Konu: Bahattin Karakoç Şiirleri

**Vakit Akşama Kilitlendi
Vakit akşama kilitlendi
Kuşlar da farkında mıdırlar bilmiyorum
Bir gün daha geçip gitti ömrümüzden
Bir elma daha düştü daldan

Vakit akşama kilitlendi
Atlar da farkında mıdırlar bilmiyorum
Esintinin yönü değişti durup-dururken
Gökkuşağı bilezikler takmışlar
Ayakları görünmüyor halhaldan

Vakit akşama kilitlendi
Ya balıklar, onlar farkında mıdır
Dayanılmaz boyutlarda çağrısı ötelerin
Belki kaza, belki kader
Denize bir insan düşüyor sandaldan

Vakit akşama kilitlendi
Ya gardiyanlar, onlar da farkında mıdır
Bir gün daha eksilirken mahpusun cezası
Tâdatta
Bir ceset çıkıyor çuvaldan

Vakit akşama kilitlendi
Hamaklarda sallanıyor Don Kişot şairler
Tanıklık yapmaya reşit değiller
Bir daha, bir daha derken
Son elma da düştü-düşecek daldan

Vakit akşama kilitlendi
'En büyük takım, bizim takım'dır
'En büyük asker, bizim asker'
Hep hava basıp durur körükler
Kırmızı şeritli bir aferin gelecek diye
Örümcek kraldan…

Bahaeddin KARAKOÇ (Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri –Dolunay Yay. ANKARA)

Bahattin Karakoç


Beyaz Dilekçe'den...
Rahman Ve Rahim Olan Adına Sığınarak,
Açtım İki Elimi, Kor Gibi İki Yaprak.

Bir Edep Ölçeğinde Umutlu Ve Utangaç,
İşte Dünya Önünde, Benim Ruhum Sana Aç.

Bu Seyriyen Ellerle, Senden Seni İsterim,
Senden Seni İsterken, Canımdan Çıkar Tenim.

Sana Âşık Ruhumdur, Merceği Yakan Işık
Gözlerim, Cemalini Görmeden De Kamaşık

Bir Mirasyediyim Ben, İflasın Eşiğinde,
Hep Sabırla Çürüyor, İhlas Bileşiğinde.

Kimin Kimlik Ararken, Hem Güler Hem Ağlarım
Yükseklerden Dökülen, Sular Gibi Çağlarım.

Çok Tuzlu Bir Denizim, Her Anım Med ve cezir,
Sana Âşık Olalı, Yüreğim Kutla Esrir.

Döşeğim Kara Toprak, Yorganım Kara Bulut,
Ben Seninle Doluyken, Vurgun Yapamaz Umut.

Her İnsan Günah İşler, Sen’den Saklanır Mı Sır?
Tövbe Dilekçesiyle Sırttan Kalkar Bu Nasır.

Kainatı Yarattın, Donattın, Rızk Verdin,
Kimine Sonsuz Körlük, Kimine Işık Verdin.

”Yanlış Adım Atmayın! ”, Diye İndi Her Kitap,
Sana Açılan Eli, Geri Çevirmezsin Rab.

Ulu Birsin, Sineden Peygamberler Gönderdin,
Gök Yüzüne Yıldızlar, Yere Çiçekler Serdin.

Senden Önce Bir Sen Yok, Kâinatta İlk Sen’sin!
Bu Kâinat Bir Meta, Hepsine Malik Sen’sin!

Rabb’im Seni Tanıyan, Bilir Doluyu – Boşu.
Kapına Geldi İşte, Yorgun Bir Aşk Sarhoşu.

Garibim, muzdaribim Ama Umutsuz Değil,
Seninle Dost Olanlar, Cihanda Mutsuz Değil,

Kulunun Kurbanıyım, Rabb’im Senin Mülkünde,
Garip Kulun, lütfeyle Gülümse Dilekçeme.

Senin İçin Verince, Verenin Feyzi Artar,
Gönülden Bir Sadaka, Dağca Bir Ömrü Tartar.

Kainatta Ne Varsa, Hepsinin Zikrinde Sen!
Hamd Ve Şükür Sanadır, Her Şey Sen’inle Esen!

Sen Ki Sana Geleni, Çevirmezsin Eli Boş,
Âşık Boşa Dememiş: Lütfûn da Kahrın da Hoş!

Bir Beyaz Dilekçedir, Sana Her Yalvarışım,
İmanımla Amelim, Hem Perdem, Hem Nakışım.

Çalı Bile, Kendine Sığınan Kuşu İtmez,
Sen Gafursun, Azizsin, Senin Keremin Bitmez!

Geldim İşte Kapına, Kul Senden Irak Olmaz
Sana Adanmamışsa, Yürekte Yürek Olmaz!

Her Müslüman Bir Kartal, Vurulur Da Pesetmez,
Oruçtan Tad Alanlar, Kemik Peşinde Gitmez.

Bezm-İ Elest'te Sana, Secde Eden Ruh İçin;
Verdiğin Söze Sadık, Doğru Giden Ruh İçin:

Hiç Kimseyi Vatansız, Milletini Devletsiz,
Gönülleri Sevdasız, Şehirleri Mabetsiz;

Bayrakları Rüzgârsız, Ocakları Ateşsiz
Bırakma Ulu Rabbim, Asi Kul Değiliz Biz.

Benden Önce Esirge, Muhammet Ümmetini,
Esen Gitsin Her Kervan, En Sona Ula Beni!

Kâinat Bir Mozaik, Her Şeye Sahip Allah!
Ey Gizli Ve Aşikâr, Her Derde Tabip Allah! ...

Bahattin Karakoç






Acelem Var!
Yarına hükmüm geçmez, heybemde azığım yok
Ecel pusuda bekler ve benim acelem var.
Karanlığın çiğ sesi kalkansız karşılanmaz
Çırpınır tutunacak dalı olmayan kuşlar
Benim de acelem var! ...

Yırtık bir paraşütle gökten atlamak olmaz
Toprak kucak açsa da düşmeden donar kanın.
Mum eriyip bitiyor, zaman deli bir rüzgâr
Son nefes ki takvimde hasatı ölü bir yaz
Ve benim acelem var! ...

Bir bineğim olsun ki rüzgârdan hızlı uçsun
Yeri göğe bağlasın som tevhid urganıyla.
Üstüme kar yağarken içimden tepsin bahar
Dost gönlümü ısıtsın yıldızlı yorganıyla
Benim ki acelem var! ...

Aynayı ayna yapan ışık ile gören göz
Tara kâküllerini çökmeden karanlıklar.
Kuş kafesten uçanda dövünmek neye yarar
Bir kez orman yanmasın neye yarar kül ve köz
Bundan ki acelem var! ...

Şeytanı karıştırma, hep sağlam pusat kuşan
“Biraz daha! ” diyenin avını uyku taşlar.
Yörük atlar aksamaz besmele göynüğünde
Son dergâhta yavaşlar
Ve benim acelem var! ...

Yarın için tapum yok, Hakk’tan gayri kapım yok!
Hamurum mayalandı ve benim acelem var! ...
Her şiirde ruhumu ateşlere veririm
Bir yandan balım akar, bir yandan torçum akar
Yüzü ak gitmek için bu günden acelem var! ...

Bahaeddin KARAKOÇ (Ay Şafağı Çok Çiçek –Beyan Yay. İstanbul / 1998)

Bahattin Karakoç







Ağır Geliyor
Yaralı kuşumun kanadı
Dallara ağır geliyor.
Yere bassa ayağını
Yollara ağır geliyor.

Uzaktan gider bulutlar,
Çiçekken kurur umutlar,
Suna beklemek her bahar
Göllere ağır geliyor.

Nâçar, vurgun gönlüm nâçar,
Kurt kovalar, ceylan kaçar,
Ufuklar bir konar göçer
Çöllere ağır geliyor.

Yolcu yeler yeler yetmez,
Derdi olmayan kuş ötmez,
Hayattan şikâyet bitmez
Kullara ağır geliyor.

Vakti tırnakla kaşımak,
Kızıl alevde üşümek,
Yorgunlukları taşımak
Sallara ağır geliyor.

Sevda bana vurdu geçti,
Kıran geldi, kırdı geçti,
Desem ki ısırdı geçti
Yıllara ağır geliyor…

Bahaeddin KARAKOÇ (Leyl ü Nehar Aşk – TDV. Yay. Ankara / 1977)

Bahattin Karakoç








Ak Ellerim
Beş vakte yeşeren kutsal orman
Yaprak yaprak ellerim
Yapışmış aşk atının gök yelesine
Pamuk sularında ak-pâk ellerim…

Öylesine insan ve Müslüman ki
Öylesine dost, öylesine can ki
Ve öylesine yakın ki
Allah’a, adak ellerim…

Her sabah kaktığımda turfanda
İki esrik ak kuğudur abdest sularında
Kelle sökmeye başlar iman tarlamda
Başak başak ellerim…

Yalan yok, korku yok, kin yok
Döküldü dünyanın ham cümbüşüne
Sonsuza kol atmanın düşleri
Bayrak bayrak ellerim…

Anaç keklik gibi kızgın yatanda
Yüreğimin üstüne üstüne
Besmele göynüğüdür Kur’ân tutanda
Sanki tutmaz öper, dudak ellerim…

Beş vakte yeşeren kutsal orman
Dal budak yaprak ellerim
Vığıl vığıl ışıklarla konuşur
Cümle kötülükten uzak ellerim…

Bahaeddin KARAKOÇ (Ay Şafağı Çok Çiçek- Beyan Yay. İstanbul / 1998)

Bahattin Karakoç







Akşam Olur
Akşam olur mesafeler daralır
Yollar kilitlenir, sesler aydınlık
Bir rüzgâr eser ki türküyle ıslık
Dağlar geçit vermez yolcuya
Burası Anadolu'dur
Mektup yaz
Gün doğar, gün batar balam
Sen uzaksın
Sen uzaksın, gönül ister
Ağlar da avutulmaz

Akşam olur dağlar göbeğime oturur,
İp boğazıma... sesim çıkmaz
Karanlıklar katleder kanım akmaz
Derim, şimdi biri kapımı vurur
Vurmaz
Burası Anadolu'dur
Sen uzaksın
Sen uzaksın, gönül ister
Ağlar da avutulmaz

Yıldızlar kınalı keklikler gibi suya iner
Korkarım ürkütmekten
Zayıfım, gidecek yeri bilmem
Saçların, gözlerin davet eder
Durulmaz
Burası Anadolu'dur
Zaman yorulur gönül yorulmaz
Ama sen
Sen uzaksın
Sen uzaksın balam, gönül özler
Beklerim, beklerim sabah olmaz.

