine gider.Anlatmak istemese de anlatamadıklarına der "söyleme,söyleme yoksa yine sever"Yüreğimden bir parça daha gider bu 8 Ekimler...
Ve Ekimler en ço ekinleri sever.Bir unutuş daha hatırladıklarını..."Unut!" diyor ekinler sevdalarını.Yine de ekinler hatırlatıyor unuttuklarımı.Güneşler ekinlere getiriyor bir çift karanlığı...
Oysa güneşleri sever yine de ekinler;ama kurumak ister yaşamaya rağmen geldikçe 8 Ekimler...
SEVİLAY