Konu: Halil Cibran

Fakat ben,uykuda değil,öyle güneşinin tüm uyanıklığı içinde derim ki,yel,dev meşelerle en çelimsiz otlarla konuştuğundan daha tatlı dille konuşmaze aşkıyla rüzgarın sesini daha da tatlı bir şarkı haline getirenden yücesi yoktur.


Keşke güneşi ve rüzgarı daha çok ten ve daha az giysiyle karşılayabilseydiniz.
Çünkü hayatın soluğu gün ışığında,eli ise rüzgardadır.


Unutmayın ki toprak çıplak ayaklarınızı hissetmekten zevk alır ve rüzgarlar saçlarınızla oynamanın özlemini çeker.


Çünkü yeryüzünün yüce ruhu,en düşkünlerinizin ihtiyaçları karşılanana kadar rüzgarın sırtında huzur içinde uyuyamayacaktır.


Ruhunuz rüzgarların sırtında başıboş dolanırken
Kusur işlersiniz başkalarına ve dolayısıyla kendinize karşı,
Tek başınıza ve korumasız bir halde.


İçinizde pek çok şey hala insan ve pek çok şey henüz insan değil.


İnciteni kınayacak olan varsa,incinenin de ruhuna baksın.


Ama yükleyemezsiniz pişmanlığı masumların yüreğine,suçlularınkinden de kaldıramazsınız.
O çağrılmadan çalacaktır kapıları geceleri,insanlar uyanıp kendilerine baksın diye.


Ya ormanın ren geyikleriyle karacalarını doğru yoldan aytrılmış,serseri şeyler sayan boyunduruğuna aşık öküz.


Siz rüzgarla yolculuk edenler,rotanızı çizebilecek rüzgar gülü var mıdır?


Orphalese halkı,davulun sesini boğabilir,lirin tellerini gevşetebilirsiniz ama tarlakuşuna şakımamasını kim buyurabilir?


Zorba özgür ve gururlu olanlara nasıl hükmedebilir,eğer onların kendi özgürlüklerinde bir zorbalık,kendi gururlarında bir utanç yoksa?

Derler ki, çakal da, köstebek de
aslanın susuzluğunu giderdiği
aynı ırmaktan su içer.

Ve kartal ve akbaba gagalarını
aynı lese daldırırlar,
ölünün huzurunda
barış içinde, beraberce.

Tanrısal eliyle arzularımı dizginleyen,
ve onura ve gurura olan açlığımı
ve susuzluğumu arttıran sevgi...

İçimde güçlü ve değişmez olanın,
zayıf benliğimi baştan çıkaran
ekmeği yemesine,
şarabı içmesine
izin verme

Varsın aç kalayım,
ve yüreğim kavrulsun susuzluktan,
ve ölüp yok olayım;
yeter ki senin doldurmadığın bir bardağa
veya senin kutsamadığın bir kaseye uzanmasın elim.

Halil Cibran

Sen Ve Ben

Dostum,
Sen ve ben
Hayata hep yaban kalacağız.
Birimiz diğerine
Ve her birimiz kendisine.
Senin konuşacağın
Ve benim seni dinleyeceğim güne değin.
Sesini sesim sanarak.
Ve karşında durduğum güne değin.
Bir aynanın karşısında duruyormuşcasına...

Halil Cibran

AŞK

Aşkı konuşmak için,
dudaklarımı kutsanmış ateşle temizledim,
ama hiçbir sözcük bulamadım.

Aşktan haberdar olduğumda
sözler cılız bir hıçkırığa dönüştü,
yüreğimdeki şarkı derin bir sessizliğe gömüldü.

Ey bana gizlerinin ve mucizelerinin
varlığına inandığım Aşk'ı soran sizler,
aşk peçesiyle beni kuşattığından beri,
ben size aşkın gidişini ve değerini
sormaya geliyorum.

Sorularımı kim yanıtlayabilir?
Sorularım kendi içimdeki için;
kendi kendime cevaplamak istiyorum.

İçinizden kim içimdeki benliği bana
ve ruhumu ruhuma açıklayabilir ?

Aşk adına söyleyin,
yüreğimde yanan, gücümü tüketen
ve isteklerimi yok eden bu ateş nedir ?

Ruhumu kavrayan bu yumuşak
ve kaba gizli eller nedir;
yüreğimi kaplayan bu acı sevinç
ve tatlı keder şarabı nedir ?

Baktığım bu görünmeyen,
merak ettiğim, açıklanamayan,
hissettiğim, hissedilemeyen şey nedir?