Bahattin Karakoç




Alaca Karanlığında Aşk Yokuşunun
Bulutlar dağlarda örgütleniyor
Yırtılan göklerin gazabından korkuyorum.
Zaman çentik çentik tükeniyor
Çaresizliğin azabından korkuyorum.

Yârin adıyla ıslatıyorum dudaklarımı
Yüreğimde renk renk çiçekler açıyor.
Bir yâr ki yüzünü saklar haramdan
Süzülür prizmamdan al, yeşil, mor.

Cuma günleri gibi en uzun yağmur saçlı
Hasret kokar, sıla kokar, sevgi kokar.
Kabımla kapçığımla ülfeti yoktur
Bakınca daima özüme bakar.

Bir çakır doğandır aşkın sıtması
Geyikler koşuşur damarlarımda.
Körelmiş tırnaklarını rüzgârla sivriltir dağlar
Biraz daha viranız her yitik baharda.

Bulutlar dağlarda örgütleniyor
Dağlardan, çığlardan, sellerden korkuyorum.
Ölü denizlere hicreti anlatmak zor
Aldığını vermeyen yıllardan korkuyorum.

En arkalarda kalmış topal bir bulut
Vadimizin üzerinden seke seke geçip gitti.
Çengelsiz bir türküyle seslendim arkasından
Filim oracıkta bitti…

Bahaeddin KARAKOÇ (Leyl ü Nehar Aşk –Türkiye Diy. Vak. Yay. ANKARA / 1977)

Bahattin Karakoç






Anadolu Türkçesiyle Bir Ulu Çınar Konuştu
Görkemli geçmişime nice yasaklar koyup,
Bizden görünenler kesti benim en gür dallarımı.
Dört duvar ortasında acıdan anıt yüzüm;
Ben eskiden böyle kuru bir ağaç değildim! ...

Yokluk kılıç kuşanamazdı benim toprağımda,
Tuttuğum altın olurdu ellerimde çil çil
Ve her selâmım bir ülkeyi beslerdi tekmil;
Gözüm tok, gönlüm tok, hiç aç değildim.

Sipahiler uçururdum seferlerden seferlere,
Demezlerdi Asya neresi, Avrupa nere?
İnsanlığı benden öğrenirdi palazlanan her kefere;
Şimdiki gibi Batı’ya muhtaç değildim! ...

Elçiler yığılırlar, yüz sürerlerdi eşiğime,
Ufuklar açılırdı, sesime, ışığıma.
Besmeleyle su verilmiş bir çelik kılıçtım ben;
Teneke değildim, saç değildim! ...

Tuna, Sakarya kadar Türk’tü; Fırat kadar Türk;
Kılıç tutan iki kolumdu Kırım’la, Kerkük!
Kestiler, acıdan sarhoşum şimdi kör-kütük;
Kendi derdime bile ilaç değilim! ...

Estergon Kalesi bre aman su başı durak,
Git bulut üstümden, git de Vardar Ovası’na bak!
Ne aşklar yaşamıştır orda yürek;
Hilâldim her yerde, hiç haç değildim! ...

Dün er gibi savaşırlardı başı örtülü kızlarımız,
Bu gün cıscıbıllar, şimdi hepsi birer yalancı yıldız.
Ne ezgiler bizim ezgimiz, ne ağızlar bizim ağzımız;
Has ekmektim, baldım, bulamaç değildim! …

Düşmüşüm çemberine ateşin, yağmurun, karın
Kokularıyla yaşıyorum şimdi o eski baharların.
Sür git önüme çıkan haçlı akbabaların;
Önlerinden kaçacak keklik, turaç değildim! ...

Baş benim başımdı, eller benim ellerimdi
Çağlara hükmeden medeniyetimin mayası adaletti, dindi.
Pis uğurlar yüzünden toprağımın bereketi tükendi;
Ben eskiden böyle yoz-kıraç değildim! ...

Şimdi garip çocuklarım yaban ellerinde iş ararlar,
Kiliselerin gölgelerinde ezik ve sürgün yaşarlar.
El uşaklarıysa her gün bir kökümü daha koparırlar;
Eyvah ki eyvah, ben eskiden böyle dalaç değildim! ...

Bahaeddin KARAKOÇ (İlkyazda – Haziran 1984)

Bahattin Karakoç




Anladım
(Aranağme)

Aşkın hem ateş hem yağmur olduğunu
Kemiklerime kadar ıslanınca anladım…

Adildir Padişahım, yan tutmaz, emek yemez
İnanıp erkine yaslanınca anladım…

Sınırları karıştırdım deliliğin met cağında
Gerçeği, som gerçeği uslanınca anladım…

Fiziğini aşan yanık sesin yeni ufuklara
Nasıl pençe vurduğunu, seslenince anladım…

Aşkın fotoğrafı gözlerimde fer / kanat
Yürek sürekli zikir ile beslenince anladım…

Yaş dorukta, gönül hâlâ çıktığı yolun başında
Başım dağlar gibi sislenince anladım….

Bahaeddin KARAKOÇ (Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri – Dolunay Yay. Ankara – 2004)

Bahattin Karakoç






Anlarım / Anlatamam
Eprimiş giysiler gibi hüzünlü, yorgun
Ve dopdolu bir hâlin var ki anlarım anlatamam! ...

Seslensem dökülecek gülleri gözlerinin
Bu bir deli bahar ki anlarım anlatamam! ...

Has kokunu bir rüzgâr yaralamış süt çağı
Bu öyle bir rüzgâr ki anlarım anlatamam! ...

Yüreğinin parkına ışık ekerken kuşlar
Bu sevdada ne var ki anlarım anlatamam! ...

Ey canımın toprağı, sevincimin kumaşı!
Bu çokluk o kadar ki anlarım anlatamam! ...

Gökleri kucaklarım senin esenliğine
Bu sevgi bir pınar ki anlarım anlatamam! ...

Yüreği yaka yaka derinden akmak nedir?
Gülüm, KARAKOÇ der ki anlarım anlatamam! ...


Bahaeddin KARAKOÇ (Ay Şafağı Çok Çiçek -Beyan Yay. İstanbul / 1998)

Bahattin Karakoç

Aşk
Andolsun bütün örtülere, andolsun bütün örtünenlere ki,
Kar altında terleyerek uyanmaktır aşk.

Yanmış iki cesedin kına gibi külleri arasından
Fışkın sürerce dirilip yeniden yanmaktır aşk.

Cümle ağaç kapıları, cümle demir kapıları aşıp,
Bir gönül kapısına dayanmaktır aşk.

Sevgilinin otağını gökkusağına boyayıp gece-gündüz,
Hüznün safran sarısıyla boyanmaktır aşk.

Yaratmaktır ya da sevgilinin toprağından yaratılmak,
Her nefes alıp verişte yanmaktır aşk.

İsmaili bir gönülle teslim olmaktır bıçağa,
Birini kandırmak değil, bilerek kanmaktır aşk.

Diline arılar konar, koynunda karıncalar gezer,
Sevgilinin ölçeğiyle her zaman sınanmaktır aşk.

İsrafil'in Sûr'unu ruhunda duymaktır aşk,
Suyu suyla yumak gibi aşka inanmaktır aşk.

Bahattin Karakoç

şk Mektubu XXIV
'Az bekle' demeye utanırım
'Biraz daha…' sözü beni öldürür
'Hele kalsın…' demek ipe un sermek
Olacak anında olsun derim
Yüzümü yapacağım iş değil
Yaptığım iş güldürür.

'Şu olursa..' diye bir şartım olmaz
Görücü beklemek temelden sakat
Aşktan başka elimde kartım olmaz
Her 'acaba? ' girişime barikat
Yalanlar, yanlışlar harmanlandıkça
Felç olur hakikat.

'Şunu da isterim..' bir dayatmadır
Ve süresiz bir erteleme
Boşlukta kalan zamanı, zamandan saymam
'Çam sakızı çoban armağanı'
Süte incir sütü damıtırsın, olur teleme
Aşkla taçlanmayan imanı
İmandan saymam.

'Kim demiş, ne demiş, niçin demiş
Nerede, ne zaman ve nasıl? '
Sen cevap beklerken kervan göçüp gider
Kaybeden sen olursun her fasıl
Askıya aldığın süreç
Geriye doğru sayan bir süre olur
Ve çağın geçip gider.

Ey çağı hiç geçmeyen sevgili,
Her mola biraz daha geciktirir vuslatı
Benim acelem var, imtihandayım
Sevdalıyım, tez canlıyım
Ayaklarımın altından yer kayıyor
Başımın üstünden gök-çatı.

