Konu: ..::Derviş kaşıkları::..

Bir gün sormuşlar ermişlerden birine; "Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?" "Bakın göstereyim" demiş ermiş. Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine. Derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar.

Ermiş; "Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz" diye bir de şart koymuş. "Peki" demişler ve içmeye teşebbüs etmişler. Fakat o da ne? Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına. En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan.

Bunun üzerine, "Şimdi..." demiş ermiş, "Sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe." Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen, ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa. "Buyrun" deyince her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp, sonra karşısındaki kardeşine uzatarak içmişler çorbalarını. Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan.

"İşte" demiş ermiş, "Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse o aç kalacaktır. Ve kim kardeşini düşünür de doyurursa o da kardeşi tarafından doyurulacaktır. Şüphesiz şunu da unutmayın. Hayat pazarında alan değil, veren kazançlıdır her zaman..."

çok güzel bi paylaşım teşekkürler

İnsan ilişkilerinde süregelen bencillik, aslına bakarsanız, insanın doğasında var. Her insan önce kendisini düşünür ki bunun anormal bir tarafı yok. Ancak, işin karşındakini anlama ve bu anlayışı davranışlara dökebilme kısmı oldukça zordur. Çünkü siz verdikçe, karşınızdakinin de almaya alıştığını ve artık bunun bir kısır döngüden ibaret olduğunu fark etmeye başlıyorsunuz.

Sorun bu mu? Aslında değil. Her insan kendine göre mutlu olma yolları geliştirmiştir. Her insan şansın sadece kendine gülmesini nasıl isterse, karşısındakini, her kim olursa olsun anlama ihtimali o kadar azalır.

Sokaktaki dilencilerden çoğumuz bıkmışızdır. Belki de çoğu cidden ihtiyaç sahibi olmadığı halde bu işe soyunmuş sahtekarlar. Ama içlerinde hiç mi aç yok diye düşündüğünüz olmuyor mu? Açlık insanı eğitir. Buna emin olabilirsiniz. Ancak, bu eğitim insanın fıtratı ile alakalı, iyi ya da kötü yönde gelişir. Birbirini sevmeyen insanların, birbirini anlama olasılığı yine insan faktörü yüzünden çıkmaza girer. Önce sevgi şart. Koşulsuz sevgi. Birine ya da bir nesneye karşı duyulan sevginin, çıkara dayanmaması önemli olan. Bunu başarabildiğinde insan, işte o zaman karşısındakini anlayacaktır. Temennim odur ki, bunun gerçekleşmeyeceğini bilsem de yakın bir zamanda hayatı doğru idrak etmiş nesillerin yetişmesidir. İnşallah bakalım. Çünkü bu eğitim ile olacak bir iş yazık ki değil. İnsan, her yerde gerçek insan davranışlarını umarım ki geliştirebilir.