Hıçkırıklarımda,
kahkahanın yankısından daha güzel,
sevinçten daha mutluluk verici bir keder var.

Neden kendimi beni öldüren
ve sonra şafak sökene kadar tekrar dirilten,
hücremi ışığa boğan
bu bilinmeyen güce veriyorum?

Uyanıklık hayaletleri,
kurumuş gözkapaklarımın üstünde titreşiyor
ve taştan yatağımın etrafında
düş gölgeleri uçuşuyor.

Aşk diye seslendiğimiz şey nedir?
Söyleyin bana, bütün anlayışlara sızan
ve çağlarda gizli olan o sır nedir?

Başlangıçta olan
ve herşeyle sonuçlanan bu anlayış nedir ?
Yaşam'dan ve Ölüm'den,
Yaşam 'dan daha acayip,
Ölüm 'den daha derin
bir düş oluşturan bu uyanıklık nedir?

Söyleyin bana dostlar,
içinizde Yaşam'ın parmakları
ruhuna dokunduğunda
Yaşam uykusundan uyanmayan biri var mı ?

Yüreğinin, sevdiğinin çağrısıyla,
babasından ve annesinden
vazgeçmeyecek kimse var mı?

İçinizden kim
ruhunun seçtiği kişiyi bulmak için
uzak denizlere açılmaz, çölleri aşmaz,
dağların doruğuna tırmanmaz?

Hangi gencin yüreği, tatlı nefesli,
güzel sesi ve büyülü dokunuşlu elleriyle
ruhunu kendinden geçiren kızın peşinden
dünyanın sonuna gitmez?

Hangi varlık, dualarını bir yakarış
ve bağış olarak dinleyen bir Tanrı 'nın önünde
yüreğini tütsü diye yakmaz?

Dün kapısından geçenlere
Aşk'ın sırları ve değeri sorulan
tapınağın girişinde durmuştum.

Ve önümden çok zayıflamış,
yüzü hüzünlü yaşlı bir adam
iç çekerek geçti ve şöyle dedi :
"Aşk bize ilk insandan beri
bağışlanmış bir güçsüzlüktür."

Yiğit bir genç karşılık verdi :
"Aşk bugünümüzü geçmişe ve geleceğe bağlar."

Ardından kederli yüzlü bir kadın
hıçkırarak şöyle dedi :
"Aşk cehennem mağaralarında sürünen
kara engereklerin ölümcül zehiridir.
Zehir çiy gibi taze görünür,
susuz ruhlar aceleyle içer onu;
ama bir kere zehirlenince hastalanır
ve yavaş yavaş ölürler."

Sonra gül yanaklı bir kız
gülümseyerek dedi ki :
"Aşk Şafak'ın kızları tarafından sunulan
ve güçlü ruhlara güç katıp
onları yıldızlara çıkaran bir şaraptır."

Ardından çatık kaşlı, kara giysili,
sakallı bir adam geldi :
"Aşk gençlikte başlayıp biten kör cahilliktir."

Bir başkası gülümseyerek açıkladı:
"Aşk insanın
tanrıları mümkün olduğunca
fazla görmesini sağlayan
kutsal bir bilgidir."

Sonra yolunu asasıyla bulan kör bir adam konuştu :
"Aşk ruhlardan varlığın sırlarını gizleyen
kör edici bir sistir;
yürek tepeler arasında sadece
titreşen arzu hayaletlerini görür
ve sessiz vadilerin çığlıklarının yankılarını duyar."

Çalgısını çalan genç bir adam şarkı söyledi :
"Aşk ruhun çekirdeğindeki yangından saçılan
ve dünyayı aydınlatan bir ışıktır.
Yaşam'ı bir uyanışla diğeri arasındaki
güzel bir düş olarak görmemizi sağlar."

Ve paçavraya dönmüş ayaklarının üzerinde
sürüklenen güçsüz düşmüş,
çok yaşlı bir adam, titrek bir sesle, şunları söyledi :
"Aşk mezarın sessizliğinde bedenin dinlenmesi,
Sonsuzluk 'un derinliklerinde
ruhun huzura ermesidir."

Ve onun ardından gelen beş yaşındaki bir çocuk
gülerek dedi ki:
"Aşk annemle babamdır,
onlardan başka kimse bilmez aşkı."

Ve böylece Aşk'ı tarif eden herkes
kendi umutlarını ve korkularını bıraktı önüme,
sır olarak.

O anda tapınağın içinden gelen bir ses duydum:
"Yaşam iki yarıya ayrılmıştır:
biri donar, biri yanar; yanan yarı Aşk 'tır."