Yeryüzü, gökyüzü hareket eder
Sular, bulutlar ve yıldızlar
Rüzgârın kendisi harekettir
Yatarım-kalkarım bir yanım sızlar
Kuş yanım uçar gider
Bende kalanın hepsi sensin
Her sevgi bir berekettir…

Bahaeddin KARKOÇ (Aşk Mektupları - Dolunay Yay. 1999 / Ankara)

Bahattin Karakoç




Aşk Mektubu VIII
Ben sevda bölüğünde kıdemli bir askerim
Hizmetim sanadır ey tacidarım
Canı bir emanet bilir taşırım
Bir ırmak delirir geceleri
Bir yıldız kayar ötelerden
Bir bulut geçer Ay’ın önüne
Birden üşürüm
Ve seni daha çok düşünürüm
----------Kokunu en sevdiğim güle veriyorsun! ...

Hangi şekle dönüşürsen dönüş
Hangi kılığa girersen gir
Bilirim ne kadar gerçeksin, ne kadar düş
Gönlüm bir şahindir takarım peşine
Bulur seni saklandığın yerde
Tutar elinden – eteğinden
Bana getirir
----------Sen kendini kolay ele veriyorsun! ...

Sarmal bir sevdayla yaşarken aynalar derbendinde
Bir Aslıhan oluyorsun, bir Leylâ
Beni de mahkûm ediyorsun değişim sürecine
Bir Kerem oluyorum, bir Mecnûn
Dağlara, çöllere vuruyor içimdeki vâveylâ
Firar ettiğimi bilmiyor bölüğüm
Kırık gönlümde kırk düğüm
----------Adımı dile veriyorsun! ...

İçimde ebedî bir sürgünlüğü yaşarım
Hangi gezegende insem rastlarım izine
Dişlerim beyaz kirazlar gibi hep birden sızlar
Ve gülümserim dişçinin elindeki demir kerpetene
Biraz daha fazla bakabilmek için yüzüne
Bir kaya yuvarlanır boşluğa
Kimse bir anlam veremez bendeki hoşluğa
----------Sense yakıp külümü yele veriyorsun! ...

Ben sevda bölüğünde kıdemli bir askerim
Terhis olsam gidecek bir yerim yok
Yüreğimden başka silah taşımam
Bütün adresleri iptal ettim
Benim senden özge gerçek yârim yok
Bir hakkuşu öter geceleri
Aşk, mektup yazmaya zorlar beni
----------Sense yeri – göğü sele veriyorsun! ...

Bahaettin KARAKOÇ (Aşk Mektupları – Dolunay Yay. 1999)

Bahattin Karakoç




Aşk Mektubu XXVI
Âşıkım diyorum bir yere girerken
Bir yerden çıkarken âşıkım diyorum
Cümle âlemin bana bakışı değişiyor
Eşyanın nakışı değişiyor
Suların akışı değişiyor
Ey sevgili;
Yüreğim sevgine kelepçeli
Aklım senin için çıldırıyor
Kokunu alan gönlüm bir düğün evidir
Şikâyet etmekten utanırım
Ritmin kaynağı sen olunca
Yüreğimin yakarışı değişiyor.

Âşıkım diyorum adımı soranlara
Nerden gelip nereye gittiğimi
Merak edenlere, âşıkım diyorum
Ne zaman bir cönkte, bir güldestede
Sana yaraşır bir güzelleme okusam
Sesimin dokusu değişiyor
Hasretin, vuslatın kokusu değişiyor
Ey sevgili;
Yüreğim sana mahkûm olalı
Her zora severek katlanıyorum
Sevginin ışığı senden olunca
Hayatımın seyri değişiyor

Âşıkım diyorum bulutlara bakıp
Rüzgâra, ırmağa, dağa, ovaya
Ben âşıkım diyorum
Gözlerime yıldız yağmurlan yağıyor
Güneşin içinden bir başka güneş doğuyor
Yüreğim kuş oiup kuşlara karışıyor
İklimin adı değişiyor
Ey sevgili;
Yüreğim sana sevdalanalı
Ne yalnızlık çeker ne dertlenirim
Bağlanmanın merkezi sen olunca
Hayatın tadı değişiyor.

Bahaeddin KARAKOÇ (Aşk Mektupları – Dolunay Yay. Nisan 1999 / ANKARA)

Bahattin Karakoç



Aşk Mektubu XX
Dön
Arkanı dönme yüzünü dön bana
Aştan, ekmekten, sudan ziyade
Muhtacım sana
Beni bu dünyaya
Niçin saldığının farkındayım.

Önce
Bezm-i elest'te yüzleştin ruhumla
Sonrası mühürlü bir damla
Toprak, su, ritim ve nur
Baştan sona evrensel bir mâcera
Hâlime güldüğünün farkındayım.

İrinli
Bir çıban gibi sürdürürken varlığımı
İçimde senin aşk tohumun yeşerdi
Çimdikleyip deştin çıbanımı
Anladım noksan yanımı
Yüreğimin sağaldığının farkındayım.

Yakam
Her zaman senin elinde
Çimdikle, çimdikle, daha çimdikle
Sana mezmurlarımı okuyayım içtenlikle
Bırakma yakamı ey sevgili
Karanlık sislerin, bulutların
Dağıldığının farkındayım.

Temiz
Tertemiz bir kaynaktan içiyorum şimdi
Has güzelliklere adadım gözlerimi
Gönlüm helâl çiçeklerden balözü toplar
Kanatlarım olmuş sevgi
Kefenim sırtımdaymış.
Yanımda taşıyormuşum tabutumu
Kırmışım nefs denen putumu
Bu bir kusur mu
Ölümün peşimden geldiğinin farkındayım.

Olsun
Takdirî ilâhî neyse o olsun
Alıştık ateşe, yağmura, kara
Büyük depremlere, acılara
Düşlerin parça parça
Öldüğünün farkındayım.

Ey sevgili
Gücümle orantılı olmayan yükü
Yüklersen omuzlarıma, taşıyamam
Kalbi dirilten aşkı ise
Hiç eksik etme benden
Hürriyetsiz yaşarım da
Aşksız yaşıyamam
Aklımdan geçenleri teşhirden çok korkarım
Kendim için saklanm
Ama senin ey sevgili,
Her şeyi bildiğinin farkındayım.

Bahaeddin KARAKOÇ – (Aşk Mektupları- Dolunay Yay. 1999 – Ankara)

Bahattin Karakoç




Aşk Mektubu XXX
Kalûbelâdan beri muhacirim ben
Her nereye gitsem ensâr karşıladı
Bir at, bir kurt, bir yılan anladı da
Kendi cinsimden olanlar anlamadı
Omuz vurup geçenlerin açtığı yara
Kevgire çevirdi sevdalı yüreğimi
Ey sevgili,
Ne zaman darda kaldımsa
Hep sana yazdım arzuhalimi
Hep sen yetiştin imdada.

Bir kabir kapınsın ağzında
Ne bir Münker, ne de bir Nekir'im ben
Gezginim, bu yüzden yosun bağlamam
Kalûbelâdan beri muhacirim ben
Herkes için göz yaşı dökerim de
Kendim için ağlamam
Yeni bir sevda türküsü duyduğumda
Turnalar havalanır yüreğimden.


Adına muvaşşah şiirler yazarım
Leylâkî zaman dilimleri bereketlenir
Lâleler esrür emdikleri çiy damlalarından
Aşkın ile yüreğimi pazarlarım
Hangi yöne dönsem hep benimlesin
Ruhum sana uçmaya niyetlenir
Ey sevgili,
Aşkın ile yanar parlarım.

Kalûbelâdan beri muhacirim
Dolaşıp duruyorum diyar diyar
Aşkın deryasında arındı kirim
Artık karanlığı aydınlatacak bir mumum var
Limandaki gemi demir alıyor
Lâhurî şal gibi dalgalanıyor sular
Ay'ın dogması yakın
Hızır'ın vakti mayalaması
Uzak değil
Ey sevgili,
Kamalaklı kara-ardıç ormanlarında
Bengitaşa konmuş bir bahtlı kuşum
Rivayet ne olursa olsun
Sevdana adamış serimi
Bengisulardan içmişim
Bengisularda yunmuşum.

Bahaeddin KARAKOÇ (Aşk Mektupları – Dolunay Yay. Nisan 1999 / ANKARA)

Bahattin Karakoç

Aşkın Âvaresi Oldum
Akılgından bir dal kestim
Sopa yapmak değil kastım
Ben anadan doğma mestim,
Sen gitsen gizin kalıyor.

Yol oldum yoluna ulak
Ne aşım, ne işim dölek
Ne yapar yanmışsa bulak?
İçimde sızın kalıyor.

Avârelik işim oldu,
Gülümsedim hışım oldu,
Hüzün kan-kardeşim oldu
Her şeyde izin kalıyor.

Sevdiğini ah bir bilsem
Umursamam yüzyıl yelsem
Oturup resmini silsem,
Ortada ağzın kalıyor.

İstihâreye yatarken
Çok derin kulaç atarken
Her yıldız bir bir batarken
Senin yıldızın kalıyor.

Döküldüm yârim döküldüm
Çok kırıldım, çok büküldüm
Sapa dağlara çekildim
Ayrık denizin kalıyor.

Doruklara duman çöker
Gökyüzü gözyaşı döker
Kolumu ayrılık büker,
Elde hep hüzün kalıyor.


