Gülmek güzel olsa gerek...Anlattı küçük bi çocuk geçenlerde,coşup dururmuş gülümseyince yürek.Onun masallarında yazılıymış gerçek gülümsemeler bir tek...Kilitler,i yokmuş en güzel dünyaların.En ağır mutsuzlukları oyunu kaybetmek ya da hiç oyun öğrenmemek.Bütün güzelliklere açılırmış kapıları yeter ki içinde olsun bir damla gülümsemek.Kocaman yüreklerini doldururmuş sevgiyle masallardaki büyük kanatlı melek ve elbette gülümsemek için gerek kalmazmış vermeye emek.Onlar dünyanın en akıllı insanın bulamadığı en zenginin alamadığı bir sır bulmuşlar adıevmek...
Sevmek güzel olsa gerek...Yine onlar anlattılar masallardan,sevmekmiş keşfetmek ve elbette keşfetmekmiş sevmek.Mutluluğu ya da mutsuzluğu;ağlamayı veya gülmeyi,kötülerle alay etmeyi sevmekmiş dünyayı terk etmek ve masalların dünyasına gitmek.Dünyaya geldikleri an istemişler masallardaki ülkeye göç etmek,buralardan gitmek ve elbette terk etmişler gülümseyerek...
Dedim ki onlara:nedir sevgi?dediler ki;sevmeye aramaya yok ki gerek,kendine sarıl aynaya bak gülümseyerek...
Peki ne kadardır sevmek?"Kollarını açabildiğin kadar,sevmeyi bilmeyenleri bile sevmek kadardır sevmek..."
SEVİLAY
__________________