Konu: Sen Gözlerinle Sevmedin Hiç Kimseyi...!

Görememek nasıl bir şeydi?
___________

"Dokunduğun herşeyin neye benzediğini, rengini bilememek, duyduğun seslerin sahibini süzememek ve en kötüsü de sevdiğin onlarca kişiyi görememek.."


Sen, gözlerinle sevemedin hiç kimseyi!

Doğduğun dün gibi(!) kundakta kamaştırıyor gülüşün gözleri...
Gün geçtikçe büyüyorsun, ama dünyan ufacık...
Yan apartmanında ki arkadaşınla, aynı okulun merdivenlerini tırmanamıyorsun..
Bahçede ki ceviz ağacının dallarından asla düşmedin sen!
İlk aşkının gözlerine doya doya bakamadın..
Hatta sen, sokak lambasının altında sevişen kedileri de göremiyorsun..

"Hiç birimiz gibi aydınlık değil dünyan, ben ne kadar karartmaya çalışıyorsam, sende o kadar aydınlatmaya çabalıyorsun!"


"Seni gördükçe..

Seni yaşadıkça..

Senden haberim oldukça..

Ben kendi karanlık aydınlığımdan nefret ediyorum, biliyor musun?"



Affet(!) olamadım senin gibi...
- Bir daha gördüğünde, yüzümü hatırlamayacak kadar karanlıktı güneşin!


(Arkandan kalabalığa karışıp, kayboldum sanma, düşme diye dakikalarca izledim)..
Göreceklerini görmüş biri olarak içimden..
- "Gözlerimi de al", diyebildim..



"Asla karşılaşmayacaksın benimle...
Çünkü sen tanımazsın beni...
Ben ise utanırım gözlerinden..."
_______________


Pembe bir hayal getireceğim bir gün sıcacık gözlerine..

Gözümden dökülen sözcükleri topla!..

Ellerime bıraktığın sıcaklığı kokluyorum karanlıkta!..


Alıntı..

Gözlerin Susuyor



Evet, susuyor gözlerin, eskisi gibi değil.

Ayrılık buğusu tütüyor ince ince.

Gözlerinde gölgeler,,

büyüyor,,

küçülüyor.

"Artık sevmeyeceğim" diyor.



Çağrışımlarla aram kötü!

Kabahat diyor,

çile diyor,

başka birşey demiyor...



Gölgeler uzuyor kısalıyor,,

gözlerin susuyor...



İçi içini yemek herhalde böyle oluyormuş.

(Neden kardeşim ya, neden!

Ne üzmek ne üzülmek istedim...

Herşeyin en kötüsünü buldum; hayal kırıklığı.

Üzmek ve üzülmek basitmiş, anladım.

Hayalleri yıkan,

asla beklenmeyen,

beklenmedik bir düş olabilecekken karşına çıkan...



Basitmiş üzülmek!

Sadece "üzülmek" değilmiş bu!)



Gözlerin susuyor!

Bakıyorum uzaklaşıyor.

Ama uzaklaşan,

istemsizce yakılan bir ayrılık ağıtı değil!

Uzaklaşan, hayaller de değil.

Uzaklaşan sen değil!



Ben!



"Tarifsizi" tarif etmeye kalkmanın bedeli nedir biliyor musun:



Tarifsiz acılardır her dem tazelenen...



(Anlaman için değil,

kendime bile anlatamadığımı anlamam için yazıyorum;

her dem tazelenen tarifsiz acılardır şahidim...)



Evet, sustu gözlerin, eskisi gibi değil!

Ayrılık buğusu tütmüyor ince ince!

Gözlerinde gölgeler,,

büyümüyor,,

küçülmüyor!

Gözlerin artık hiçbirşey demiyor

Ne üzmek ne üzülmek istedim...

Herşeyin en kötüsünü buldum; hayal kırıklığı.

Üzmek ve üzülmek basitmiş, anladım.

Hayalleri yıkan,

asla beklenmeyen,

beklenmedik bir düş olabilecekken karşına çıkan...



Basitmiş üzülmek!

Sadece "üzülmek" değilmiş bu

üzmek ve üzülmek... karşındakinin umrunda değilse, bu daha acı..o eğlenir, sen uzaktan izler başını öne eğersin...

teşekkürler...

başını öne eğdirenlerle işimiz olmamalı..

üzen ve üzülenler varolacaktır.Mesele hafif hasarla atlatmak..

işimiz yok zaten artık....

ne güzel....