Bahaeddin KARAKOÇ (Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman / Ayışığınsa Serenatlar – Sıla Kitapları / İstanbul -2001)

Bahattin Karakoç



Ay Bu Gece Yarımdır
Ay bu gece yarımdır, bu şiir öyle değil
Bu şiir bildirimi taşıyan bir ebabil
Ne kadar yalnız insan varsa bu yeryüzünde
Her yerin tenhasında, bayırında, düzünde
Hepsine açıyorum gönlümün kapısını
Dostluk çok sesli müzik, unutulmaz bir tını.

Ay bu gece yarımdır, bu şarkı öyle değil
Her yalnızın adına uçurdum bir ebabil
Ay yarım doğsa bile yarı aydınlık yeter
Karanlık bahçede de ishak kuşları öter
Bu gece dua edin, bu gece uyumayın
Gelin ey garip dostlar, erime vakti ay'ın.

Ay bu gece yarımdır, bu özlem öyle değil
Vuslata ne kaldı ki, ne isterseniz sebil
Doğudan ve batıdan, kuzeyden ve güneyden
Gelin ki taşıversin yürek denen bu düden
İsteyen soframızdan bal, kaymak, börek alsın
İsteyen yüreğine bedel bir yürek alsın.

Ay bu gece yarımdır, bu dua öyle değil
Her can biraz Kabil'dir, her can biraz da Hâbil
Öldürmenin sonu yok, yararlı erdemi de
Kader ortaklarıyız dünya denen gemide
Çiçekleri ezmeden, çocukları üzmeden
Bana taş yağdırana yüreğimi açtım ben.

Bağışlar ve seversek ay da imrenir, büyür
Acıları bölüşmek yârin saçlarınca gür…

Bahaeddin KARAKOÇ (Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri – Dolunay Yay. 2004 / ANKARA)

Bahattin Karakoç



Ay Işığında
Köşeyi dönerken gölgeni gördüm
Yüreğim çarpmaya başladı güm güm
Ey göçmen şiirim, masalım, öyküm
Hep peşinden koşturup duruyorum.

Yettim-yeteceğim derken çağ kuşluk
Bir türlü dolmuyor bu ara boşluk
Başıma vuruyor aşktaki hoşluk
Feleğin çarkını durduruyorum.

Bir kaşık aş ne ki kırk yıllık aca;
İnsansız evlerde tüter mi baca?
Zalim bir oyundur köşe kapmaca,
Her zaman cezayı ben görüyorum.

Şu bağlı bahtımı çözmeyi dene,
Yüreğimle çiftleş, gezmeyi dene;
Vuslat hangi güne, yazmayı dene;
Hep meçhul semtlerde ben yürüyorum.

Gölgen ak zambağa dönüştü birden,
Bir daha geçmedin geçtiğin yerden,
Sen ünlersin diye şu tepelerden
Saatimi kurup ayarlıyorum…

Bahattin Karakoç






Azıksız Çıkma Yola
Bir nehir geçeceksen, önce soyunmalısın,
Bir dağı çıkacaksan, soluklu olmalısın.
Madem ki niyetlisin, seferin kutlu ola!
Caydırmayı düşünmem, ama derim ki sana:
Azıksız çıkma yola! ...

Seferin savaşaysa sağlam kuşanmalısın
Zaman öyle bir at ki ihmâle vermez mola!
Erkenden daha erken uyan ki kazanasın
Mahmur “biraz daha”lar düğümü çok tuzaktır
Azıksız çıkma yola! ...

Pınarın gözü ise aradığın, sendedir.
Üzengiye sağlam bas, dizgini ele dola!
Güz bahçelerinde gazel toplama, çiçek topla,
Boşa vakit öldürme, yarına kefilin yok
Azıksız çıkma yola! ...

Vuslatsa istediğin, in insanın içine
Ve çarşılarda dolaş Azrail’le kol-kola!
Mezarlığa git düşün, düğünlere git ağla
Kanadın sızlasa da Uhud kadar ağır ol
Azıksız çıkma yola! ...

Öyle bir abdest al ki, su bile sarhoş olsun
Sen yaprak ve çiçek ol, gördüğün kuru dala
Hep gönül şehri onar, kâinata sevgi sun
Her ham söze sağır ol
Azıksız çıkma yola! ...

Nereye gidersen git, heybene gönül doldur
Bir kovan parçalama bir parmak acı bal’a!
Yontuldukça yer kapla ve her zaman güzel kal,
Temiz ol, fazlanı at, eksiğini tamamla
Azıksız çıkma yola! ...

Bahaeddin KARAKOÇ (Ay Şafağı Çok Çiçek –Beyan Yay. İstanbul / 1998)

Bahattin Karakoç

B u g ü n d e n Y a r ı n a
‘Gavurdan dost, domuzdan post olmaz! ’ derdi anam,
‘Kırılan çanak, bir daha dolmaz! ’ derdi anam,
‘Zulm edenin yanına kalmaz! ’ derdi anam...
Çiçektik, sulardı, ‘solmadan büyüyün! ’ diye
Anlamlı ninniler söylerdi, vitamini bol
Dinlerdik, özümlerdik bitevîye...

Düşeni kucaklayıp yerden kaldırır
Üşüyeni sevgisiyle sarardı anam,
Yanından birazcık ırayıp gitsek
Bizi köşe – bucak arardı anam,
Rüzgârın dağıttığı saçlarımızı
İnce parmaklarıyla tarardı anam...
Çiçektik, sulardı, ‘solmayın! ’ diye
Hep dua ederdi ‘çirkin ölmeyin! ’ diye...

Yıllar bu minval üzere akıp gitti,
Biz büyüdük, annem bizi bırakıp gitti.
Bilenler: ‘tam bir Osmanlı kadın! ’ derdi anama.
O gitti, onunla Osmanlı gibi bir devir bitti.
Bizler aldık insanlık ormanındaki yerlerimizi,
Gâvurlar da, domuzlar da ırgalamıyor bizi...

Alıştık, zalimlere omuz vermek ar gelmiyor bize,
Poşetlere de girsek dar gelmiyor bize,
El ağzıyla konuşmaksa hiç zor gelmiyor bize.
Elbet bir gün biz de gideceğiz, evrensel kader bu!
Bizim çocuklarımız fışkın sürer aynı ormanda
Belki ilkbaharda, belki de harmanda...

Rabb’im çocuklarımızı bizden basiretli kıl,
Her mide gurultusunun peşine düşmesin akıl! ...

Bahaettin KARAKOÇ (Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri – Dolunay Yayınları – 2004)

Bahattin Karakoç







Baht Nazlı, Zemin Çok Oynaksa
Bir al-elma olsaydı
Eşit biçimde dilimler,
Paylaşırdık mutluluğu;
“Şu senin
Bu benim! ” derdik.
Tadını çıkara çıkara
Eminirdik;
Elma değil dilemezsin ki…

Küçücük bir çalışkuşu
Mutluluk.
Ne zaman gelir,
Ne zaman öter,
Ne zaman susar,
Nereye gider
Bilemezsin ki…

Bindikçe biner
Ağırlığı
Yalnızlığın.
Özlemin yangınlara dönüşür
İçin bir yanar, bir üşür.
“Geleceğim! ” dersin
Göz takvimde,
Söz askıda kalır.
Engel üstüne engel
Gelemezsin ki…

Beni sorma var’la yok arası.
Ey kara gözlerin çırası
Bütün mühletleri bitirdim,
Ben, beni yitirdim.
Gelsen de beni
Koyduğun yerde
Koyduğun gibi bulamazsın ki…

Kendimden biliyorum
Çok göçük altında kaldım,
Nice hülyâlara daldım.
Bir sevdaya kaptırdıysan yakanı
Bir daha kurtaramazsın ki…

Köprünün o yakasında sen,
Bu yakasında ben
Aynı ırmağı seyrediyoruz.
Hep bu vakitlerde
Nedir bizi yakan,
Nedir üşüten
Neden
Akla yakın cevap yok
Bulamazsın ki…

Yeniden,
Yeniden ilân ediyorum:
Yüreğimdeki tomurcuk gülümsün
Ezgiler dokuyan.
Varı yoğu ayet ayet okuyan
Gönül dilimsin.
Gökte dolunay vardı
Sözleştiğimizde;
Gene var.
Bilmeyenler bilsin
Sevgilimsin.
Duyduğunu,
Dinlediğini
Beni anladığını biliyorum.
Başka türlü benim olmazsın ki…

Bahaeddin KARAKOÇ (Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri – Dolunay Yay. – 2004)

Bahattin Karakoç






Başlık: 0
Hep beni gözetmiş, hep beni kurmuş
Belli ki bendeki “ben”i tanıyor…
Yazgımla oynarken saklanıp durmuş
Yüzü yeni yeni aydınlanıyor.

Uçuruma itmiş, kırmamış beni
Düzlüğe çıkarıp sınamış beni
Konuşurken dudakları kanıyor.

Tebessümü bahar, kalbi hazine
Kokusunu alan düşler izine…

Ruhum sunacağı saf iksirinde.

Sesi ufuklarda bir uçan geyik
Varır varır toslar ses duvarına.
Gözleri telveden bir çift üveyik
Tünemiş sabahın beyaz zarına.

Batık bir gemiyi söker serçeler
Su yüzüne tek tek çıkar parçalar
Benimse her parçam intizarına.

Beni yüreğimden vurdu O ışık
Son kirim de çıktı, hazırım artık!

O, hâlâ benimle oyun peşinde…

Bahaeddin KARAKOÇ (Ay Şafağı Çok Çiçek –Beyan Yay. İstanbul / 1998)

Bahattin Karakoç








Bekleyiş
Nerdesin tedirginliğimi öpen güzel,
Bağbozumu sal-sal üzümler tepen güzel?

Sen gelirsin diye yürek sürdüm fırına,
Çam çanağa bengi-bengi özedim kına...

