Okyanus kızıydım ben...Yakamozlardan başkası alamazdı yüreğimi yüreğimden.Yalnızca kendimle bütünleşir kendimi yaşardım ben.Okyanuslara rengini gökyüzünün verdiğini bir türlü kabullenemezdim zaten...
Bir öğle vaktiydi toprak gözlerine gömülüşüm.Gözlerinde kaybolup toprak azabı çekmekti sanırım ölüm.Yüreğime kilitlenen güzel bir sancı gibiydi sevdan çözemediğim düğüm düğüm...Ne okyanuslardan geçebilirdim ne de senden o gün.Bilinmeyen baharlarda,bilinmeyen okyanuslarda kaybolmuştu gönlüm...Şimdi çığlık çığlığa nefes alıyorum ve hala bağırıyorummrüm,gönlüm...Okyanusların hırçınlaştığı gün koşarak sana geldim zamansız okyanus gözlüm...
Bir masalın sonuydu bugün.Ben okyanuslara seviydim,sen yıldızları seçtin;yıldızlar güneş doğduğunda unutur gökyüzünü;ama okyanuslar gökyüzünden alsa da rengini,gündüz yakamoz düşürmese de denize kurumazlar...Onlar gökyüzünün bile aynasıdırlar ve asla sevdalarını unutmazlar...
Bir de yıldızları da hala sevsen ve beni de bir gün özlersen her an "gel" zaten...
OKYANUS KIZI...
SEVİLAY