Bunun üzerine tapınağa girdim,
sevinçle diz çökerek dua ettim:

"Tanrım, beni yanan alevin besleyicisi yap!
Tanrım beni kutsal ateşine at ..."

Halil CİBRAN

48 yaşında haksız ve yalnız bir şekilde ölen Halil Cibran şiire duyguyu katan nadir beğendiğim şairlerdendir.Halil Cibran eserleri paylaşılası insan.Başlık için teşekkürler.

AFORİZMALAR
yalnızca bir kez naçar kaldım:
´sen kimsin?´ diye soranın karşısında.
---
inci
kum tanesinin etrafına
ızdırabın ördüğü mabeddir.
nedir
bedenlerimizi oluşturan özlem
ve nedir
etrafına inşa edilen taneler?
---
bir tür kavuşmadır hatırlayış.
unutuş, bir tür özgürlük.
---
bana
kulak ver
sana ses vereyim.
---
bir çok öğreti pencere camı gibidir.
hakikate oradan bakarız;
ama bizi hakikatten ayırır.
---
kadın
yüzünü tebessümle peçeleyebilir.
---
ağzın yemekle doluyken
nasıl
şarkı söyleyebilirsin?
elin altınla doluyken
nasıl
dua için açabilirsin?
---
bir şeyi elde etmek istiyorsan
onu kendin için isteme!
---
aşk,
aşık ile kadına aşık olur:
biri hayalinin yarattığı,
diğeri henüz doğmamış olan.
---
iki sevgili
birbirlerinden çok, aralarındakini kucaklar.
---
sırtını güneşe çevirirsen
gölgenden gayrı bir şey göremezsin.
---
beni aldattıklarını anlamadığımı
zannedenlerle dalga geçmek için
insanların beni oyuna getirip aldatmalarından
hoşlanmam biraz tuhaf değil mi?
---
kendini tanıdığın ölçüde
başkalarını yargılayabilirsin.
de bana
hangimiz günahkar,
hangimiz masum?
---
beşeri kanunları yalnızca iki kişi çiğner:
deli ve dâhi.
bu ikisidir
Allah´ın kalbine en yakın insan.
---
gözlerindeki öfkeli bakışlarını
dudaklarındaki tebessüm yamasıyla
örtmeye çabalayan kimse
ne kadar da budala!
---
başkalarının yanlışının farkına varmaktan
daha büyük bir hata var mı?
---
bin sene önce komşum bana
´ elemden gayrı bir şey olmadığı için
hayattan nefret ediyorum´
demişti.
dün mezarına uğradım.
hayat
kabri üzerinde raksediyordu.
---
ölüm
yaşlıya memedeki çocuktan daha yakın değildir.
hayat da öyle!
---
kök,
şöhreti küçümseyen çiçektir.
---
hayatın bütün sırlarını çözdüğün vakit
ölümü arzularsın.
çünkü o da
hayatın sırlarından biridir.
---
sen iki kişisin:
biri karanlıkta uyanık,
diğeri aydınlıkta uyuyan.
---
kalplerimizin sırlarını
ancak
kalpleri sırlarla dolu olanlar
kavrar.
---
bugünün en acı hüznü
dünün sevinçlerinin yadedilmesidir.
---
kaplumbağalar
yollar hakkında
tavşanlardan daha bilgilidirler.
----
hiç kuşkusuz
tuzda garip kutsal bir şey var.
hem gözyaşlarımızda var
hem de denizde.
***********************************************

Acınız, anlayışınızı saklayan kabuğun kırılışıdır...
Nasıl bir meyvenin çekirdeği;
kalbi Güneş’i görebilsin diye kabuğunu kırmak zorundaysa, siz de acıyı bilmelisiniz...
Ve eğer kalbinizi, hayatınızın günlük akışını
hayranlıkla izlemek üzere açarsanız;
Acınızın, neşenizden hiç de daha az harikulade olmadığını göreceksiniz...
...Ve kırlarınızın üstünden mevsimlerin geçişini kabul ettiğiniz gibi,
aynı doğallıkla, kalbinizin mevsimlerini de onaylayacaksınız...
Ve kederinizin kışını da, pencerenizden huzur içinde seyredeceksiniz...
Acılarınızın çoğu sizin tarafınızdan seçilmiştir...
Acınız, aslında içinizdeki doktorun, hasta yanınızı
iyileştirmek için sunduğu “acı” ilaçtır...

ellerinize sağlık