Sürmeli keçiden süt sağdım iki güğüm
Hasretinle hayâlinle oldum kördüğüm.

Bir cevizden bir cevize salıncak kurdum
Ve her yöne, çift haberci kuşlar uçurdum,

Kuyuda soğuttum taze nar şurubunu
Kanımla, sevgimle kardım çöreklik unu,

Sana sunacağım çiçekler hepten taze
Şiirler-ezgiler kanat vurur öze...

Can-evimi ne döşedim, eh bir göresin
Gel ki yaprak döken dallar tekrar göversin.

Aşk yoksa dünyamızda, bu dünya da yalan
Ben anamdan âşık doğdum, yüreğim talan.

Doğduğum gibi ölmektir arzum emelim
Ki beş vakit Allah'a açıktır ellerim.

Küfür bir bayraktır inkâr sitelerinde
Bizim sınırlarımızın ötelerinde...

Hep akılla dostuz, ak-yürekle dostuz biz
Kin tutmaz, kirlenmez, nurdur bizim içimiz.

Seni bekliyorum gönlümün merkezinde,
Her gün daha inançlı, aydınlık ve zinde

Gel artık bütünleş, ey can, ey yarım elma
Vadide kurtlar geziyor, sakın geç kalma! ..

Bahaeddin KARAKOÇ (Kar Sesi –Ocak Yay. 1983 / ANKARA)

Bahattin Karakoç




Ben Senin Yusuf'un Olmuşum
Hava-kara-deniz, öyle bir üçgen kurmuşum
Ve üçgenin merkezine kendim oturmuşum
Üzerime bir hüznün kara çadırı çökmüş
Çınar duldada kalan son yaprağı da dökmüş
Enginlere yağmur, yükseklere kar yağıyor
Gecesi - gündüzü yok, hep bir karar yağıyor.

Bırakmış üzerime sularını savaklar
Çıldırdı-çıldıracak bütün çıplak kavaklar
Denizdeki dalgalar sanki ayran dövüyor
Köpürttükçe suları celâlini övüyor
Gök karnında olanı boşaltıyor aşağı
Kim bulup kaldıracak dolu vurmuş başağı?

Yüzmem yok, uçmak bilmem, doğuştan karalıyım
Üçgenin merkezinde seninle çıralıyım
Dolunun düşürdüğü başak benim sevgili,
Beline kuşandığın kuşak benim, sevgili
Ne bir uçakta pilot, ne gemide kaptanım
Aşkınla desenlenen bir özge gülâbdanım.

Mevsim umurumda mı, bana hep bir gül bırak
Sormadığın günlerde ne hâldeyim iyi bak
Uzaktan geçen kuşlar konmuyor pencereme
Sensiz bir gün yaşamak en ağır bir cereme
Seni bulduğum yerde kendimi yitiririm
Benden bir çiçek iste, bir bahçe getiririm.

Gece gökte ay yoktu, gündüz oldu güneş yok
Ayrılık ateşini katlayacak ateş yok
Kaç gündür görmüyorum sancağını-tuğunu
Gönlüme anlatamam bu ani yokluğunu
Enginlere yağmur, yükseklere kar yağıyor
Zaman yüreğime deli acılar sağıyor.

Ben seni düşünürken birden bir geyik meler
Garip kuşlar uçuşur, develeşir tepeler
Karalar daha kara, kırmızılar da öyle
Bunlar sanrı değilse adını kendin söyle
Türkülerim ıslanır yağmuru eme eme
Kıyısız bir denizde dünya çöker enseme.

Havalar o kadar bozdu ki çok üşüyorum
Her zaman, her yerde ülkümle örtüşüyorum
Ben senin Yusuf un olmuşum aşkla bilece
Her yazıtta seni okuyorum hece hece
Ey yiğit yüreğimin en mukaddes cevşeni,
Yılanlı kuyulardan artık çek çıkar beni! ...

Bahaeddin KARAKOÇ (Ben Senin Yusuf’un Olmuşum - Dolunay Yayınları, Nisan 2006 / ANKARA)

Bahattin Karakoç







Ben Sîneye Çekerim Yeter ki Aklansın Kuşlar
- Saygıdeğer Üstad'ımızın henüz mürekkebi kurumamış bir şiirini, ilk kez ANTOLOJİ okurları için yayınlıyoruz...

ben bir ardıç ağacıyım şu tepenin açığında
yanarım, üşürüm, kimseciklerin haberi olmaz
gölgeme sığınanlar yaz sıcaklarında
kışın iyi niyetlerle semtime gelmez
kapımı çalanlar baltayla çalar
yaralarımın nasıl sızladığını tarif edemem
yanar kora dönüşürüm, sönünce kül olurum
yine de kimseciklere kin güdemem
her zaman sevgi egemendir yüreğime.

yıldızlar o kadar yaklaşırlar ki yaz geceleri
kim serper gökyüzüne bunca vişne çiçeklerini?
uzanıp tek tek devşiresim gelir
kış geceleri içime çekilip hayâller kurarım
arada bir konuğum olur dostum puhukuşu
bilgece büzülüp düşünür, dinlerken başını sallar
sular buz tutmuş, dağlardan figânlar yükselir
ezgili kar aydınlığında kurtlar sevişir
haritalar sapa düşer düşlerime.

gökyüzünün çizgisiz maviliği damarlarımdan akar
yeryüzünün kar beyazlığı gözlerimi yakar
yaş yüze doğru tırmanışta, ben aynı yerde kelepçeliyim
gördüklerim kambur/kambur üstüne
duyduklarım yüzümü kızartıyor
aklımdaki tek şiir ıhlamurlar üstüne
dişlerim kesmez oldu, tırnaklarım köreldi
rüzgâr deli deli eser, siper kazamam
kader ipotek koymuştur yıllarıma.

ilk kez doğum yılımı kutlayacaktım zehir oldu
bir sürü yorgun kuşu konuk ettim diye dallarıma
onlar uçup gittiler güneye doğru
bense doğduğumda mıhlanmışım bu tepenin toprağına
kötü kötü öksürüyorum, “kuş gribi” olmuşum, tanı bu
bütün kanatlılara soykırımı yapılırken
aşı yok, serum yok, ne yapacağım ben?
ucunda ölüm olsa da bağrım kuşlara hep açık
iftira ediyorlar kuşlarıma…


Bahaeddin KARAKOÇ - 23.01.2006

Bahattin Karakoç

Benden Uzak Dur
Başımı derde sokma, benden uzak dur!
Her tan ağartısı seninle uyanamam.
Gökçül bir yalnızlığı kucaklamışım,
Başkasıyla bölüşmeye dayanamam;
Sen benim gözlerime uzaktan bak dur…

Sesin unuttuğum eski bir yağmur,
Bir tüfek kayışı gibi boynuma geçen...
Bense bütün tünelleri aklamışım
Tekrarlar çıkmazına girerken tren
Sen de bir düş gülü gibi ap-ak dur…

Tekne değişse de hamur eski hamur,
Kar tanesi gibi iniyorum yitik bir gezegene,
Belki de yüreğimi hep sana adamışım
Her gün, her hafta, her ay, her sene
Yalancı aynalara kurak dur…

Ballaşa ballaşa bir sevgi domurur
Dinç yüreklerinde sabah çalgılarının,
Karanlık duvarını ben böyle aşmışım
Ezgisini dinleyi dinleyi bir bozkırın
Sen görkemli hayâlimde yaprak yaprak dur.

Bahar kokusuna uçan bir çift kumrudur
Ellerin, her zaman gözlerimin önünden geçer,
Gökçül bir coşkuyla kucaklamışım
Her tan ağartısı kapımı taze bir hayat açar
Sen hep uzaktan bir ışık yak dur...

Bahaeddin KARAKOÇ (Kar Sesi – Ocak Yay. Ankara – 1983)

Bahattin Karakoç


,
Beyaz Bulutlar Altında
Açmayın yüzünü ölünün
O üstünde yatıyor şimdi
Vakitsiz solmuş gülünün

Ağlatmayın kızını ölünün
Melekler kalıbını alıyor şimdi
Kanatları yolunmuş dilinin

Silmeyin izini ölünün
Melekler kalıbını alıyor şimdi
Üstüne serilecek halının

Çalmayın sazını ölünün
O bütün notaları unuttu şimdi
Tılsımı bozuldu elinin

İri kanatlı kuşlar götürdü yazını ölünün
O sonsuza bakan bir başak gibi
Kilidi sökülmüş yolunun

Bahattin Karakoç



Bıraktım İpin Ucunu
Yitirdiğim bir şey var, sende arıyorum,
Yüreğim bir madenci feneri, yol uçurum …
Yaklaşma diyorsan, peki umudum,
Bir daha kimseden sormayacağım seni;
------Söz olsun! …

Akrep tutmuş gibi kirpiklerinin ucundan,
Beni görünce üşüyorsun, tamam …
Uğramam bir daha kamçılasa da kan,
Sana kör bakacağım, görmeyeceğim seni;
------Söz olsun! …

Dağlara doğru uçan kuşlarla,
Tüm sırları soyulmuş nemli düşlerle,
Öfke çiçekleri getiren kışlarla,
Korkma, yokuşlarda yormayacağım seni;
------Söz olsun! …

Kurtlar gibi ulusa da gönlüm ardından,
Sormayacağım yüzünü, izini yollardan …
Tüfeğimin namlusunun ucuna konan
Kınalı keklik olsan da vurmayacağım seni;
------Söz olsun! …

Bir kuvvet iksiridir eski fotoğrafların,
Bakışların konuşur, kilitlense de dudakların.
Şimdi yol ayrımındayız, bakın
Af çıkmazsa eğer sarmayacağım seni;
------Söz olsun! …

Elindedir, dönüştür bu ağıdı serenatlara,
Düş atları uçursun bizi bulutlara …
İki kılıç gibi dövüşürken akla kara,
Adak olsan da kurban vermeyeceğim seni;
------Söz olsun! …

Bahaeddin KARAKOÇ (Kar Sesi- Ocak Yay. 1983)

Bahattin Karakoç





Bildiri
Sen yoksun, kapım düşüncelere açık;
Sesimde ritm oldun, düşüme maya.
Sen, hüzün perçemim, beyaz karanlık;
Dolunaylar gibi doğuver artık,
Kutsal ışığınla parlat aşkımı,
Parlat ki düş atım aksamaya!

Yıllardır beklerim geleceksin diye
Umut tohumlarım güleç ve diri,
Bir tılsımlı kuş ol geliver gayri;
Geliver kapıma, gitme bir daha!
De ki: -'Ebedidir bu aşk, bu bahar.'
Çiçeklerin, türkülerin en güzeli yar;
Yaşama gücümsün, sensin hayatıma
Bir minyatür gibi renk veren rüya.

Bahattin Karakoç




Bir Ağrı ki
Köşe başlarını tutmuş tutanlar
Geviş getiriyor Hakk'ı yutanlar.
Nice şehitlikte faşing düzenler,
Şu hürriyet alıp afyon satanlar.

Bahattin Karakoç

Bir Bülbülün Sevdiğine Son Serenadı
Gece yıldızlar öper seni usulca
Çiğ damlacıkları toplanır yanaklarında
Ufuklar ağarmaya duranda seher vakti
Bâd-ı sabâ demlenir dudaklarında
Arılar kokuna koşar gelir

Beyaz gül derler sen duvak takınca
Yeşil çimenlerde tamamlanır tuvaldeki resim
Gülünce pembe pembe olur yüzün gülüm
İffetle birlikte anılır ismin
Seninle yeryüzüne bahar gelir

Kırmızı gül derler sen kızarınca
Kalbimin yangınıdır senin yüzüne vuran
Her mevsim en temiz sular öper
Harama göstermediğin ayaklarının altından
Böcekler usaresini emer yumuşak teninin
Sevdalın dağları aşar gelir

Bende figan başlar sen sarı açınca
Sayrı yapan bir sevdanın resmidir sarılık
Vuslat köprüsünü seller götürür
Her ezgide keleplenir ayrılık
Aşka vedasıdır gözlerinin
Hüzün sular gibi coşar gelir

Rengini, kokunu benden alırsın
Aşkın acısını bırakırsın bana
Aklımı, gönlümü hepten karıştırdın
Son serenadımı yapıyorum bu gülistana
Ve bu bir vedadır sana
Sana geniş gelen bana dar gelir

Hangi sevdayla ırgalanırsan ırgalan artık
Kalbim öldü ve ölüm susturdu kemanımı
İstediğin mezarlığa gömebilirsin
Sana asılan yanımı
Sonra dilediğin gibi koştur atını
Bir aşk şehidine ağıt ar gelir.

Bahattin Karakoç




Bir Çift Beyaz Kartal
Hangi yayla yeşil, nerde keklik çok
Gel seninle orda olalım çocuk.
Kayalar, kayalar... Sırt sırta vermiş;
Kimi yeni mürit, kimisi ermiş.
Otlar dalgalansın biz yürüdükçe
Sular düze insin kar eridikçe,
Gün burnunda bana mavi mavi gül;
Ağız-burun lâle, kaş ve göz sümbül.
Doruklardan doruklara sekelim,
Bir elim göklerde, sende bir elim;
İkimizin yüreciği bir atsın,
Bizi gören bin katarak anlatsın,

Hangi yayla karlı, nerde çiçek çok
Gel seninle orda olalım çocuk.
Bulutlar, bulutlar iç-içe girmiş
Bulutlar ki göğe perdeler germiş;
Çiğdem devşirelim, çiçek biçelim
Susayınca hep ezgiler içelim
Batmasın eline bir gül dikeni
Sen hep beni kolla, bense hep seni
Çıkıp yükseklerden taş bırakalım,
Kopan sese, kalkan toza bakalım,
Tavşanlar ürkerken bu gürültüden
Kaçan tavşanlara ıslıklar çal sen.

Hangi yayla yüce, nerde kavga yok
Gel seninle orda olalım çocuk;
İster Maraş olsun, ister Erzincan,
Sonsuzluk düşüne set değil mekân,
Başın omzumda, omuzum gökte
Ölüm bir ak çiçek bu özgürlükte,
Yaşamaksa bir ışık cümbüşüdür,
Çağıl çağıl akan sevgi düşüdür.
Hani gökyüzünün toy vakti olur,
Kaynaşırlar yıldızlar bulgur bulgur;
En uzak nereyse ora gidelim,
Bulutları yara yara gidelim.

Hangi yayla serin, nerde bühtan yok,
Gel seninle orda uçalım çocuk.
Meşeler, ardıçlar, çamlar yan yana
Biz kanat çırpınca dursun divana.
Bir çift beyaz kartal, hey bu da nesi?
Diyerek şaşırsın çobanın hepsi;
İlk kez görüyoruz desin görenler,
Bütün oymaklarda dolaşsın haber.
Keşiş dağlarından görünsün İstanbul,
Bütün dağ gölleri ışırken pul pul.
Güzel dost, ey hüzne âşina yürek,
Gel gidelim keklik gibi sekerek.

B. KARAKOÇ (Bir Çift Beyaz Kartal)

Bahattin Karakoç


Bir Sevgi Oylumu Mor Menekşe
Sevgi olmasa,
Üşürdüm kuyularda ey dost!
Karanlığın rüzgârı dalgalandıkça,
Sevgidir çoğaltan soyumuzu;
Sevgiliyi andıkça.

Şiir olmasa,
Olur muydum sanki şimdi ben?
Geçmişin ve geleceğin dilidir şiir.
Ne zaman yakalasa beni içimden,
Nadide çiçeklerden bir iksir.

Umut olmasa,
Yürekte ne ışıyacaktı kandil kandil?
O umutlar ki her zaman bir kutlu asa,
Yeşertir en çorak gönül topraklarını
Çil çil! ...

Düş olmasa,
Tükenir miydi hiç penceresiz geceler?
Can kendini vururdu yokuşa,
Kilitli kapılar gibi
Birbirine kilitlenirdi bilmeceler.

Hülyâ olmasa,
Ruh nasıl hicret ederdi tâ yıldızlara?
Şiir, düş, umut ve hülyâ
Bir sevgi oylumu mor menekşe;
Selâm kaleme, kâğıda.

Sabır olmasa,
Nasıl yumuşatacaktık ayrılığın kemiklerini?
Hayatlarımızla bağlı olmasak toprağa,
Ezgilere karıştırıp kimyasını
Böylesine koklayabilir miydik çiçeklerini?

Hasat vaktidir şimdi,
Şiirin en güzel sabahı,
Sevginin ak topuklarını yüreğe vurduğu an,
Ne ışık, ne rüzgâr, ne de sular uyuyabilir artık;
Dipdiri bir medeniyettir kan…

Bahaeddin KARAKOÇ (Kar Sesi – Ocak Yay. – 1983)

Bahattin Karakoç







Bir Şiire Sığmayan
Haramın azıdişi gereksiz konan her zam
Hiç âşık olmamışsa tam olur mu boş adam?

Kara tüylü kırlangıç, her gün hamama gitse
Kırlangıcın tüyünü ağartır mı bir hamam?

Geometrik şekiller çiziyor kanatlarım
Üzerinde uçtuğum ırmaklara tastamam.

Yüreğim yıldızlara dokunur arada bir
Başımı döndürür hep göklerdeki ihtişam.

Şair kepenk indirip bir geziye çıkarsa
Şiir kendini asar ve bozulur intizam.

Ey dağlara gidenler, çiçeklere basmayın,
Bir çiçek ezilirse artık kalır mı nizam?

Akşamsefası gibi bir garip çiçek gönlüm,
Uzaklardan bir yıldız göz kırparken her akşam.

Aydınlatır eşyanın görünmeyen yüzünü
Ve susar gizemli kuş, anlat de, anlatamam…

Bahaettin KARKOÇ (Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman Ayışığında Serenatlar –Sıla Kitapları-2001)

Bahattin Karakoç




Birazdan O Katil Uçaklar Geçer
Bu sene hiç güleç olmadı bahar;
Çocuklar çok ürkek, çiçekler kirli
Havada bir kurşun ağırlığı var,
Gökten zulüm yağar, sular zehirli.

Bademler, erikler çiçeğe durmuş
Neden fark etmedim bugüne kadar?
Kırlangıçlar gelmiş ve yuva kurmuş
Hep bende toplanmış kara bulutlar.

Çarşı – pazar dersen boş kalabalık,
Dervişin yüreği zikir hâlinde...
Bu hâllere sık sık çarpar bir balık,
Tesbih yapar sevgiliyi dilinde.

Sahi, balıkların dili nicedir?
Her dilden anlarım, ikisi hariç;
Bunlar ibranice, ingilizce’dir;
Biri mordekay, biri havâric.

En güzel ötücü kuş öttüğünde
Dedim ki: - bu ritm aşkın doğası.
Kim takılıp kalır toyda – düğünde?
Gökçül bir alazdır sabah duası.

Yüreğin mermiyse kalk namluya sür,
Birazdan o katil uçaklar geçer...
Derin bir açılım ince tefekkür,
Ufku velveleye verir serçeler.

Bahaettin KARKOÇ (Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri - 2004)

Bahattin Karakoç

Bu Garip Adam
Dünya gurbetinde bir yalnız adam,
Buzlu suya sokmuş ayaklarını...
Bir yanar, bir üşür böyle her akşam,
Sözcükler zehirler dudaklarını.

Kıvrım kıvrım akan bir sudur hayat,
Bazen sımsıcaktır, bazen çok serin.
Sabaha tazedir, akşama bayat,
Ürperen ruhudur kelimelerin.

İnsan tilki değil; deve, at değil,
Topraktan halkolmuş mustarip insan.
Belki biraz sudur ama ot değil,
Çileyle özdeştir bu garip insan.

Kafese tıkılmış kuştur yüreği,
Sığınacak emin bir çalı arar.
Neylesin kazmayı, beli, küreği
Küskün bir adamın neyine yarar?

Konuşsa ağzından lavlar akacak,
Hep sussa, yakışmaz bu hal diriye,
Ağlasa bulutlar çakmak çakacak;
Nerden geldi, nere gider, ne diye?

Septik bir tebessüm kalbi yaralar,
Güven veren kurt sürüsü var mıdır?
Birileri her defteri karalar,
Ey BİR olan, yollar sürgit dar mıdır?

Yorgunluk ne derin bir nehir böyle,
Yalnızlık ne deli mistik bir duygu…
Efkâr dağıtamaz kavalla, ney'le,
İnsan daha toprak, insan daha su.

Can alıcı ikide bir görünür,
Der ki: -İltimas yok, artık hazırlan;
O gelirken her kılığa bürünür,
Bir gözü kemiktir, bir gözüyse kan.

Yaşamak bir mercek oyunu bize,
Bazen bir sevdadır, bazen bir kadâ.
Gece Ay'dan kızlar iner denize,
Gündüz korsanlarla dolar her ada.

Ey cilası fanî vahşi tantana,
Çökmeyen saltanat var mı evrende?
Sükûtun rengini anlat sen bana,
İnsanım, en derin uçurum bende.

Bu gurbet dünyada bu garip adam;
Yüreğiyle sunar adaklarını...
Hülyâlara dalar böyle her akşam,
Yolar yolar atar parmaklarını…

Bahaeddin KARAKOÇ (Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman / Ayışığında Serenatlar – Sıla Kitapları / İstanbul -2001)

Bahattin Karakoç







Bu Mudur Denge
Dorukta oturur yerden alçaklar
Atları ürkütür kuru şakşaklar....
İmanlı horlanır,imansız vurur;
Kızıla boyanır en masum aklar.

Bahattin Karakoç




Çelişkiler Çetelesi
Acıkınca, susayınca
Pençelerini yalayan
Bir köşeye sıkışınca
Hep ulum ulum uluyan
Hep saldıran ve dalayan
Nefsindir senin ham nefsin
Bilenler demez mi sana
Sen niye geldin cihana
Bu mudur şap yüzlü şehrî
Bu mudur en usta sekban?

O nefis ki kişneyince
Kurşun döker hece hece
Çok öksürür gündüz-gece
Ay tutular yüreğinde
Islaklık kemiğe siner
Güvenin anası sevgi
Tiner gibi uçup gider
Görenler demez mi sana
Kervanın mı indi hana
Bu mu ırmak, bu mu bahri
Bu mu ilâç bulan Lokman?

Yel esmeden üşüyünce
Nefsindir külhan arayan
Ben eksenli bir aynada
Yağlayıp perçem tarayan
Şablonu şeytana uyan
Demezler mi artık uyan
Ak ya da kara lahana
Kaç öğün yeter ki sana?
Yüzüp geçeceksen nehri
Sana idman gerek idman.

Kanatarak kaşıyınca
Kabuk tutmuş bir yarayı
Acı söndürür çırayı
Pili bitmiş saat gibi
Topallayınca düşünce
Kalmayınca bir çâresi
Ey zamanın âveresi
Duyanlar demez mi sana
Neden üşüyor nirvana
Nerde bu fermanın mührü
Bir buhur muydu brahman?

İşte gene bir yaz geçti
Dalda dirense de yaprak
Düşer çağırınca toprak
Senin açlığını gören
Dost pay almaktan vazgeçti
Erdem ışık, erdem başak
Aç gözünü göklere bak
Ufuksuzluk toz bulutu
Her ufuk bir sırlı kutu
Git-gel o yana bu yana
Bir gün demezler mi sana
Sokrat' ın içtiği zehri
Haydi sen de iç ey kurban? ...

Bahaeddin KARAKOÇ (LEYL Ü NEHAR AŞK –Türk Diy. Vak. Yay. Ankara / 1977)

Bahattin Karakoç






Daüssıla
Yadellerde bayrağımı görünce,
İlim düşer, obam düşer aklıma.
Kapılırım bir sınırsız sevince,
Görür görmez selâm düşer aklıma.

Ne bir benzeri var, ne de bir eşi;
Odur gökyüzünün Ay'ı-Güneş'i...
Bir özgürlük imi, bir aşk ateşi,
Bengi-çiçek sılam düşer aklıma.

Neler çağrıştırmaz ah, neler neler;
Bulutlara değse yağmur çiseler...
Işığına emeklerken bebeler,
Şiir düşer, kelâm düşer aklıma.

Hatıralar birbirine ulanır,
Hasret kuşak kuşak cana dolanır,
Vurgun yemiş gibi gönlüm bulanır
Anam düşer, babam düşer aklıma.

Babam şimdi bağda çubuk buduyor
Annem benim için oruç adıyor
Rızkı olan çorbamızdan tadıyor,
Üç aylarda tövbem düşer aklıma.

Dayım, Düztarla'da toprak belliyor,
Yengem börek yapmış, azık yolluyor
Sarı öküz kuyruğunu sallıyor
Dirgenimle yabam düşer aklıma.

Kardeşim bir kıza gönül kaptırmış
Ne yazı yaz imiş ne de kışı kış,
Tünele girenler arar bir çıkış,
Kaç bıldırlık çabam düşer aklıma.

Ben de çocuk iken çok kuzu güttüm,
Yeşil nohut yolup firikler üttüm,
Elimle besleyip koçlar büyüttüm;
Yün çorabım, abam düşer aklıma.

Yadellerde bayrak vatan demektir
Her kutsalda birim aşk ve emektir
Vatansız, bayraksız dünya temektir;
Defter-kâğıt, kalem düşer aklıma.

Yürü hey KARAKOÇ, bayrak aç, yürü;
Düğüne çağırır aldığın dürü...
Bazen gündüz, bazen gecenin körü
Eşim-dostum, balam düşer aklıma…

Bahaeddin KARAKOÇ (Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman / Ayışığında Serenatlar – Sıla Kitapları / İstanbul -2001)

Bahattin Karakoç

Dosta Çağrı
Uzar gider kötü günün gecesi,
Sabır bir deynekti söğüt oldu, gel!
Duman salmaz viran evin bacası.
Ak ezgiler kara ağıt oldu gel!

Sığınağım sevgilinin eviydi
Sevdiğim renk yeşil, beyaz, maviydi
Yüreciğim demir gibi kaviydi
Önce hamur, sonra kâğıt oldu, gel!

Kırık bir yanım var tutmuyor kenet,
Kader bir imzadır, mühlet bir senet
Anılarda kaldı fasl-ı muhabbet
Her sitemin bana öğüt oldu, gel!

Sindire sindire acıyla doldum
Bahar hazan oldu, ben erken soldum
Aşk dağına çarpıp tarumar oldum
Uğruna kaç civan şehit oldu, gel!

Bazen bir tepeden mendil sallarım
Türkü türkü seğrir gevrek dallarım
Mektup yazar, korka korka yollarım
Nice korkak şimdi yiğit oldu, gel!

İçime kor, karşı dağa kar düştü
Dostlar esef etti, yadlar gülüştü
Askıda nice şey, şeye dönüştü
Kudurgan benlikler tagut oldu, gel!

Sıcak bir yağmurdur bu göz yaşları
Göklere bak, dinle göçmen kuşları
Şardağı'nın, Salavan'ın taşları
Aşka acıkınca yakut oldu, gel! ...

Bahaeddin KARAKOÇ (Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri – Dolunay Yay. – 2004)

Bahattin Karakoç







Dua
Allah’ım, yıldızlara ağız ver, dil ver;
Benimle konuşsunlar...
Göz kırpıp durmasınlar uzaklardan
Akşam çayında
Şeker gibi eriyip tükenmesinler bardağımda
Hepsini tanımak,
Hepsiyle konuşmak istiyorum.

Allah’ım, güneşe göz, kirpik ve kaş ver
Kendi ateşiyle kendini pişirmesin...
Gücünü biliyorum, gururunu da
Bir de yüreği olsun
Ve de şarkılara yatkın bir dili,
Sesini duymak istiyorum.

Allah’ım, dağları uykuyla tanıştır,
Benim gibi düş görsünler, hayâl kursunlar
Dört mevsim güzeldir bütün dağlar
Bir de konuşsalar, şiir yazsalar
Bir dilleri var da ben mi anlamıyorum
Allah’ım, dağlarla konuşmayı nasip et bana
Rızanla eş değer bilişmek istiyorum.

Allah’ım, denizlere cemalinle yansı
Sevgiyi tanısın kıyılarla öpüşürken
Her can
Hem nigarı tanısın hem de nigarendeyi
Gökteki galaksilerle doldur içimi
Dinimle tatlandır yeryüzünü
Dilimle kanatlandır diller coğrafyasında
Her yere ulaşmak istiyorum.

Allah’ım, dualarımı bereketlendir
Ve hep gülümse...
Beni duyduğunu biliyorum.

Bahaeddin KARAKOÇ

Bahattin Karakoç









Ecel “Şah-Mat! ” Deyip Sen Pes Edince
- Merhum Nedim AKIL’ın güzel hâtırasına…

______________y Nedim, Can Nedim kış erken geldi;
_______________Canını aparan kuş erken geldi:
Nerden bakarsan bak, hayat bir oyun,
Kimi “Oh! ” çekiyor, kimi “Vah! ” diyor.
Denge kuramıyor gölgenle boyun
Her oyunda ecel sana “Şah! ” diyor.

_______________Hep bayırda gezdin, hiç düz görmedin,
_______________Yüzüne benzeyen bir yüz görmedin:
Bir ömür harcadın yâdellerinde
Sılayı dönünce yedin vurgunu…
Tabipler umarsız, yaran derinde
Ah acı yumağı, düşler yorgunu!

_______________Senin kalemini kıran güçlü el
_______________Seni bir vuruşta dağıttı tel tel:
Azrail’in mürekkebi karadır
Yine imza attı bu sonbahara.
Sükûtunsa kanayan bir yaradır,
Er düştü mevsimin karı dağlara.

_______________Tozutur da deli boran tozutur
_______________Irmaklarca saçlarını kazıtır:
Gökyüzüne bakan kapın kapalı
Soğuk toprakları çektin üstüne.
Başını bekleyen bir taş, bir çalı
Kimse kalem tutuşturmaz destine.

______________y Nedim, Can Nedim çile yumağım
_______________Kurudu acıdan dilim, damağım:
Bir tıkırtı olsa seni sanırım
Camlar buğulanır, gözler ıslanır
Saçak bulutları iyi tanırım
Tüm garipler acılarla beslenir.

_______________“Hûma kuşu yükseklerden seslenir”
_______________Hasretinse yüreğimde üstlenir:
Gittin, gelemedim uğurlamaya
Haber uzaklara telsizle geldi
Küskün küskün baktım yıldıza, aya
Gecenin boyunca ah’ım yükseldi.

_______________Bu sabah kalktım ki gökler ağlamış
_______________Dağlar başlarına kara bağlamış:
Tel koptu, ne yapsın şaşkın tezene?
Bu seferin yoktur geri dönüşü
Bu haberi vermek zordur teyzene
Hayra yoramadım gördüğüm düşü…

15.10.2006, Gölbaşı / Adıyaman
Bahaeddin KARAKOÇ

Bahattin Karakoç








Eylüle Gazel - 1 –
Tepeler gözüme şakul görünür
Ay bir civan, bulut kakûl görünür.

Hangi atın eyerinden doğrulsam
Her yaprak sarı bir bülbül görünür.

Tarifi zor gönlümdeki güzelsin,
Kaşları yay, saçları tül görünür.

Görende mi hüner, görünende mi?
Isırgana baksam sümbül görünür.

Ufku boylar her busenin alevi
Ve her ateş kızıl bir gül görünür.

Gönül, dostun kokusunu alınca
Değnekten at yahşi düldül görünür.

Aşkın darasını düşsem özümden
Kuru ömrüm bir avuç kül görünür.

Aşk merkezli KARAKOÇ'un gözüne
Bütün yorgun aylar eylül görünür…

Bahaeddin KARAKOÇ (Ben Senin Yusuf’un Olmuşum - Dolunay Yay. Nisan 2006 / ANKARA)

Bahattin Karakoç




Eylüle Gazel - 2 -
Şükür ki sevgiliyle beraberiz
Birlikte kotarır yer ve içeriz.

El-ele gezeriz sahil boyunca
Martı olur, turna olur uçarız.

Denizi dinleriz dolunay vakti
Uzak ufuklara yelken açarız.

Biz yıldız toplarken hava bozulur
Yağmur başlar, yuvamıza kaçarız.

Bir toprak kokusu siner yuvaya
Renk renk hülya kumaşları biçeriz.

Biz bize yaşarız maziyi, hâli
Anılarla geleceğe göçeriz.

Gülümser dünyaya güz çiçekleri
Gülümser, çevreye ışık saçarız.

Bahçelerden yansır eylülün yüzü
Fasl-ı hazan der de fasıl geçeriz.

En olgun, en tatlı meyve sorulsa
Meyveler içinde aşkı seçeriz.

KARAKOÇ, firkattan davacı olma
Sübut delili az, dilde nâ-çarız! ...

Bahaeddin KARAKOÇ (Ben Senin Yusuf’un Olmuşum - Dolunay Yay. Nisan 2006 / ANKARA)

Bahattin Karakoç

Gönlüme Ne Diyeceğim
Ağyârın ağzından duydum yârin geleceğini
Vakit geceydi, karanlıktı, yapış yapıştı
Yârin ayaklarına taş değmesin diye gelirken
Bütün uyku kuşlarını azad ettim
Geceye ay oldum ben...

Gül bahçelerinde demlenmiş meltemleri çağırdım
Gülsuyuyla yıkadım ufukları
Gözcüler bıraktım kapılara
Yük hangi yöne ağdırsa ağırlığıyla
Öte yöne tay oldum ben...

Gene bir müjdeyle kör kütük sarhoş oldum
Gene her kadehteki şarap yârin adı
İçtikçe çözüldüm, sabrım kalmadı
Fırlamak üzere ok olan canım
Hasretle gerilmiş bir yay oldum ben...

Uzaktan geçip gidiyor kervân uzaktan
Belki/ler eğiriyorum ince ince
Birisi dese ki işte o geldi
Ne kadar kızıl bakır gece varsa
Hepsine o anda kalay olurdum ben...

Nasıl gireceğim artık konuğu gelmeyen eve
Helâl sofralar donatan gönlüme ne diyeceğim
Yol kenarlarına dizilmiş ağaçlara
Yalnızlığın hangi rengini giydireceğim?
Kurban kimliğimle pay pay oldum ben...

Diyelim ağyâr zevk için yalan söyledi
Sanki yâr bilmiyor muydu beklediğimi?
Kokusu vurup geçti, kendi gelmedi
Gün doğacak, düğün gecemizse yaralı
Yine ele güne rüsvay oldum ben...

10.1.1988

Bahattin Karakoç




Gül Yüzünü Diken Etme
Bu bulutta nerden ağdı havaya?
Duam o ki, sel kesmesin yolları.
Küskün kuşum dönsün artık yuvaya,
Çiçeklensin gök zeytinin dalları.

Ölümün yosunu sarmış gölleri,
Kuğular hıçkırır kara düşlerde.
Solarken umudun beyaz gülleri.
Eski şamata yok mor gülüşlerde.

Sözlümdün sevdalım, caymak da niye,
Doğan ay'a perde germek iş midir?
Gözlerini dizdim gümüş siniye,
Bilesin ki yandığımın resmidir.

Sana doğru uçan bir kuştur saat;
Her tik-tak adınla bir düğüm atar.
Dokunan kumaşta yansır kâinat,
Mekikler koşarken baharat katar.

Kavle sadık yürek kapına düştü,
Bir gölge ışıkla oynarken dama.
Gönlüm gönül nimetini bölüştü,
Sıva sıcağını soğuk odama.

Dön bana yüzünü, dön de barışak,
Çözülsün buzullar muhabbetinden.
Dağılsın saçların hep başak başak;
İzin çıkar, tel tel devşireyim ben!

Bahaeddin KARAKOÇ (Kar Sesi- Ocak Yay. Ankara- 1983)

Bahattin Karakoç



Güle Seranatlar Yapmak
Tekmesiyle şişinene iflah olmaz katır derim
Durmadan yemin edene her sözünüz kıtır derim.

Gönül ehli hâle bakar, dili tek reçete bilmez;
İnsan, gönlüyle insandır, her gönül bir yatır derim.

Güle serenatlar yapmak bülbülün bir ibâdeti,
Ben de olsam dikenini yüreğime batır derim.

Her gün dostun kapısında gören benden sebep sorar
En öncelikli sebebim evvel - âhir hatır derim.

Bir dost sınamaya kalksa boynumu önünde görür
Amaç et ile kemikse işte sana satır derim.

Ölüm meleği koluma yâr gibi girerse bir gün
Yol azığım hazır durur, al terkine götür derim.

Yaradan bilir özümü, hiç esirgemem sözümü
Bedeli ölüm olsa da sözümü şen-şatır derim…

Bahaeddin KARAKOÇ (Sürgün Vezirin Aşk Neşideleri – Dolunay Yay. 2005 / Ankara)

Bahattin Karakoç







Gülümse
Doğarken gülümse
Acıyı tatmamış yüreğinle
Bir siyah bir beyaz
Gök ırgalansın…

Büyürken gülümse
Çağlayanlar gibi
Bir erguvan renginde bir yeşil
Ufuklar çalkalansın…

Severken gülümse
Rıza diye, tiryak diye
Bir pembe bir sarı
Sevgin yarınlara dal-budak salsın…

Daha çok gülümse pîrliğinde
Süzülmüş oğul balı renginde
Bengi-su tadında
Taşlar topraklar sevdalansın…

Hep ileriye bak gülümse
Her zaman sevgiliyle birlikte ol
Vuslat renginde
Taş-toprak hülyalara dalsın…

Ölürken gülümse
Tazele aşkını son nefesinde
Birazcık gözyaşı bulunsun sesinde
Gökyüzü hep ıslak mavi kalsın…

Bahaeddin KARAKOÇ (Ley ü Nehar Aşk – Türk Diy. Vak. Yay. ANKARA -1997)

Bahattin Karakoç